Boisera Noa

agur esateko unea...

2008-09-30T23:52:00.002+02:00

Bai!!! azkenean iritsi da agur esateko unea!

Izan ere, blog hau abentura konkretu baten isla izan da urtebete luzez. Baina Boise orain iragana da. Demontre, ze zaila itten zaidan kontzeptu hori hitzetan jartzea. Zaila eta gogorra.

Atzera begira jarri naiz eta .... jejejejej, barregurea eta guzti sartzen zait. Zenbat bizipen, zenbat kontu, zenbat abentura azken urte honetan bizitakoak!!! Ameriketara joateko erabakia hartzerakoan zalantza pilloa izan nuela esan beharrik ere ez! Eta bai, akojonatuta ere banengoela aitortu beharra dakat. Baina, begira, asko pozten naiz hartutako erabakiarekin!! Etzan bide errazena eta komodoena, ez horixe. Eta, zenbat aldiz pentsatu izandu det "ze hostia ittet nik Ameriketako zoko honetan" azken urtean??? ba askotan, bai. Baina izandako gorabehera guztiak kontutan izanda ere, damurik ez!!!

Eta orain??? ba hilabete terdi pasatu da etxera itzuli nintzenetik eta.... estado ezberdinak igaro ditut ordutik. Hasierako subidoiaren eta aste nagusiko festa-erokeriaren ostean, bajoia etorri zitzaidan. Joder, eske, lekuz kanpo ere sentitu izan naiz etxean, eta ... hori oso arraroa egiten da. Baina.... pasatu beharreko prozesu baten pauso txiki bat besterik eztala izan pentsatu nahi det. Eta azken asteetan, berriz, ba normaltasunerako bidea hartzen ari naizela ondorioztatu dezaket. Lanean hasi izanak eragina izan du, fijo!!! Oraingoz irakaskuntzan nabil, jornada heren bat egiten Irungo Txingudi ikastolan. 6. mailako plastikako irakaslea naiz!!! Eta ingelesez eman behar dittut klaseak. Tira, ez dago gaizki. Kazetari moduko lan baten aritzea nahiago nukeela argi dakat baina, hasteko.... zeozer da!

Gainontzen.... familia ederki. Lagunak ere bai. Etxian, berriz, bakarrik bizitzeko prozesuan naiz une honetan. San Blasen aldaketak izan dira azken asteetan. Itzi eta Manu (argentinako mutil bat) jun in dira, eta hortaz Mato eta Nicokin bizi naiz une honetan. Baina hauek ere urria amaierarako badoaz eta ..... gutxienez urtea amaitu bittartian bakarrik bizitzen gelditzea erabaki det!!!

Tira.... ba.... ikustezue! Blog honetan idatzi nuen lehendabiziko kapituloetako esaldi bat berreskuratuko det. "Bizitza aldaketa da eta niri, berriz, orain mugitzea tokatzen zait ". Ba horixe, hemendik aurrera ere beste mila abentura ere izango diralako. Baina.... horien berri beste nonbaiten izango dituzue!!!!

Aizue. Bukatu baino lehenago.... zera esan behar det, Boiseko abentura bukatu den arren betirako eramango dudala bihotzean. Asko ikasi det azken urte honetan. Jende bikaina ezagutu det, eta .... horrekin geratzen naiz. Bizitakoekin. Izan ere, zer da bestela bizitza???

Muxu handi bana astez-aste eta kapituloz-kapitulo abentura hauek jarraitu dituzuenei!!!! Asko maite zaituztet!!!!!

p.d. Urte osoa borobildu dezakeen argazki bat topatu nahi izan det eta.... azkenean bere garaian Marak ateratako bat aukeratu det. Ikastolako kontzeptua islatzen duelako. Orain bertan ikastolako argazkiak ikusten hasi eta emozionatu egiten naiz eta!!!

p.d2. "Boiseranoa" is history now. But you can look for "SanBlasEnea" in blogspot :-))))))

Home, sweet home!!! (11. eta azken geldiunea: Donostia)

2008-08-19T13:13:00.002+02:00

Listo. Iritsi naiz!!! Beno, egia esan ia astebete pasatu da etxera bueltatu nintzenetik, baina.... ordu gutxi batzuk izan dirala dirudi. Benetan!!!! Gainera, lehendabiziko egunak desfas bat izan dira. Donostiako aste nagusia. Bale, ez dira nere festarik gustokoenak, baina, horrek ajola al du?? Mambo eder bat botatzeko gogo izugarria nun eta, baten ordez 4 mega-farra indittut. Horregatik juntzaizkit lehendabiziko egunak konturatu gabe J

Etxerako buelta oso emozionantea izan zan. Lurreratzen ai ginenerako unkituta nengoen, EHko paisaia berde eta menditsua enuela ikusten hilabete dezente pasatu baitira. Eta behin Loiuko aeroportun maleten zain nengoela nere etxekoak ikusi nittunen, buah!!!! aze nolako poza!!

Lehendabiziko bixita, nola ez, ama, Hernanin. Ze kuriosoa. Hainbeste denbora eta gero etxen eotea arrotza ingo zitzaidala uste nun, baina, keba!!!! Etxia, etxia da.

Eta afaldu ondoren, Donostiara, nere etxia bixitatzera eta hango lagunak ikustera! Eta, konturatzerako horrelaxe juntzaizkit lehendabiziko 5 egunak, nere urtebetetzea barne. Atzotik aurrera, berriz, ya hemengo martxa hartzeko ahaleginean hasi naiz. Etxia eta nere logela behar bezela txukundu, garbi-garbi jaten hasi, lo nahikoa egin eta horrelakoak.

Hori bai, nere lehendabiziko eginbeharra orain lan bat topatzea da. Salgai nago!!!!

Kontu bitxi bat. Boisen negoela EHa burutik ezin kendu ibili naiz. Eta orain, berriz, mordua goatzen naiz Boisetaz.

Baina garrantzitsuena. Pozik nago, oso pozik etxian egoteaz!!!

Tentsioz eta kasualidadeez betetako uneak etxera itzuli aurreko azken orduetan... (back to Viena)

2008-08-14T15:47:00.001+02:00

Abuztuak 12. 11.44 AM. Aeroportuan berriz ere (nola ez!!! Ustet etxeratu aurreko azken idatzia ezintzala beste leku baten izan :-)

Atzoko eguna..... benetan kuriosoa izan zan! (orain esan dezaket). Budapesten esnatu nintzan. Gauzak ondo egin nahian edo, hostala goizeko 10ak pasatxo zirenen utzi nun, eta tren geltokirutz abiatu nintzan taxian. Eskerrak, ze hosteleko irteeran nere vietnameko maleta erruedadun kutrearen kirtenak kaput intzun. Me lo temia! Eta kasu honetan, esan beharra dakat, “lo barato a menudo sale caro”. Tira, ba.... trastek nolabait taxian sartu, geltokira iritsi, txantxilloren modun atera, baina gainean 30 kilotik gora eramanda ahal nun modun eta txartelak erostera. Oh! Baina hor hasi dira komerik.

Kola mega-kilometrica! Nik 11.10etako trena hartu nahi nun. Orduerdi pasatxoko aurrerapenakin iritsi naiz, baina.... alperrik. Ordubete baino geyo eman det itxoiten. Pazientziya! Hurrengoa 13.10etan aterako da. Azkenen, me toca una tia hiper-seca, baina txartela eman dit. OK. Berriz ere txantxilloren modun, andeneraino kasu horretan. Suplicio, benetan! Eske ezin nun trasteekin (tentsio fisikoa). Joder, como me he arrependido de compar regalitos pa todo el mundo en Vietnam (tira, eta netzako DVD mordua, aitortu beharra dakat). Bueno, azkenen sartu naiz trenean eta ... pakea 3 ordutarako, (teorian).

Izan ere, Budapest-Viena, 3 orduko bidaia izan behar zuna dezente luzatu zan, ze nik ez dakit ze hostiagatik, ordu t’erdi galdu genun, ia geldirik, bide erdin. Arazoren bat railletan, nonbait. Asi que.... azkenen atsaldeko 5.30tan iritsi naiz Vienara, 2tan izan beharrean. (Hemen, inciso, bidai osuan gastatu dittudan 3.50 produktiboenak erabili dittut. Maletoia eta motxila handia tren estazioko konsigna baten utzi dittut. Libreeee!!! Soy libre!!!!!!)

OK. Claro, ahora viene lo bueno. Nere pulamentu faltagatik edo.... eneukan oraindik lo itteko lekua erreserbatuta. Aurreko asten Vienan egon nintzeneko hostala, definitivamente, okupatuta zeon. Tira, baina ezin da hain zaila izan lo itteko ohe bat topatzea Vienan, ezta???

Ba, .... uste nuna baino askoz ere gehiago!!!

De hostal a hostal, y tiro porque me toca. 2. era iritsi naiz. Nere aurrean dagon gizon txinorro bati azken ohea eman diote, eta ni.... a joderme! Ea beste lekuren bat ezautzeuten galdetu eta turismo informazio bulegora bidali naute. Iritsi naizenerako, ordea, itxita dao, 6ak baitira jada (eta hau Europa da). Empiezo a desesperarme. Beste 3 hostaletako telefonoak dittut. Kabina batetik deitu nahi izan det, baina la muyhijadeputa me ha tragado todas las monedas. A! Ederki!! Beste kabina bat topatu det eta horrek, literalmente, me ha escupido las monedas a la puta cara!!! Increible. Ni, en plan, “Andoni, pazientzia, oraindik ez da hain berandu. Zeozer topatukozu!”. Eta azkenen oinez joan naiz 3. hostal batera. Dena full. Joder!! Hiri kanpokaldean dagon beste bateko telefonoa dakat. 3. kabina batenn saiatu naiz. Bien!!! Badabil! Baina.... hor ere dena beteta! Ay ene! Ni ya ordurako mekaguenka hasi naiz. Diciendo de todo y diciendome de todo, aldez aurretik pulamentua egin ez izanagatik (tension psicologica). Zer egin?? Beste azken hostal bateko helbidea det. Azken aukera. Bestela.... ez dakit, .... ya me veo vagando por Viena toda la noche, benetan! Aze nolako azken gaua izango litzateke, ezta??? Tira, 7.30k pasatxo. Metroa hartu eta azken hostal hortara jun naiz. Iritsi eta .... dena beteta ere!! Ni, benetan, erdinegarrez ere ez, ze hori ere etzait ateratzen. Eta....

Ahi viene otra de mis super-casualidades!!!

Hostaletik ateratzen ai naizela aurpegi ezagun bat ikusiet. Bratislavatik Budapestera nindoala, neska euskaldun bat, Haritza, (Abadinon bizi dana) eta ber bi kolega catalan ezagutu nitun, Salva eta Nuria. Oso jatorrak 3rak ere, eta gainera azkenen tren bidaian zati handi bat elkarrekin in genun. Ba bapaten Nuria ikusi det hostaleko sarreran eta agurtu det. Berehala gogoratu da nitaz (izena eta guzti, yo flipau!). Eta kontatu diot zein dan nere egoera. Eta esan dit, “ni beste bi lagunekin nao eta gela pribatu baten gaude. Igual gure logelan gelditzen uzteizute”. Zerua ikusi det. Heaven!!! Harrerakuai galdetu eta baaaai!!! Koltxoi extra bat jarrikoute lurrean netzako. Ni, benetan, emozionatuta!!!!!!

Eta horrela, Nuria, Marcos eta Montsekin (bere bi lagunak) afaltzera jun naiz poz-pozik. Jo, gainera hiper-jatorrak eta irekiak 3rak ere. Vamos, gezurra dirudi ezagutu berri geala! Gero, berriz, paseillo hiri erdiruntz eta zerbeza batzuk hartzera jun gera bareto batera. Ni, benetan, oraindik flipatuta nere egunarekin eta azken orduan izandako zortearekin. Berriz ere nere buruan ideia bat: ” kasualidadea hau ere?”. Ba, a lo tonto, erdi pedillo jun gea hostaleruntz, nere super-bidaiko azken gaua uste nun ez bezela ospatu ostean!

Xelebrea atzokoa, ezta?

Eta orain, etxeruntz! Por fin!!!! Denbora asko daramat une honen zain. Eta gero eta gertuago ikusi det, eta gero eta gehiago pentsatu det horretan azken asteetan. Baina aitortu beharra dakat guztiz mentalizatua nagon arren, ideia ere oso arraroa itten zaitela. Eske... denbora asko da etxetik kanpo! Dena espero bezela badoa 5 ordu barru Ainhoa, Xabi, Xabat eta Manexekin elkartuko naiz Bilboko aeroportuan. Pentsatzeak ere emozionatu egiten nau, benetan!

Tira, ba.... boarding ordua. Banoa etxera!!!!!!

like a tourist... (10. geldiunea: Budapest)

2008-08-10T19:52:00.005+02:00

Kuriosoa. Normalean lerro hauek idazten hasten naizenean badakit gutxigorabehera zer esan edo zer kontau. Oraingoan, berriz, ez. Eta ez da izango hiri honek zer esanik ez duelako sortzen.

Orain 12 urte izan nintzan estreineko aldiz Budapesten, dantza taldeakin. Eta ordu hartan ikeragarri gustatu zitzaidan, nahiz eta, esan beharra dakat ez nuela gehiegi gogoratzen. Tira, baina 12 urte denbora dezente da, ni asko aldatu naiz, eta hiria, zer esanik ez! Baina are gustokoago det orain!!!

Eta zergatik? Zergatik gustatu zain hainbeste Budapest? Ba leku benetan ederra izateaz gain, hiri bizi-bizia dalako, nahasketaz betea eta mugimenduan uneoro. Nahasketarekin ez det esan nahi hiri multikulturala denik. Bueno, turistak leku guztitan topatzen dira, jakina (eta espainola mordua entzun det. Euskera ere, kasuren baten!), baina azalen kolore nabarmenena zuri-kaukasikoa da. Hori bai, Bratislavari buruz esan nizuen moduan, hemen ere aurreko mendeetako arrasto mordua ikus daiteke. Komunismoa bukatu zala ia 20 urte pasatu diren arren eta hiriak garai luze hori ahazten sekulako ahalegina egin duen arren, ba.... oraindik ukitu batzuk antzeman daitezke. A! Eta guzti horrekin batera, Budapest Europako hiria dala esan beharrik ere ez!!

Aizue, eta zer egin det 4 egun hauetan??? Ba turismo puro y duro. Buelta mordua eman dittut hirian zehar, leku benetan ederrak ikusittut, bizikleta-tour baten ibili naiz, terma turko batzutara jun naiz estreineko aldiz.... eta gaur, berriz, bertako sinagoga bixitatu det eta Magrit irlaraino (Danubio erdin dagon irla zoragarri bat) jun naiz korrika nere alberguetik. Ordubeteko saioa in det!!! Gero, atsalden, leher ina neon, eta erdi siesta bat botaet hiri erdiko parke baten. Nice!!!

Hori bai, aitortu beharra dakat bakarrik bidaiatzeaz nekatzen ari naizela!!!!!!!! Joder, eske batzutan konpainia ona asko botatzen da faltan!!!!!!! Tira, baina enaiz kejauko, ze.... 2 egun eta EHra!! Hey, aipatukoizuet nola doazen etxera iritsi baino lehenagoko azken orduk :-)))

Tren geltokian... (9. geldiunea: Bratislava)

2008-08-07T16:58:00.004+02:00

Hello boys and girls! Oraingo honetan aeroportu batetik idatzi beharrean, tren estazio bateko kafetegitik egiten dizuet!!! Aizue, geltokiek bere xarma dute! Eta aeroportuak baino askoz ere praktikoagoak dira. Ez dezu hainbesteko aurerapenarekin egon behar bertan; ez dezu hiri-erdigunetik hainbat km.tara joan behar, eta normalean zure helburura iristerakoan, nahiko leku zentrikoan zaude.

Ba xelebrea. Azken urte honetan asko bidaiatu det. Batez ere hegazkinez. Autobusez gutxi batzutan. Behin ferryan (behin eta nahikoa!). Baina trena??? Ba ez det erabili, egia esan. Bakarrik hiri barruan ibiltzeko, eta hori ere oso gutxitan.

Gaur, ordea, Bratislavatik Budapestera noa. Super bidaiaren azken egunak dittut!!!! 4 egun eman behar ditut Hungriako hiriburuan. Gero, ostera, buelta Vienara, egun bakarrerako, handik Bilborako hegazkina hartu behar baitet datorren asteartean.

Hey! Bratislava, hitz gutxitan. Ondo, pare bat egunetarako. Baina nahikoa, ustet. Kuriosoa da hiriaren nahasketa. Danubioaren ertzean dauden beste hiriburu batzuen antzera, Errenazimendu garaian bere garairik oparoenetakoa izan zuela nabari daiteke oraindik ere. Egoitza klasikoak, ederrak benetan (batez ere alde zaharrrean). Horrekin batera urte askotako komunismoaren eragina begibistakoa da. Grisa nonnahi, zementuzko egoitzak eta begiradak..... Baina hori guztia ukitu berritzaile eta moderno batekin nahasten da. Emaitza, kuriosoa, benetan!

A! Vienan pasatako egunetan muy a mi bola ibili naiz, eta alberguean ez det ia norrekin hitzegin. Hemen, Bratislavan, berriz, Mauro izeneko mutil italiar bat ezautu det. Milangoa. 22 urte. Bakarrik bidaiatzen ari zan, estraineko aldiz. Eta agian horregatik edo, ba erlazionatzeko gogoa zun eta azkenen atzo egun osoa elkarrekin eman genun. Turismo pixkat: Devingo gazteluaren ondakinak, Bratislava gazteluaren inguruak, eta buelta eder bat hiriko alde zaharretik. Eguna ondo bukatzeko, berriz, Slovakiako janari tipikoa ematen dun jatetxe batera jun ginan. Cool!

Aizue, baina urte osoan zehar EHa eta zuek oso presente izan bazaituztet, zer esan azken egunetan, etxera itzultzeko hain gutxi geratzen zaidanean!!! Zuekin egoteko desiatzen ari naiz!!!!!

Kasualidadeez betetako mundua... (8. geldiunea. Viena)

2008-08-03T09:37:00.002+02:00

Sinisten al dezue kasualidadeetan??? Nik sarritan egin izan diot galdera hori nere buruari, ze, egia esan gauza harrigarriak gertatu izan zaizkit noizean behin (zuetako askok badakizkizue horietako batzuen berri).

Tira, ba atzo bertan, goizean, une batez pentsatu nun aspaldian ez dudala ezagunik topatu munduan zehar. Jakina, hori normalena da, ezta??? Eta aipatu beharra dakat Las Vegasen eon nintzanean EHko ezagun batekin in nula topo, eta biek flipatu in genula. OK. Ba Vienan zehar buelta eder bat ematen ai nintzala, merkatu batera joan nintzan zeozer jatera, falafel ederrak eta merke merkeak saltzen omen baitituzte bertan. Eta nere pentsamendutan murgilduta eta musika entzuten ai naizen bitartean, bapatean norbaitek lepora itten dit salto bizkarretik. Ni flipatuta, ze ez det inor ezautzen hirian. Buelta eman eta .... nor izango??? Nere Hernaniko kuadrilako lagun zahar bat. Abanyo. Nere begiek ezin zuten sinetsi ikusten ai nintzana, benetan!!! Kontua da bera eta bere emaztea Camila (Bartzelonan bizi dira) oporrak dittuztela aprobetxatuz, lagun batzuk bixitatzera etorri dirala Vienara. Eta ... joder, gauza bat da biak hiri berean egotea, baina horrela topatzea??? Too much, ezta??? Kasualidadea izango ala horrela gertatu behar zun???

A!!! Esan beharrik ere ez azkenean eurekin afaltzen geratu nintzala!!! ;-))

Asiatik Europara instant baten...

2008-08-01T16:16:00.002+02:00

Gabon deizuela!! At these hights of my trip-adventure, oaindik ere ne kontuk irakurtzen jarraitzen badezue, seguru naiz dexente maite nauzuela (ala bestela oso aspertuta zaudetela :-)

Vietnam agurtu berri det. 8 egun egin dittut bertan. Hasierakoen berri eman nizuen. Bueno, eta zer geyo indet??? Interesanteena, y por mucho, Mekong Deltara egindako 3 eguneko eskapada. Ustet benetazko Vietnam pixkatxo bat ikusteko aukera izan detela. Joder, zenbat argazki atera dittudan!!!! Eske bertakoak euren eguneroko gauzaik arruntenak itten ikustea gozada bat da, eta jakina, ni en plan japones total (click, click eta click). Etxe flotanteak, merkatuak uretan, herri txikietako bizimodu ezberdina, paisai biluztua, karreteretako kaosa, tropikoko euri zaparradak, ...., kontu ugari, esan bezela.

Horrez gain lagun eder bat indet. Fie izeneko dinamarkako neska bat. Jator-jatorra, tenperamento ederrekoa, baina gainontzen komunean gauza ugari dittugula ondorioztatu det. Gustuko det, bai horixe, eta Mekongeko 3 egun horiek elkarrekin pasatziaz gain, beste bi afari eder konpartitu dittugu Ho Chi Minh eroan. Berriz ere elkar ikusiko degula esango nuke.

A! Erosketa mordua in det azken bi egunetan. Bi hilabetetan ez det deusez erosi eta bapaten.... joder, viva el mega-consumismo!!!! Erruedadun maleta handi-handi1 erosi behar izan det traste guztik sartzeko, pentsa!!!

Tira, ba besteik ez gaurkoz. Une honetan Bankogkeko aeroportun nao gaurko bigarren hegaldia hartzeko prest. Eta dena ondo badoa biyar goizean Europa zaharrera bueltatuko naiz aspaldiko partez. 12 egun geratzen zaizkit etxera itzultzeko eta bitartean.... ba ez dakit zer egingo dudan, ezta non emango dittudan egun horiek. Bueno, biyar eta etzi Viena, hori fijo, eta hortik aurrerakoak, auskalo! I’ll go with the flow!!!!!!

Gogoan zaituztet!!!!!

Ho Chi Minh cyclo batetik ikusita... (7. geldiunea: Vietnam)

2008-07-24T16:49:00.003+02:00

Aupa lagunak!! Aze nolako aldaketa oraingo honetan!

Atzo goizen Bali lasaia utzi nuen. Tira, egia esan Kuta ez da irlako lekurik trankilena, ezta gutxiago ere, baina.... HCMCrekin alderatuta, budisten tenplo bat zan hura!!! Demonio!!! Sekulan enaiz izan hain hiri estresanteago baten!!! Benetan ari natzaizue! Eta begira, mega-hiri batzuk bixitatu ditudala jada: Tokyo, Shanghai, New York, L.A, Sydney. Baina horrelakorik ez det inoiz ikusi, benetan!

Azalpena: trafikoa. Zenbat milioi biztanle ditu Ho Chi Minhek??? Enao seguru, 5-6 baino geyo, ustet. Eta .... metrorik ez. Eta autobusak, ba ez dira gehiegi ikusten. Eta nola mugitzen da jende gehiena??? Motorrean. Hortik aurrera.... atera zuek kontuak! Benetan, oinez ibilita ere, errepideko alde batetik bestera pasatzea bezelako gauza hain xinplea, benetan odisea bat da hemen. Odisea arriskutsua, portzierto. Zergatik??? Ba motorrak eta kotxeak zentzu guztitan gerturatzen zaizkizulako, eta ziztu bizian, jakina! X-boxeko joko baten barrun egotea bezela da, non proyektillak jaurtikitzen dizkizute eta zure helburu bakarra horiek eskibatzea den. A! Baina, kontua da kasu honetan erreala dala!

Tira, ba gaur goizen.... el no va mas! Kuraia pixka batekin eta gehiegi pentsatu gabe, cyclo batera igo naiz eta ... turismo egitera hirian zehar! Cycloak dira bertako gizonek gidatzen dittuzten bizikletatzarrak. Zu aurrean exerita zoaz, gurdi baten bezela, eta eurek zure atzean, pedalei ematen. Bay izeneko gizon batek eraman nau. 40 urte, (baino askoz zaharragoa zirudien. Bizimodu gogorraren ondorioa), eta jatorra, edo bihotz onekoa zirudien. Pobrea (berak esana). Eta ezkondu gabea, zeren bere esanetan ezkontzeko dirua behar dezu, eta "with no money, no honey". Horregatik loteria erosten du egunero eta egunen baten tokatuz gero, ba bai, orduan ezkondu egingo da. Norekin? auskalo.

Aizue, ba.... egia esan cycloaren tronutik hiri benetan interesgarri bat ezagutu ahal izan det! Politta? batere ez! Bizia??? bai, biziegia, agian! Ze zarata! Motor hotsak, eta klaxona uneoro jo eta jo (Asiako gidatzeko estiloan). A! Eta kea, joder, aze nolako kutsadura sortzeuten hemen. Pentsa, jende askok maskarillakin gidatzen duela!! Atentzioa gauza askok deitu didate. Batez ere, zenbat kable elektriko dagoen hiriko kale eta iskin guztitan! Jo, horrelakoak ikusi eta gero, benetan, oraindik askoz geyo estimatzet gurean daukaguna!!! Eta horrez gain, ba jendea bere egunerokoan ikustea, benetan gozada bat da. Japonesen moduan aritu naiz argazkiak atera eta atera. 100etik gora 3 ordutan, pentsa!!!

Hori bai, gauza bat argi geratu zait. Egun hauetan ahalik eta eskursio gehien egin behar det. Hiritik kanpo! Bestela estresatuko naiz!!!!

Beste bizitza erritmo batera ohitu nahian (6. geldiunea: Bali)

2008-07-22T16:47:00.001+02:00

Aupa jente!!!! Azken egunetan ez det batere eguneratu bloga. Bueno, baina ondo nabil, OK?

Bali dago de la hostia!! Hori bai, astebeten ia ezer ez detela ikusi iruditzen zait, demontre!!! Eta hori gauzatxo batzuk in dittudala!!!!

Kuriosidadeak:

Zenbat ume txiki ikusten dira banaka ala binaka joaten eskolatik etxera ala kontrako bidea itten, nondik eta errepide ertzetik eta bakar-bakarrik, inoren laguntzarik gabe. Eta pentsatzen hasita, gaur egun ez da horrelakorik ikusten han, EHan. Baina lehen???? Gure etxekoek sarritan egiten genun eta!!!!

Zenbat txakur ikusten da errepide inguruan, ala errepide barruan bertan. Baina kuriosoena, bat ere ez kotxe batek akatuta karretera erdin (ezta baztarrean ere). Are geyo, kotxeak datozenean, 4 hankadun guztik lasai asko ixkineratu itten dia. Ordun, nere galdera: Baliko txakurrak EHkoak baino azkarragoak dira?

Zenbat frantses dagoen inguru hauetan. Mon Dieu!!!!!! Adibide gixa, 3 exkursio in dittut egun hauetan. Guztira beste 9 pertsonekin bildu naiz, eta horietarik 8 Frantziakoak. Eta egon naizen 2 hoteletan ere, beste hainbeste. Et pourquoi???

Egun hauetako mila kontu azaldu ditzaket lerro hauetan. Baina luzeegi joko luke. Beraz, motz-motz. Bali oso gomendagarria da bixitan etortzeko. Eta merke-merkea gainera. Aukera badet itzuliko naiz, beste baten, eta gutxienez 3 aste pasatzera. A! Eta, muy importante, beste norbaitekin, (lagunak, bikotea, Triku nere txakurra..... berdin dio!). Edo bestela surfa egitera!!!

Eta orain banoa, ze biyar goiz goiz jeiki behar det berriz ere. Oraingoan Vietnamerutz abiatzeko. Joder, orain bai azkar pasatzen ari zaizkidala mega-opor hauek!!!!

3 aste barru etxean!

p.d. Aitortu beharra dakat Jazzaldia dala jakiteak inbidia pixkat emateittela!! Eta Madalenak!!!

negutik udarara oraingo honetan (bostgarren geldiunea: Singapur)

2008-07-14T14:05:00.003+02:00

Hello everybody!!!

joder, hau bai aldaketa egun bakar baterako! Sydneyn esnatu naiz, goizean oso goiz, 4.30ak ingurun, ze gaur mugitzea tokatzen zan berriz ere! Johnek aeroportura eraman nau txintxo txintxo (primeran portatu da aste osuan!) eta 6tako hantxe nintzan kola itten, hegaldia 8ak ingurun baizan. Dena primeran jun da!

Portzierto, orain arte hegazkin konpainiei buruz ez dizuet apenas hitzegin. Bueno, Delta eta United nere gogokoenen arten ez daudela agian gogoratuko du zuetako norbaitek. Baina gaurkoan kontrakoa adieraztera nator. Singapur airlines. Que lujo! Primerako zerbitzua, benetan! Espero zan ordun atera eta iritsi gera. Maletak ere behar bezela. Baina eske, janaria, mordua eta primerakua! Eta .... 50 bat pelikula ikusteko aukera, eta dohainik! Bi peli ikusittut, pentsa, Michel Gondryren azkena eta una de Bollywood!!! Kriston parrak botaittut azken horrekin!!!

Konturatzerako Singapurrera iristen ai ginen, ta hori 7 ordu luzeko hegaldia izan dala. Bueno, inmigrazioko rolloa ondo jun da, maletak ere berehala jaso dittut eta ti-ta baten hementxe nintzan, youth hostel honetan, izerditan blai, hori bai, ze.... joder zer beroa eta ze umedadea itteun hemen! Klaro, ekuadorretik oso gertu gaude!!!

Bi egun besterik ez dittut pasatuko hemen, Singapurren. Baina ea zeozer geyo kontatzeizuedan hiriai buruz Balira jun baino leheno.

laster arte!

etxian bezela (laugarren geldiunea: Sydney)

2008-07-12T15:21:00.003+02:00

Gaurkoan hostel bateko ordenagailuen gelatik idatzi beharrean, nere San Blaseko ohea bezain erosoa dan beste ohe puxka batetik idazteizuet. Oporretan horrela egotea, es un lujo!!

Astelehean iritsi nintzan Sydeyra, aurreko 10 egunak Zelanda Berrian eman ostean. Eta ordutik oso oso trankil ibili naiz inguru honetan. Eske oraingo honetan ere beste lagun batzuk nittun bixitatzeko: duela 7 urte Donostian nerekin bizi izandako guiri bat (berez Boise ingurukoa dan John) eta bere neska laguna australiarra. Egia esan primeran portatzen ari dira nerekin eta etxian bezela sentitzen ai naiz hemen.

Hori bai, oraingo honetan aurreko geldiuneetan baino turismo gutxiago egiten ai naiz. Arrazoia, John eta Stacey hirian erditik kanpo dagoen zonalde baten bizi dira. Leku trankilla eta atsegina. Etxe puxka daukata gainera (bueno, egia esan Staceyn amakin bizi dira). A! Eta kointzidituz ama oporretan dutela, ba bere logelan nao, komuna pribatu eta guzti :-)))

Eta zer egin det eun hauetan??? Batez ere jan eta lo eta gehio lo in eta gehio jan eta ardoa edan eta mozkortu. Ta horrez gain turismo pixkat ere! Asteartean Johnek eta biok bueltaxka bat eman genun hiriko lekurik interesgarrienetatik. Ederrena, dudarik gabe, Opera House eta Harbour Bridge. A! Baina eske gau horretan Staceyren anaian etxen egon ginen afaltzen, eta hiriko bistarik inpresionanteenetakoa du!! Ateratako argazki gehienak flickren dittuzue ikusgai.

Beste zeozer berezirik?? A, bai, euskaldunak topatzen jarraitzetela! Oraingoan, ferry baten gindoazela mutil kuadrila handi bat (10 baino geyo) gazteleraz hizketan entzun genittun. Azentoa ere oso gertukoa itten zitzaidan. Eta ez da gutxiagorako, ze gehientsuenak Donostia, Bilbao edota Irunea ingurukok ziran. Hori bai, Donostiako Tecnumeko ikasleak eta Sydneyra etorritakoak, zertara eta Aita Santua ikustera, ze datorren astean "munduko gazteen topaketa" berria egin behar dute hemen hirian. aaaah..... Y yo me pregunto.... no tienen mas facil ir a verle a Roma?? Tira, egia esan bost ajola zait!!!!

ah! eta biyar teorian beste euskaldun batzuk topatu behar dittut, baina oraingoan con premeditacion y alevosia, ze Sydneyn euskal etxea dao eta igandetan bazkaria antolatzen omen dute eta kuriosidadea dakat zer nolakoa dan jakitteko. Bakizue, batzutan me sale la vena folki!!!

eta bukatu baino lehenago, ... gaur estreineko aldiz kanguroak eta koalak ikusittut!!! Beno, zooan, beraz, horrek meritu gehiegirik ez du. A! Baina ikusiko bazenute ze nolako txoriak gerturatzen diran John eta Staceyren etxera.... flipatu ingo zenukete! Jaten eta guzti ematen diete eta!!! Nik ere egin det, portzierto!

ea nondik idazten dizuedan hurrenguan....

(dena espero bezela badoa hilabete barru hantxe naukazue!!!)

7 urte eta gero...

2008-07-06T06:34:00.003+02:00

... azkenean nere lagun Kathyrekin elkartzeko aukera izan det, eta ez dakizue ze ilusioa itten diten!!!!

Donostian ezagutu genun elkar. Are geyo, pixukide izan ginen 3 hilabetez. Ni, orduan telebistan nenbilen lanen, Orio produktorarako. Eta etxetik aldeitteko ordua zala uste izan nun. Amak sekulako moskeoa hartu zun, baina nik, halere, aurrera inbernula sentitu nun eta ... estreineko aldiz emanzipaziorako bidea hartu nun. Gros auzoko Zabaleta kaleko 42. zenbakian bizi izandu nintzan Donostiara USAC programarekin etorritako 3 guirikin. John, Heather eta Kathy. Bereziki azken honekin konektatu nun, eta bere bitartez gainera jende bikain gehiago ezagutu nun (aurten Ameriketan bixitatu edo ikusi ditudan Dan, Dawn eta Aaron, esaterako). Baina lauhilabeteko horren ostean Kathy Zelanda Berrira itzuli zan, pena handiz, eta ... ordutik ez degu elkar ikusi. Orain arte!!!

Aitortu beharra dakat abentura honetan norbait bereziki ikusteko gogoa banun, seguruaski Kathy zala. Normala, ezta??? Beno, beldur pixkat ere banun, ze hainbeste denbora eta gero, ez dakizu nola izango dan elkartze hori. Eta gauzak gehiegi aldatu badira??? Eta jada adiskidetasun sentimendu hori itzali bada?? Arriskua zegoen, bai, baina, zer demontre, hobe hori aurrez aurre frogatzea, zalantzakin geratzea baino.

Eta gainera, ederki moldatu gera!!!! 7 urte denbora dezente da, eta gure bizitzek esperientzia dezente bizi izandu dittuzte ordutik honaino. Baina, bapatean, betiko lagunak ginala sentitu det. Eta hori zoragarria da!!! A, tira, eta bide batez bere mutil laguna Ed ezagutzeko aukera ere izan det. Oso mutil jatorra!!!

Oraingo honetan ez dizuet kontatuko zer paraje ikusi ditudan hemen Wellingtonen, ala nolako jatetxetan jan dudan. Ze hori guztia bigarren mailakoa izan da. Bakarrik gauza bat gehitu nahi det, eta oraingo honetan gaztelera hutsez egingo det, bere protagonistak behar bezela ulertu dezan:

Kathy, estoy tan contento de que nos hayamos podido juntar de nuevo!!! 7 anyos es mucho tiempo, pero contigo he sentido como si hubiera sido ayer la ultima vez que estuvimos juntos! Y eso me llena de alegria!!! Ademas queria agradeceros especialmente a ti y a Ed vuestra hospitalidad, ya que me he sentido como en casa, de veras!!! Espero que en un futuro no muy lejano podamos vernos otra vez. Y, quien sabe, quizas esta vez en Donostia!!!!!

un muxu muy grande!!! agur!!!!!

Tira, eta neri orduerdi bakarrik geratzen zait hemen Wellingtonen. Hemendik Nelsonera noa, gaua pasatzera, eta dena ondo badoa bihar iluntzean Sydney inguruan ibiliko naiz. Baina hori abentura honen hurrengo atala dala esango nuke!!!

Euskaldunak nonahi...

2008-07-05T06:55:00.002+02:00

... ZELANDA BERRIAN ERE BAI!!!

Gauza kuriosoak gertatzen zaizkit gero!!!

Atzo goizean Wellingtonetik turismoa itten ibili nintzan, ni bakarrik. Hiriko paraje ederretaz gozatzeko aukera izan nun, baina gero beranduago euria itten hasi zun eta ... zer egingo?? Ba barruko plan bat. Parlamentua ikustera jun nintzan, ze handik gertu negon eta gainera bixita gidatuak egiten dituzte. OK. Ba 25 -30 pertsona inguru bilduko ginen. Eta nongoak ginen galdetu ziguten. Nik Europakoa erantzun nun (Euskal Herria nun dagon etengabe esplikatzea nekagarri itten da, benetan, baina bestalde espainola naizela esatea, hori eztaokurrituereez!!!). Eta nere atzetik, beste batzuk Txinakoak, Europa berriz ere.... eta bapaten entzuten det "Basque Country"! eta ni flipatuta, noski!!! Eta berehala hurbildu naiz mutil horrengana eta jakin det Nikola izeneko Algortako mutil bat dala, Wellingtonen ikasten ai dana. Eta berarekin batera bere arreba eta ama, bixitan etorri berriak diranak. Baina eske une horretan beste mutil bat gerturatu zaigu esanez: "ni ere euskalduna naiz!!". Eta horrela ezagutu degu Inaki, Donibane Garazi ondoko herri txiki bateko mutila, laboraria eta Zelanda Berrian bi hilabete egin dittuna lanen eta oain oporretan dabilena inguru hauetan. Beraz, konturatzerako 5 euskaldun hitz eta pitz genbiltzan gela berean. Surrealista!!!

Saio gidatuaren ostean, jakina, derrigorrezko argazkia atera genun!

Tira, eta handik gutxira nere laguna Kathy agertu zan, eta bera flipatuta bapaten beste 4 euskaldunekin batera topatu nindunean! A! eta xelebrea, portzierto, azkenean Inaki gure planera gehitu zala eta ... are geyo, biok bakarrik parrandan bukatu genun, mano a mano, eta atxurra ederrakin itzuli nintzan etxera goizeko 4tan. Earki pasatu genun gainera!!!

Beraz, badakizue, munduko edozein lekutan zaudetela ere, ireki begiak eta erne belarriak, ze gutxien uste dezuenean euskaldunen bat edo beste topa dezakezue!!!!

4th of July...

2008-07-04T00:14:00.003+02:00

Aupa denei!!! Gaurkoan motz-motz, denbora gutxi det eta!!!

Hemendik dena ondo! Wellingtonen nao une honetan, nere laguna Kathyrekin!!! Jo ze poza!!!

Bueno, eta orain goizeko 10.20 dira eta zerua urdin urdina daola aprobetxatuz, turismo pixkat ittera noa!!! Ze hemen neguan gaude eta .... euria eta hotzaz gain, azken egunetan haizea!!!

muxu handi1 denei, baina hori bai, gaurkoan sorpresa bat dakat zuetako batentzat. Oyi, mi amor, hau zuretzako!!!!!!!!!!!!!!!!!!

laster arte!

negu giroan... (hirugarren geldiunea: New Zealand)

2008-06-29T10:37:00.001+02:00

Auckland euritsutik idazteizuet. Azken aurreko idatzian aurreratu nizuen prest nintzala udaratik negura salto egiteko. Baina, uste nuena baino gehiago kostatzen ari zaidala aitortu beharra dakat. Batez ere euriak ez duelako gehiegi laguntzen turismo egiterakoan. Are geyo, hiri interesgarri baten estreineko aldiz egoterakoan. Beraz, “pazientzia, Andoni”, esan eta esan ari naiz nere buruari behin eta berriz.

Atzo, esate baterako, enuen gauza handiegirik ikusi. Hori bai, eguerdi partean kristona gozatu nun, ze musikal bat ikustera joan nintzan (bai, oraingoan bai, Ivantxo!!) “Priscilla, Queen of the Desert”. Jo, kriston txolloa izan nun, ze azken unen erosi nun txartela. Libre geratzen zan bakarra! Eta gainera primeran ikusten zan!! Hori bai, silla de ruedasekoak nituen alde batera zein bestera! (horregatik zegon eskuragarri, noski). Bueno, pues, pedazo de espectaculo!!!! Sekulan ikusi dudan musikalik hoberena, y con mucha diferencia, benetan!!!! Un 10!!!! Hoberena, puesta en escena eta jantziak!!! Bueno, eta musika bikaina zala (abesti ezagun ezagunak, baina moldatuta). Eta aktoreak ere oso onak!!! Zearo emozionatuta atera nintzan antzokitik. Nik musikal baten egin nahi det lan!!!!!! (mama, quiero ser artista!!!)

Gaur, berriz, egunak euritsu jarraitu du, tarteka, baina buelta eder bat eman det, behintzat. Ferry baten sartu eta inguruko auzo txiki, politt batera jun naiz eta bertatik hiri osoaren ikuspegi bikainaz gozatzeko aukera izan det (argazkian ikusiko zenuten modun).

Ah! Eta gaur, aspaldiko aspaldiko partez nere Zelanda Berriko lagunakin, Kathykin, telefonoz hitzegin det!!! Asteazkenean elkartuko naiz berarekin, Wellingtonen, eta ilusio ikeragarri handia itten dit. Izan ere duela 7 urte ikusi genun elkar azkeneko aldiz!!!!

Eta horrez gain, orain iluntzean pixkat sozializatzen hasi naiz (eskerrak!). Ze negua izanda eta ezagutzen ez dudan hiri baten bakarrik egotea, ba ez da errexa, egia esan. Baina youth hostel baten lo itten ai naizenez, ba hemen dauden beste atzerritan batzukin solasean aritu naiz gaur iluntzean, eta, bueno, enaiz kejatuko.

Hori bai, Zelanda Berrira natorren hurrengoan, konpainiakin eta udaran!!!

Ekainaren 26rik gabe

2008-06-28T07:23:00.000+02:00

Gertatu al zaizue noizbait egun oso bat gabe geratu izana??? (Ez. biharamun egunek ez dute balio!). Neri ez, orain arte, behintzat.

Ba atzo esnatzerakoan ekainaren 25a zan eta Honolulun nengoen. Azken eguna bertan. Hirian zehar paseo eder bat eman ostean, iluntzean aeroportura joan nintzan, Zelanda Berrira ekarri behar nindun hegazkina hartzeko prest. Gaueko 11.30ak aldera aireratu ginen eta 9 ordu geroago estreineko aldiz zapaldu nuen hego-hemisferioa. Baina xelebreena zera da, une horretan ekainaren 27ko goizeko 6.30ak zirala hemen, Aucklanden. Orduan, non geratu da nere ekainaren 26a????

Erantzuna, uste dezuena baino askoz ere xinpleagoa da. Gizakiok sortu degun orduen zonaldearen muga imaginario horretan galduta gelditu da. Betirako. 2008ko ekainaren 26rik ez da existitu niretzat.

Eta berreskuratzen saiatu nahi izan arren, ez det inoiz lortuko!!!

Udaratik negura salto egiteko prest...

2008-06-27T06:23:00.003+02:00

Ekainaren 25a. Gaueko 9.30ak. Berriz ere aeroportu batetik idazteizuet, kasu honetan Honolulukotik. Aldez aurreko denbora pillo batekin iritsi naiz hona, eta kasik hobe, ze horrela lasai asko fakturatu dittut maletak, afaldu egin det, eta oraindik ere ordubete geratzen zait “boarding” egin baino lehenago.

Tira, ba super-abenturako Hawaiiko atala bukatu da!!! Astebetea ziztu bizin pasatu zait. Pentsatzen hasita, ez da harritzekoa, denbora gutxi eman baitet lasai. Eta gainera ustet ia egunero egin eta desegin ditudala nere motxilak! Too much!!! Bueno, motxilen kontuak kapitulo bat baino geyo bete lezake, baina ez, horretaz paso ittet orain. Hori bai, hemendik aurrera gutxienez 3 gau jarraian eman nahi dittut leku berean!!

Leku pilloa ezagutu dittut. Larunbata bittartekoak kontatu nizkizuen. Ah! baina oraindik ez dizuet hitzegin Haleakala sumendiari buruz!!! Bueno, hori izan zan inpresionante!!! Nere bizitza osuan ikusi dudan paisairik berezienetakoa (Grand Canyonekin parekatzeko modukoa). Ez dakit ilargian sentitzen al nintzen, edo eta Bjorken Joga kantuaren bideoklipan sartuta. Argazkitan ikusita, agian, ideia bat in dezakezue (http://www.flickr.com/photos/22148686@N04/), baina ez dute islatzen bertan sentitutakoa, ez horixe!

Astelehenean, berriz, Bakarne agurtu nun, (see you in Hernani!!!) ze berak Mauin beste egun batzuk geyo pasatu behar zitun, eta nik, berriz, Oahu irlara buelta egin nuen (oraingoan hegazkinez, eta askoz hobeto!) baina Honolulun gelditu beharrean, autobus baten sartu nintzan eta ... irlaren iparralderuntz jo nuen. Un palito, ze beste pare bat ordu eman nittun autobusetan sartuta, azken finen egun oso bat ere ez itteko bertan. Baina, merezi zuen, ze inguru oso ezberdina ezagutzeko balio izan dit. Zona turistikoa, bai, baina en pequena escala. A! Eta hondartzak, gozada bat! Argazki pilloa atera nuen bertan. Eta atzo goizen, berriz, estreineko aldiz hondartzan eguzkia hartzen egon nintzan. Noski, primer bano solar, y por mucho factor 30 que me di, pare bat ordu eman nitunez, ba konturatzerako erre egin nintzan! Es que... joder como pega el solete en Hawaii!!! Ta hori tarteka euria eta guzti intzula!

Handik buelta a Honolulu. Beste pare bat ordu busetoan. Eta gaua, berriz, hostal kutre baten pasatu det. Bueno, baina logela neretzat bakarrik nun. Hori bai, habia una gente mas rara por ahi!!! Eskerrak gau bakarra izan dala. Eta gaur, berriz, eguna pasiatzen eman det. Hondartza zoragarria topatu det hirian (Ala Mohana Park), jatetxe begetariano baten primeran bazkaldu det (eta merke merke), eta .... nere hurrengo abentura prestatzen hasi naiz!!!

Bai, hementxe det esku artean New Zealandeko liburua! Salto batean udaratik negura pasatuko naiz. Baina ... prest nago. Eta desiatzen, gainera!!!

aloha!!! (Bigarren geltokia: Hawaii)

2008-06-23T11:03:00.003+02:00

Aloha denei!!! Oraindik ere bitxia egiten zait pentsatzea Hawaiin nagola une honetan. Izan ere, betidanik oso leku exotikoa izan behartzula pentsatu izandu det. Eta, ondorioz, norbera horrelako leku baten irudikatzea, ba ez da erreza izaten.

Asteazkenean iritsi nintzan hona. Hegaldia perfecto (!!!). Eta Honolulura heldu bezain pronto Bakarnekin egin nuen bat, bezperan etorria bera. Ti-ta batean afaltzen geunden, sushi baten, gure oporrak ospatzen. Eta nolakoa da Honolulu?? Ba neri, egia esan, Tenerifeko Playa de las Americas gogora-arazten dit, benetan. Pero todavia mas mega- turistico!!!

Eta zertan aritu izan gera egun hauetan??

Ostegunen, turismo por la city: downtown eta inguru historikoa, portu ingurua, eta gero arratsaldean paseillo inguruko sumendi zahar txiki batera: Diamond Head. Bertatik Honoluluko bista itzela dago gainera. A! Eta gero iluntzean, banito en la playa de Waikiki!!! Nere estreineko txapuzoia Ozeano Barean!!!

Ostiralean gauza handirik ez, ze Maui izeneko irlara etorri ginen eta horretan pasatu genun ia egun osoa. Goizean bueltorro por Waikiki eta atsaldean Ferryan Mauira. Bidaia, uste genuena baino luzeagoa, pixutsuagoa eta konazoagoa. Pentsa, buelta hegazkinez egitea erabaki degula!

Larunbata: kotxe deskapotable (!!) bat alokatu eta .... irla ezagutzera! Wailukutik Hanara 55 mila besterik ez daude (80 bat km), baina bidea hain da.... txarra, ia 3 ordu behar izan genituela zeharkatzeko (bueno, con paraditas incluidas, ze karretera inguruko bistak zoragarriak dira!!!). Kostaldeko bidea da, baina tartean baso tropikalean sartu behar zera. Eta kuriosoa behin eta berriz gertatu zitzaiguna. Zerua urdin, beno, agian lainoren bat. Eta bapatean.... tromba de agua! Eta handik 10 min.ra, berriz ere urdin urdin. Giro tropikala, esan beharrik ere ez. Eta gu deskapotableko estalkia jarri eta kendu, eta kendu eta jarri!!!

Igandea: Eguna ondo hasteko, paseillo por la playa de Kihei con txapuzon incluido! Eta ondoren, berriz, Haleakala sumendia ikustera jun gera kotxez. 3000 metrotara igo gera, zer... ordu t'erdian!! Eta bistak eta paisaia.... deskribaezinak. Batez ere goikaldean, harria besterik ez dagoen lekuetan. Eta kraterran ingurua, berriz, paisaje lunar total!!! Nik ez det sekulan ikusi horrelakorik, benetan. Hori ezagutzeagatik bakarrik merezi zuen jada Mauira etortzeak!!!

Eta bihar, berriz, ni bueltan noa Honolulu aldera, ze... asteazkenean banoa hemendik! Bakarne, berriz, beste egun batzuk geyo geratuko da irla honetan. Beraz, agurtzeko ordua! Hernanin elkartuko gera hurrengoan!!!

Abentura geyo hurrengo baten!!!

besarkada estu bana eta Gora San Juan!!!!

aeroportuan berriz ere (Hawaiirako bidean!!!)

2008-06-18T22:05:00.003+02:00

Aupa denei!!! Egun t'erdi besterik ez da pasa azken aldiz idatzi nizuenetik. Tira, ba aeroportuan jarraitzet, hori bai, oraingoan San Franciskokuan. Egun bakarra eman det hiri zoragarri honetan, eta egia esan trankil baino trankillago ibili naiz, deskantsatzen (behar nun!!). Ze... NY too much a izan da!!! Eta handik honerako bidaia, no os cuento! Azkenean goizeko 4retan iritsi nintzan SFra.

Hori bai, zorte handia izan det, ze hemen bi lagunen etxian geratzeko aukera neukan. Marco Donostian ezagutu nun oraindala 5 urte. Are geyo, udara bat San Blaseko etxian pasatu zun (nere estreinekoa). Eta orain hemen bizi da, Californian, Milenarekin (bere Donostiako neskalaguna). Biak oso jatorrak dira eta gainera etxian bezela sentiarazi naute!!! A! atzo, de relax! Paseito por la playa de la ciudad (euren etxian onduan), paseito por Golden Gate park, y poco mas!!!

Eta orain, berriz, Hawaiirako bidean naiz!!! Ezin det sinistu!!!! Ea nola doan hegaldia. Denbora dexentekin iritsi naiz aeroportura, ze kasualidadea, Milena EHra doa eta berak ere gaur eguerdian hartu behar zuen bere abioia. Beraz, hementxe naukazue, denbora librea aprobetxatzen.

Gogoan zaituztet. Mordua gainera!!!

Denverreko aeroportuan atrapatuta...

2008-06-17T09:14:00.002+02:00

1.15 AM. Denverreko aeroportuan nao, zombie baten moduan. Ez dakit zenbat ordu pasatu ditudan gaur New Yorkeko aeroportuan hegaldien atzerapena zala eta. Gero abioian barrun denbora mordua pasatu deu airatu gean arte, eguraldi txarraren ondorioz. Eta Denverrera iritsi eta.... bigarren hegaldia ere atzeratu egin dutela jakin det. Goizeko 2ak arte!!!!

Mesedez, ohe baten beharrean naiz!!!!

Portzierto, gomendio bat EEBBetan bidaiatu behar badezue. Ez hartu United Airlines. Aurreko astean ere espero zana baino 8 ordu beranduago iritsi nintzan NYera. Eta gaur, ba.... ikusi beharko!!

Ale, eta orain banoa.

Ea nondik idazten dizuedan hurrengoan!!!

Super-oporren hasiera: 1go geltokia - New York New York!!!

2008-06-17T08:14:00.004+02:00

Bizitza mugimendua da. Eta orain mugitzea tokatzen zait!

Hemen New Yorken Ivanekin elkartzea puntazo bat izan da. Oso gustoko ditudan puntazo horietakoa! Ez dizuet detailerik emango hona iristeko izandako gorabeheren inguruan (espero baino 8 ordu beranduago), ezta zer bero itten zun adieraziko (33 grado gaueko 12tan). Bakarrik esangoizuet asko poztu nintzela iragan Gabonetan estrainekoz ezagutu nuen mega-hiri honetara bueltatzeaz.

Gauza mordua in degu azken 7 egun hauetan. Nondik hasi??? Batez ere hiria pateatzen eman degu aste osoa. Leku pilloa ezagutu deu. Eta Nyen berezitasunetako bat zera da, anbiente ugari eta zeharo ezberdinak biltzen direla bertan (eta nik oso gustuko det nahasketa hori). Horrez gain aitortu beharra dakat metroan ere ordu asko eman dittugula (gehiegi), Brooklynetik Manhattanera batez ere. Sarritan nahastu egin izan gera, izan ere hainbeste linea ezberdinekin eta asteburutako egutegi bereziekin.... ia ia master bat inber da hori guztia menperatzeko. En fin....

Hitz gutxitan esateko: Danen (nere Renoko laguna) etxean egon gera lotan. Viva la casa bohemia!!! Errenteriako Josu ezagutu det (bertan lanean dabilen mediku inseminarista, oso jatorra, portzierto) eta denbora dezente pasatu deu berarekin eta bere lagun Harlemekin. Abenturillaren baten murgildu gera (Ivan, ziur naiz ez dezula inoiz ahaztuko Danekin eta bere lagunekin egindakoa). Turismo puro y duro tambien (Statue of the Liberty, esaterako). Gaueko giroan murgildu gera (lo gehiegi ezteu egin horren ondorioz). Are geyo, afari oso kuriosua izan genun Luis Foncillasekin eta egun hauetan hemen eon dan Jaime Otamendirekin. Konprak in dittugu (esa Pretty Woman, Ivantxo!!!). Leku kuriosotan bazkaldu edo afaldu deu. Eta bitxitasun modun esangoizuet Gospel meza baten eon ginala (los pelos de punta, increible! Amaia, ez dakizu zenbat goatu nintzen zutaz) eta karaoke baten abestu nula (bai, badakit horretarako ez dagoela Nyera etorri beharrik, baina....)

Garrantzitsuena. Ederki pasatu det!!!!!!!! Ivan, noizko hurrengo eskapada??? Ez dakizu zenbat pozten naizen plan bikain hau elkarrekin egin izanagatik!!!!

Eta orain, San Francisco zain dakat (bi egunetarako). Tira, ea zer ordutan iristen naizen, ze hegaldia kantzelatu in digute (berriz ere, grrrsss!!!) eta ni gainera nao de gaupasa. Ikusi beharko zenukete nere karetoa...

Muxuak danoi!!!!!!!!!!!!

Agur Boise!

2008-06-09T12:14:00.006+02:00

Oraindik ere gogoan daukat iragan urteko abuztuaren 19a. Egun horretan iritsi nintzan Boisera. Laino ugari zegoen, eta lurrartzeko 5 min. besterik etzirenean gelditzen, desertu antzeko bat besterik enun ikusten hegazkineko leihotik. "Nora demontre nator?" pentsatu nuen estu eta larri??? Tira, ba orduko lehendabiziko inpresio hori dezente aldatu da. 9 hilabete t'erdi hauetan denetarik bizi izandu det, une onak eta momentu gogorrak ere bai. Baina argi dudana zera da, Boiseri estimu handia hartu diodala. Horregatik, orain hemendik noala pentsatze hutsak pena izugarria emateit.

Kuriosoa gauzak nolakoak diren batzutan. Abuztuaren 19 hartan Andersonen etxian izan nintzan (Coryren gurasoak), eta bertatik ikusi ahal izan nuen estraineko aldiz hiria gertutik. Irailaz geroztik, berriz, ez naiz hiriko inguru horretara inguratu. Eta atzo, berriz, nere agurraren azken aurreko egunean berriz ere ikuspegi berdinaz gozatzeko aukera izan nun. Zikloa itxi detela esan dezaket nolabait.

Gauza asko botako dittut faltan. Lekuak: Greenbelt (ibaiaren inguruan doan bidegorria), BSU (unibertsitatea), Flying M (nere kafetegi gogokoena), The Flicks (zinea), Wincon erosketak egitea, larunbatetako azoka....

Baina zalantza izpirik gabe jendea da gehien izango dudana gogoan. Hemengo lagunik gertukoenak, interkanbioak, azken asteetan egindako lagun berriak, ikastolako gurasoak, oinkariak, euskal zentroan edota museoaren inguruan ezagututako hainbeste jende interesgarri, ... eta nola ez, nere txikiak!!!!!! Beraiengan pentsatze hutsak emozionatu egiten nau eta!!!!!

Urte bizi bizia izan da. Momentu bikainak izan dittut, gogorrak eta zailak ere bai, aitortu beharra dakat. Hori bai, balantzea egiten hasita, pozik nago, ze.... bizitza-esperientzia berri baten bila etorri nintzan eta .... asmo hori errealitate bilakatu da.

Laster arte, Boise!!!

paperezko hegazkinak agurrerako...

2008-06-07T10:33:00.005+02:00

Ezin det sinistu oraindik ere. Kurtsoa bukatu da!!

Gaurkoa egun berezia izan da, suposa dezakezuen moduan. Sentsazio ezberdin pilloa izan det. Alde batetik poza, kurtsoa bukatzeagatik eta oporretan izateagatik (oraindik mentalizatzen ari naiz), horrez gain irrika, super-bidaiari hasiera emateko prest nagoelako orain, baina bestalde (eta batez ere) trixtura, ze.... honek agurra esan nahi du. Egunak daramatzat pixkanaka hemengo ezagunak eta lagunak agurtzen. Eta gaurkoan protagonistak ikastolako umeak eta euren gurasoak izan dira. Uff, egia esan, uste nuna baino askoz ere gogorragoa egin zait. Egun hauetan nahiko sensiblon sentitu izan naiz, ze.... azken finen urte honetan denbora mordua pasatu det umetxo horiekin, eta .... karinyo handia hartu diet, uste nuna baino handiagoa. Horregatik agur esatea benetan zaila suertatu zait.

Azken egunerako zerbait berezia egin nahi nuen beraiekin. Kurtsoan zehar askotan eskatu izan didate paperezko hegazkinak egin diezazkiedala (behin erakutsi, eta handik aurrera....). Eta azken finen, erabilitako eta basuretara joateko prest zegoen paper zahar mordua genunez, ba horiekin paperezko hegazkin mordua ittea bururatu zait. Modu horretara goizean goizetik ikastolara zetorren ume bakoitzari sorpresa eman diogu, hegazkin mordua jaurtikiz bere norabidean. Cool!!! Asko gustatu zaie ideia. Eta nik ere mordua disfrutatu det eurekin.

Horren adibidea hementxe dezue, bideoan. Mara (gure zuzendaria) sartu deneko momentua da, hain zuzen ere. Enjoy!!! Hori bai, nik badaezbada klinexak hartuko dittut bideoa ikusteko.

aberatsen moduan...

2008-06-02T06:41:00.003+02:00

Kaixo everybody!!!! Asteburu kuriosoa eta ezberdina benetan bizi izan detena!!!

Inguru hauetan emango dudan azken aurreko asteburu hau Yellowstone bixitatzen pasatu behar genuen Bakarnek eta biok. Aspalditik genuen planeatuta, gainera. Baina, bitxia kontua, azken egunetan pasaporterik gabe izan naiz, Vietnamera joateko bisadoa egiteko korreoz bidali behar izan bainuen (bai, ondo irakurri dezue, Vietnam nere udako oporretako itinerarioan sartu berri det!!!!). Tira, eta pasaporterik gabe, pasando de alquilar un coche y arriesgarme a conducir por Idaho. Hori dala eta azken momenturarte itxaroten izan gera, zer egin erabakitzeko.

Iragan ostegunen, berriz, ikastolako barbakoa izan genun hemen inguruko parke baten, umeekin eta euren gurasoekin. Eta han geundela gure Rontxoren gurasoak hurbildu zitzaizkigun, esanez: "aizue, aurki bazoazte eta azkenen inoiz etzaituztegu McCallera eraman gurekin. Ze pena!! baina, zergatik etzerate etortzen asteburu honetan??" eta azkenen gure planak aldatu eta beraiekin joatea erabaki genun.

Tira, bagenekien lehendik ere Nick eta Meredith Sabalak (Rontxoren gurasoek) diru dezente zutela. Baina ze nibeletan muitzen ziran??? Hori ez genekien ondo!!!! Que fuerte!!! Asteko, Nicken anaia, John, McCallen dagoen mega-resort bateko arduradunetako bat da. Eta bertan lo egin genuen Bakarnek eta biok. Mon Dieu!!! Aze nolako logela puxka bakoitzarentzako 2 egunetarako!!! Benetan, sekulan nere bizitzan ez det horrelako leku baten egin lo!!! (Ibontxo, ezta Lisboan 5 izarreko hotel horretako suitean gaua pasatu genunean ere, pentsa!). Eta resorta bera???? Bista ikusgarriak, luxuzko eraikuntza, zerbitzu bikaina... Una mega-pijada, benetan!!! Solo apto para gente con muuucha pasta!!!! Pentsa, ostiral gaben, primeran afaldu ondoren (eta bakoitzak botella ardo osoa edan ostean), itsaso onduan dagoen yakuzzi baten bainatu nintzan oheratu aurretik. Buaaaaa!!!!! Que fuerte!!!

Atzo, larunbata, berriz, zer in genun??? A bai, goizen mendi aldera jun ginen, zertara eta mushroom bila (onttok, vamos). Eske Nicken zaletasun handienetakoa da. Bueno, ba hortxe ibili ginen botak jantzita eta eztakit ze ontto motaren bila. Hiru leku ezberdinetan eon ginen, baina batere ez genun topatu. Agian oraindik ere goizegi zalako horretarako. Oraindik elurra dago inguru horietan. Ekainan!!!!! Demontre! Tira, ba.... ondoren, berriz, Sabalatarrek sozio diren hango club batera eraman gintuzten. Fish and Swim lake. Aze plana. Eta aze parajea!!! Increible!!!! Benetan!!! Argazkitan ikusi beharko zenukete!!! Bueno, ba hortxe ibili ginan bazkaltzen. Que stress, terrazan exerita, eguraldi goxoa genula aprobetxatuz, gainera. Eta atsalden, berriz, adi!! paseito por el lago Nicken anaian barkuan. Flipante!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Que pasada, que gozada, que..... super-mega-ultra pijada!!!!

Gaur, berriz, Sabalatarren lagun batzuen etxen gosaltzen izan gera. Montados en el dollar, no, mega montados en el dollar, el euro y la libra!!! Gizon hori Albertsons supermerkatuen gidari nagusia da. (Imaginaos el jefazo de Pryca). 4000 supermerkatu bere eskutan. Nahikoa esan dizuet, ezta???? Ondoren, berriz, ratito de descanso en la playita artificial del resort, lakuaren ertzean. Eta .... azkenik, buelta Boisera!!! ohhhhhhh!!! lo bueno se acaba pronto!!!!

Begira, ez da nere estiloa, para nada, baina, horrelako asteburu bat, en plan lujo-relax-jan-edan.... gauzak dian bezela, ha estado de la hostia!!!! Eta Yellowstone ... ba hurrengo baten izanberkou!!!!!!!!!

Memorial Weekend...

2008-05-28T06:22:00.003+02:00

Kaixo denei! Honezkeo zuek asteazkenean sartuta zaudete. Ni, berriz, astearteari agur esaten ari naiz, eta sekulako astelehenakin gainera. Eske hiru eguneko asteburua izan deu!!!

Hasiera baten kanpora juteko asmoa nun, beste hainbat alditan egin izan dudan moduan. Baina kontuak kontu, azkenen hementxe geratu naiz, Boisen, diru pixkat aurrezten (ederki etorriko zait datozen hilabeteetan izango dudan trotea kontutan izanda!), eta orain arte egin izan ez dittudan gauzak bete nahian. Ze... ia urtebete eman dudan arren, oraindik badira horrelakoak!!!

Larunbatean nere egun handia izan zan!!! Eurovisioneko finalak merezi zuen!! Euro-eguna ospatzeko, edo.... pelukerira jun nintzan ilea moztera, gero lasanya eder bat erosi nuen larunbatetako azokan, ogi goxo-goxo bat, eta ..... planazo!!! Eurovisioneko finala ikustera!!!! Hori bai, aspaldiko partez bakarrik! Gogoan izan zinttuztedan mordua (bai, zuek, badakizue nortzuk zeaten!!!!). Eta gainera internetez ikusteak baditu bere arazoak. Pantaila txikia, bolumen ez oso altua eta pa kolmo, nere etxeko konexioa mierda bat da, oso ahula, eta pare bat alditan kolgatuta utzi nindun aktuazioen erdian. Soluzioa? ordenagailuarekin ikastolan bertan bukatu nun, han sarea dezente hobea dalako. Si me vierais, con el ordenador encendido y buscando buena red nere etxe inguruan. Y viendo Islandia, yo en la calle, sentado en la cera, con todo el solazo, y al final aplaudiendo y todo (aupa Iceland!!! Que buenos!!!). Norbaitek ikusi izan banindu pentsatuko zun: "pero a este se ha ido la olla, o que??". Baina garrantzitsuena zera da, mordua disfrutatu nula!!!!! (eta aviso a navigantes: Bai! Euro-friki bat naiz, eta harro nago!!!)

Gauza geyo ere egin dittut asteburun, ez pentsa!!! Etxian egindako pizza afaldu hemengo lagun batzuekin. Dantza eta dantza hemengo antrazo baten (ay, ikusi izan baninduzue...). Paseoak Greenbeltetik (oinez zein bizikletan), eta bide batez argazki batzuk atera. Karaoke baten kantatu (Amaia, gogoratzen SFn azken gaua??? ba horixe, la que me salio de puta madre!!!). La Soledad pelikula ikusi (gora internet eta pirateoa!). A! Eta inportantea, kurrikuluma eguneratu eta Donostiako hainbat ikastetxe pribatuetara bidali (ea zorterik dagon!!!). Eta deskantsatu???? Ba, egia esan, ez gehiegi!!!!!!

Aizue, eta orain bai, Boiseko azken txanpan sartuta nagoela esan dezaket!!!! Are geyo, duela pare bat ordu hemendik joateko bidai txartela erosi det. Ekainaren 9an banoa, nora eta azkenean New Yorkera!!!! Planaren arabera bertan Ivanekin topatuko naiz (Errenteriako laguna) eta astebete emango det bertan. Ondoren San Franciscora (pare bat egun) eta handik.... etxerako bueltaren abenturaren hasiera!!!!!

irakasteko nere metodologia partikularra...

2008-05-14T05:42:00.004+02:00

Ea ba .... Boiseko umeak nola hezitzen dittugun jakin nahi badezue....

etzazue bideo hau ikusi!!!!

nere anaia amerikarra...

2008-05-12T03:14:00.003+02:00

Bazenekiten anai txikia detela hemen ameriketan??? David izena du.

Etorri berritan ezagutu nun, ze Mariaren senarra da. Ameriketan jaioa izan arren, gaztelera guztiz menderatzen du, eta azentorik gabe gainera. Are gehiago, espainoleko klaseak emateitu hemen Boiseko unibertsitatean.

Kuriosoa, ze... behin baino gehiagotan pentsatu izan det antza pixkat deula. Agian biek aurpegi estua degulako, ile ez iluna, bizarra pixkat ...

Bueno, eta behin, nere kazadora marroi zahar-mitikoa jantzita neukala esan zidan: "baina nik berdin-berdina det eta!!". Kuriosoa, ze, ez da Zarakoa precisamente. Duela 8bat urte erosiko nun, 2. eskuko denda baten. Eta oraindik ere sarritan janztet , ze.... oso gustuko det! Ba... egun baten biak txaketa horrekin atera behar genula adostu genun, eta gaur izan da eguna, ikustezue, agur-bazkarian.

Nahi izanez gero, gure arteko 7 ezberdintasunak topatzera jolas zaitezkete!!!

agurren hasiera...

2008-05-10T18:53:00.002+02:00

Eunon denei! Larunbat goiza da eta hementxe nabil, nere kamuflaje koloretako etxetxuan exerita, eta potrojorrean, egia esan. Lo gehiegi ez det in, ze atzo siesta ederra bota nun, ta geo beandu-beandu jun nintzan ohera, baina halere, gaur 9tako ohean bueltaka nenbillen eta azkenen, ba gora!!

Aman bixita kontatu nizuen azkenekoan. Tira, ba Maitere, Goretti eta MaiKarmen Ls Vegasera juntziran pare bat egunetarako eta bueltan kontatu zidatenez, bai, oso gustura, kasinoetatik bueltak ematen, dendak ikusten eta horrelakoak itten. Pagaria por verlas en accion!! Astearten, berriz, buelta Boisera. Azken kontaktua. Ze asteazkenen eguerdin aeroportura eraman nittun, San Franciscora baitzijoazten. Viaje relampago!! Agian nekearen eragina izango zan (ez det gehiegi lorik itten azken... hilabeteetan!!), baina triste-triste jarri nintzan ama juterakoan. Bueno, baina ama oso oso pozik nabaritu det egun hauetan (bere itzetan bidaia hau zerutik etorritako erregalua da!!), eta horrela ba ni ere enkantau!!

Ostegunen, berriz, Bakarnen pixukide korearra agurtu genun. Yuna. Neska jatorra. Tira, ez naiz askotan egon berarekin, baina beti ere muy buena onda! Eta hemendik aldegin baino lehenago bere lagun batzukin elkartu in ginen afaltzeko. Orain Yuna Koreara doa, oporretara, eta hurrengo semestrea New Yorkeko unibertsitate baten ingo du. Ba zorte on, Yuna!!!

Eta bihar, berriz, beste agur-bazkaria. Gogoratzen duela hilabete dezente nola hemengo lagun batzuk kanpinean joan ginen mendi aldera. Ba bihar bildu ingo gera, hainbat urtebetetze ospatzeko, alde batetik, eta bestalde Izaskun, Mike eta Maria Europara doazelako oporretara. Maria Madrilera doa, ezkontza baten aitzakiakin. Eta handik, ba EHra, bere ama bixitatzera. Eta guztira ia 2 hilabete emangoittu inguru haietan, beraz, ez deu elkar gehiago ikusiko. Eta pena handia emateit, ze Maria oso gustuko det. Hemengo lagunik onenetakoa det, zalantzaik gabe!! Izaskun eta Mike, berriz, nere azken astean ikusikoittut, ordurako bueltan izango baitira. Baina, argi dao, hobe det agurretara ohitzen joatea, ze... datozen asteetan asko izangoittut. Hilabete baino gutxiago geratzen zait jada Boisen.

amaren bixita!!!

2008-05-05T06:50:00.003+02:00

Ieup, everybody!!!

Bitxia! Bitxia benetan!!! Nere ameriketako rutinan, bapatean, ama izatea... too mucha da!!!

Ostegun gaben, aspalditik planeatuta zegoen bezela, nere lehengusua Maitere, bere alaba Goretti eta Maikarmen Boisera iritsi ziran. Atzerapen pixka batekin, eta neka-neka inak, baina hemen zeuden!!!

Ordutik gaur atsalderarte, ba denetarik pixkat in deu: Boiseko Downtownetik paseo bikain bat eman eta, bide batez, nere lekurik gogokoenak bixitatu, Euskal Etxean potetxo bat hartu, Gernika tabernan afaldu, hiritik kanpo dauden parajeez gozatu eta bakeroen arten bizi geala frogatu, hemengo gure lagun batzuk ezagutu eta beraiekin iluntze bikaina pasatu, shoppingerako tartea ere topatu deu, eta, nola ez, gure ikastolan ere izan dira eta gure umetxuak ere ezagutu dituzte hirurek. Ama, behintzat, ikeragarri gustura nabaritu det uneoro, eta egia esan, (batzutan nere onetik ateratzen naun arren, es que .... que paciencia!!!) nik ere asko disfrutatu det bera hain pozik ikusteaz. Eske... bizitza osoan ez da inoiz hain urrutira joan oporretara, eta, ni bixitatzeko aitzakiarekin hain leku ezberdinak ezagutu ditzala, ba ilusio handia itteit. Batez ere horrelakoak itteko aukera gutxi izan duelako bizi osuan, (lan da lan ibili da gure Maikarmen beti), gogorik inoiz falta ez izan zaion arren.

Gaur atsalden, berriz, ama eta lehengusuak Las Vegasera joan dira, bi egunetarako. Ea nola moldatzen dian!!! Aeroportuan zeudela, Paco Martinez de Soriaren pelikulak etorri zaizkit burura. Eske .... jejejejjejejejejej. Eske son de traka!!! Tira, eskerrak Maitere bidaiatzera ohituago dagoela, eta Gorettik, berriz, interprete lanak in ditzakela, bestela...

Ondo ondo pasa ezazue argien hirian, guapas!!! eta astearterarte!!!

aldaketak San Blas enean...

2008-04-23T05:31:00.004+02:00

Ieup!!! Nola doa astea??? Neria poliki-poliki. Ondo. Rutina onean, que no es poco!

Beste behin ere (sarritan gertatzen dan modun) EHra begira jarri naiz. Kasu honetan Sagueseko nere etxeraino joan zait pentsamendua. Erdi hutsik dago orain....

Azken hilabeteetan 4 pixukide izan dittu gure etxe zaharrak, Ibon, Itzi, Horacio eta Eider. Eta, bapatean eta aurreikusi gabe, nesken eskutan geratu da soilik.

Horaciok aurki alde egingo zuela banekien aspalditik. Are geyo, xelebrea izan da bere kasua, ze... duela urtebete gonbidatu modun etorri zan etxera, Sebaren laguna izanik. Oporrak pasatzeko asmotan iritsi zan gure "canarioa" (nahiz eta bera izatez Uruguaykoa izan). Baina une horretan Amaiak okupatzen zuen logela hutsik geratu zan, Horaciok planak aldatu zittun eta... tontamentean ia urtebete in du bertan, esan bezela. Orain, berriz, Uruguayra aldegin du berriz ere, eta ondoren.... ba auskalo ze abenturatan murgilduko den!! Baina benetan poztu naiz berarekin hilabete batzuk konpartitu izanaz ze.... bikaina da gizona! Basico como el solo (jan, lo, lan pixkat in, eta...hori da bizitzeko behar dena), eta baikorra eta alaia, ba gutxik bezela. Faltan botako zaitut Horacio!!!

Aurreko asten, ordea, beste sorpresa handi bat jaso nun. Ibonek etxia utzi behar zuela abixatu zidan. Eta, egia esan, arrazoia ez da makala. Donostiako zentruan dagon atiko baten alokairuan bizitzeko aukera atera zaio. Merke-merke. Eta bakarrik. Enau harritzen, beraz, ze nik ere horrelako aukera bat aprobetxatu ingo nuke. Eta gainera, berak esan bezela, 2 urte egin dittu San Blasen, eta .... aldatzeko unea ere bazan. Ibontxo, ba mordua mordua botako zaitut faltan itzultzen naizenean!!! Ze, hainbeste tarte on bizi izan dittugu elkarrekin!!! Nik ere oso gogoan dittut bazkal osteko "tomate moment" horiek, "Special K" uneak ordenagailu aurren, eta batez ere iluntzetako tertuliak. Baina bai, aurrera itteko ordua ere bada, gauza berriak itteko eta ... oso ondo ulertzen dizut. Beraz, good luck, my boy!!!! Gainera badezu garaia bakarrik bizitzea nolakua dan probatzeko. Eta, esan beharrik ere ez, San Blaseko ateak, beti zabal zabalik aurkituko dittuzu!!

Orain gogoan dudala, blog honetako lehen idatziko argazkiko protagonistak ziran Ibon eta Horacio. Tira, ba gaurkoan ere goiko leku preziatu hori egokitu dizuet, eskerrak emateko, bide batez, hain pixukide bikainak izateagatik biak ere!!!!

Portzierto. Aviso a navigantes. Batzuk joan.... eta beste batzuk etorri!!! Pixukide berriak behar dittugu!!! Bi logela libre daude San Blaseko etxe zaharrean. Bata abuztu erdirarte (ni etxera bueltatu arte), eta bestea, berriz, sin limite de tiempo. Alokairuaren prezioa: 200 euro + gastuak. Bai, udaran ere. Konfidantzazko norbait ezagutuz gero, edo zuek ere emanzipazioan pentsatzen ari bazerate, azkar ibili eta abixatu neri emailez!!!

Besarkada bero bana apurka-apurka udaberrian sartzen ari dan Boisetik!!!

egun arraroa...

2008-04-18T06:51:00.004+02:00

Ya goizean goizetik eguna nahiko atipiko hasi det. Bueno, el colmo ha llegado cuando se me ha ocurrido hacer mi llamada favorita de estas ultimas semanas. Llamada a la central de reservas de Spanair. Aste batzuk daramatzat beraiekin hizketan. Kontua da zuetako askok jakingo dezuen modun, udara honetarako sekulako bidaia daukatela pendiente (round the world). Baina hegaldi guzti horiek itxi egin behar dittut, eta gainera itinerarioa aldatu nahi det. En fin, pues.... esta resultando toda una odisea!!! Es mas, creo que ya me conozco a la mayoria de los currelas de la seccion de cambios. Ez dakit zenbat email idatzi dittudan. Eta oraingoz dena alperrik. Bueno, pues el colmo. Gaur 55 minutu eman dittut beraiekin hizketan. Eta... ya al final me he puesto muy muy serio (por no decir de una mala hostia!!!!) y les he dicho que despues de toda la pasta que les he pagado, que ya me pueden solucionar mi papeleta pronto!!! En fin.... biyar goizen beste dei bat inber diet. A ver como va.

Gero lanen, pues rutina rutina. Tira, behintzat normalean baino orduerdi lehenago atera ahal izan det ikastolatik, ze behingo batez Olivian ama dezente lehenago etorri da (eskerrak!!). Eta horrela, gaurkoan berriz ere eguraldi ederra genuela aprobetxatuz, ba bizikleta hartu eta paseo eder-eder bat eman det Boiseko greenbeltetik (bide gorria). Are geyo, orain arte ezagutzen enittun paraje eder asko deskubrituittut.

Bide batez argazki batzuk ateratzen arittu naiz eta, beste behin ere, pelikula amerikarrei esker hain ezagun egiten zaizkigun topiko horietako beste bat benetan existitzen dala frogatu ahal izan det. La caseta del arbol!! Beno, honezgero ikusi dezue bere argazkia. Y el coche, tambien, es de los de peli. Ustet matrikulan jartzeula 1963. urtekua dala. Pentsa!

Aizue, ohar bat. Azken hilabete hauetan argazki mordua ateraittut. Eta suposatzet horietako gutxi batzuk besterik ez dittuzuela ikusi. Ba, denbora eta gogo pixkat izanez gero, hementxe dezue aukera: www.flickr.com. Jendearen argazki pertsonalekin osatutako webgune horretan nere kontua dakat. Andonimutiloa. Billatu nazazue eta.... jada 1000 argazki baino geyo zintzilikatu dittudala frogatu ahal izangozue. Bai, badakit, yo tan escueto, como en este blog!!! Baina, esandakoa, nahi dittuenak hortxe izangoittu. Oraingoz, batez ere, hemengo eskapadetako argazkik zintzilikatuittut. Baina aurrerantzean album bereziagoak ere egingo dittut, monografikoak, e.a. Y prometo aplicarme el cuento de "menos es mas!!!"

Egun ona opa dizuet denei eta animo, asteburua dala jada!!!!

Besarkada enorme bat denei!

udaberria (azkenean!!!)

2008-04-14T07:16:00.003+02:00

Bazan garaia!!!

Aste santuko oporrak eta gero Boiseko giro hotzera itzultzea ez da munduko gauzik atseginena izan. Gauetan oraindik ere 0 grado inguruan ibili gera azken bi asteetan. Are geyo, pasatako asteazken goizean, esnatzerakoan, ezin nuen sinetsi leihotik begiratzerakoan ikusten nuena. Elurra!!! Berriz ere!!! Apirilan? Joder, nik uste nun hori ya bukatua zegoela!!! En fin....

Baina, bapatean, 3 egun geroago udaberria iritsi da!! Atzo giro bikaina izan genun. Eguzkia, haize frexko baina goxoa, 20 grado pasatxo .... buelta ederra emateko primerakua. Eta gaur, berriz, ba ia ia udarako giroa! 27 gradu ingurura iritsi dira termometroak. Eta hortxe ibili gea, terraza batean exerita euzki pixkat hartzen. Orain ere etxian nao, bero dezentekin, eta hori kalefazioa kenduta izan detela eun osuan!

Tira.... horrelako tregua bat behar genun!

Bai, tregua esan det. Ze... etzirako berriz ere hotza eman dute, euria eta gauean izotza. Pues a joderse!!! Esan didatenez, horrelako aldaketa bortitzak udaberrian oso ohizkoak dira hemen Boisen. Ba ze erremedio??? Es lo que hay!!!

Portzierto, bai, badakit aiton zahar bat dirudidala eguraldi kontuekin. Trankis, trones, betiko modun nabilela!!!

Besarkada estu-estu1 eta animo astearekin!!!

p.d. Argazkia gaur atera det. Eguzkiak eman ditela nabari da, ezta??

p.d2. Lomo argazki-kamera bat erosi det!!!!

Empieza la Lomografia!

boise, part 3 (eta azkena)

2008-04-03T03:05:00.002+02:00

Iepa! Gaurkoan motz motz (benetan!!). Back to Boise, esan beharrik ere ez. Igandean berandu iritsi nintzan SFtik, eta dena ondo juntzan. Ordutik, pues vuelta a la vida Boisiana. Asteazken arratsaldea da, eta egia esan egun mierda bat izan det. Ezer bereziegirik ez, baina ez det ondoegi lo egin, eta ikastolan sartuta eman det egun gehiena. Rutina pura y dura, eta gainera gaur lan dexente in deu. En fin.... eta lepoko min pixkatekin nao, eta horixe.... ba agian enaizela nere umore hoberenez jeiki.

Berez dantza garaikidera junbernun atsalden, baina azkenen pentsatu det: "gaur eztet batere gogorik". Paseo bat eman nahi nun, ze haize frexkoa izaten jarraitzen deun arren (gabetan zeroz azpitik oraindik ere. Mon Dieu, apirila dala!), ba egunen zehar eguzki ederra izan deu. Eta horrelaxe, Julia Davis parkea zeharkatu eta nere kafetegi gogokoenera etorri naiz, Flying M izenekora, te bat (con leche de soja y miel, etxian bezela, que pa eso los americanos son los mejores!!!) eta bollo bat jatera. Eta bertatik idazten ari natzaizue une honetan (viva el wi-fi gratis, conyo!!!).

Gogoan zaituztet!!!!

Ea biyar egun hobea deten!

spring break (part 2)

2008-03-30T03:51:00.004+02:00

Larunbata. arratsaldeko 7ak. San Franciscoko hostal bateko harreran nao, azken egunetako gorabeheren xehetasunak zuei emateko prest! Hori bai, egun luze baten ondoren, eta lo gutxi egin izanaren ondorioz, ba lo hartzen ari naizela aitortu beharra dakat. Beraz, intentare ser breve y conciso!

Astearte goizen utzi zintuztedan. OK! Hortxe ibili nintzan, bakarrik, gainontzeko guztik LA ezagutzen ai zian bittarten. Zuei idazteaz gain, buelta eder bat eman nun Santa Monicatik, jatetxe vegano baten bilatzeko aitzakiarekin. Ondoren, berriz, paseillo por toda la playa. Atsegina, benetan. Eta iluntzen, berriz, Eganita eta Elisakin juntau ginen, zeozer afaltzeko. Xelebreena, zalantzarik gabe, beraiek ikustea ia ia arrunta in zitzaidala. Eske, hilabete terdi baten 3 aldiz eon gea! Beno, ba guztiok indio batera jun ginan eta, giro politta izan genun benetan. Hori bai, egun horretan bidaiko guztik echos polvo ginen eta.... azkenen dezente goiz etxeratu ginen.

Asteazkena 26. Jeiki eta, berehala kotxean sartu gera, gure rutako hurrengo etapari heltzeko asmoz. Gau horretan Montereyn hostatua hartua degunez.... ba rumbo hacia el norte!!! Lehendabiziko bi ordu luzek autopistan. Gero, berriz, Californiako kostaldeko karreteratik. Ederra!!!!!!! Tarteka tarteka argazki batzuk ateratzeko gerau gera. Esate baterako hondartza baten itsas-txakur pilloa ikusi ditugunen. Gutxienez 20 bat eongo ziran, ondarretan siesta itten, buelta eta buelta, kroketen moduan, e.a. Eta pa variar, gu paparatzien modun, argazkik eta argazkik ateatzen. OK! Azkenen Montereyra iritsi gea, atsaldeko 6ak baino beanduago, hori bai (gutxinez 7 ordu eman dittugu kotxen). Trastek hostalen utzi eta.... herria pixkat ezagutzera. Eguzkia itsaso atzetik nola ezkutatzen zan ikusi ahal izan deu (azken minutua bakarrik!), eta ondoren, berriz, paseillo kostaldetik. Herri xarmangarria, benetan. Afaldu, eta ohera, goiz goiz, hurrengo eunen goiz xamar ateratzeko.

Osteguna 27. Mas carretera y manta. Jeiki bezain pronto, hortxe sartu gera gure kotxen. Paseillo por el “17 mile drive” de Monterey, eta bide batez Carmel pixkat ikusteko aukera izan deu. Politta. Agian politegia. Dendak super pitimini! Aukeran, nik nahiago beste anbiente kasualagoa, Montereyn bezela. Portzierto, bazenekiten Clint Eastwood Carmelgo alkatea izan zala orain urte batzuk?? Atsalderako, berriz, San Francisko ingurura iritsi gea. Baina zuzenean hirira sartu beharren, rutilla egin deu. Berkeley (eta bere Univertsitatea), Sausalito, eta Golden Gate!!!! Gustura zeharkatu deu, portzierto!!! Handik, berriz, hiri erdira. Nik sorpresa bat eman diet sartzerakoan. Russian Hill inguruan dagoen errepide hiper-kurbatutik jeitsi gera kotxean. Funny! Eta ondoren, hostalean trastek utzi eta... afaltzera, The Mission inguruko Thai jatetxe batera. Ondoren, parrandita. Castro auzon gerau gea, bertako pare bat tabernetan. Primeran primeran pasa deu (nik behintzat), batez ere bigarren taberna horretan, soul musika zeon, jende oso oso gutxi, baina bide batez SFn bizi diran ero batzuk ezautu dittugu. Eta ze parrak!!!

Ostirala 28. Berez, Ibonek, Ferrek eta Oyik egun oso bakarra dutenez hiria ezagutzeko, ba goizean goizetik, pateada inportante por la ciudad! Nik gida lanak in dittut, bide batez, ze azaroan hemendik ibili nintzanez, ba oraindik leku asko oso gogoan nittun. Auzo txinatarra, North Beach (italiarra), Coit Tower (hiriko bista zoragarria), Pier 39 (hiper turistico!), eta gero hondartza, Golden Gate parkea (ti-ta) eta Haight street (denda mordua). A, eta downtown pixkat ere. Egun luzea benetan!!! Eta 8.30tan hostalera iritsi gera, echos polvo. Denbora gutxi deu, ordea. Inaki eta Peiokin (Las Vegas) gerau gea afaltzeko. Zuzeneko jazz musika duen lokal baten jan deu eta handik Ferrek, Ibonek eta hirurok Castro aldera jo deu potetxo bat hartzeko asmoz. Baina konturatzerako 2ak jo digute eta taberna guztik itxi dituzte. Sera posible??? Azkenen, zalantza askoren ondoren (nere aldetik, behintzat), the End Up discora jun gera. Muy sin mas. Kuriosidade 1. Alkoholarik ez dute zerbitzatzen, zeren nonbait gaueko 2etatik aurrera debekatuta dao. Vale. Pues aguita, y punto. Konturatzerako 4rak baino beanduago dira. Etxera jutia erabaki deu.

Lanbata 29. No he dormido ni hostias! Zenbat, jarraian, 3 ordu terdi??? Hor nonbait. Oyik, Ibonek eta Ferrek azken goiza dute hirian, zeren atsalden badoaz aeroportura. Beraz, beraiek azken konprita batzuk in dittuzten bittartean, Amaiak eta biok trasteen trasladoa in deu. Ondoren, gosaldu, mini vuelta por Downtown eta denok bildu gera, besteek juteko ordua dutelako. Ze arraroa! Bapatean, azken 9 egun hauen ostean, berriz, ere beraekin egotera ohitu naiz eta... orain zer??? Denak Donostira doaz, eta ni, berriz, buelta Boisera. Joder, no me mola! Beno, azkar azkar agurtu gera ze azkenen trena galtzeko modun zian. Eta ni bakarrik gerau naiz hiritik buelta 1 ematen. Strange! Azkenen Twin Peaks aldera jo det, (aldapan gora eta gora, joder!), eta hiriko beste ikuspegi eder baten ostean, hortxe jun naiz, berriz ere Haight kalera, konprita bat ittera. Gorra politt bat (tipo de Madrileno), atzo erosteko gogoz gerau nintzan eta. Poco mas. Beste paseo bat hiriko alde hontara iristeko, eta hementxe nabil, arrotzez betetako gela baten lo itteko prest jada. Eskerrak Amaia ere oraindik hemen dala. Hori bai, aze kanbioa. Besteekin aeroportura jun da, ze ia ordu beren bere Joxe (mutil laguna) iristekoa zan. Eta oraintxe hortxe dabiltza, elkartu dirala ospatzen!!!

Beno, banoa orain. Azken gaba dakat SFn. Ea zmz pasatzen deun!!! Eta bihar, berriz, buelta Boisera. Orain bai, Boiseko abenturako azken txanpan sartzeko prest nao!!!

spring break (part 1)

2008-03-25T20:29:00.001+01:00

Goizeko 8.48ak. Venice Beacheko kafetegi baten gelditu naiz bakar-bakarrik. Eta sentsazio benetan atsegina dakat. Iskin honetatik kale osoa kontrolatu dezaket, eta egia esan, jende xelebre ugari ikusten da inguruan. I like it!!!

Nolatan bakarrik? Gainontzeko guztik (Fer, Oyi, Ibon eta Amaia) Los Angeles ikusteko tour batera joan dira. Eta nik hori guztia ikusi berri detenez, ba.... nere kaxa gelditzea erabaki det. Egia esan, Big Brother antzeko aste honetan (24 orduz egunean denak elkarrekin), horrelako tarte bakarti bat eskertzen da!!

Tira, eta zmz oporrak oraingoz???? Ba ondo, oso ondo!!!

Asteazken gaba. Ibon, Oyi eta Fer Boisera iritsi dira. Euren bidaia, primerakoa. Hegaldi guztik ondo, inolako ezustekorik ez.... eta ni poz-pozik beraiek nere terrenora iritsi berriak diralako.

Osteguna. Nik lana egin behar det egun osoan. Eta 3 mosketeroak (ala Charliren aingeruak, hobe esanda???) hiritik turismo pixkat itten ibili dira, hori bai, ikastolatik pasatu ondoren (are geyo, Fer laguntzen eon zait pare bat orduz). Ondoren, berriz, atsaldeko 6tan jende mordua juntau gera Euskal Etxearen onduan: Bakarne eta bere lagun guztik (Mikel eta Olatz, Seattletik itzuliak dirala dagoeneko + Hernani inguruko beste 4 lagun, egun horretan iritsiak hauek ere), eta horrez gain Oihane, Fer, Ibon, Amaia (iritsi berria!) eta Eganita!!! (egun pare bat pasatu behar dituela Boisen lanen). Ba den denak trago bat hartzen eon gera Gernika tabernan, eta ondoren, berriz, zeozer afaldu deu Table Rocken. Azkenik Ibon, Oyi, Fer, Amaia eta bostak Boiseko gaua pixkat ezagutzen gerau gea eta handik, ohera, aurretik egun asko geratzen baitzaizkigu.

Ostirala 21. Udaberria!!! Eta gainera nere oporretako lehen eguna! Traste guztik behar bezela antolatzea uste nuna baino dezente gehiago kostatu zait, baina azkenen atera gera Boisetik, eguerdia baino pixkat beranduago. Gau horretarako lo itteko lekurik ez deu, inprobisatzen geratzea erabaki deu. Ikusiko, beraz, non, segun eta zenbat km itten dittugun. OK! Ba konturatzerako errepiden gera, bide luze-luzea itten. Musika etzaigu falta. Tarteka kantatzen ere jun gera, eta hizketan, eta erdi lo. Jan da jan ere bai. Eta egia esan, nere behintzat bidaia dezente eramangarria intzait. Atsaldeko 6ak inguruan Salt Lake City ondotik pasatzen ai geala, erabaki deu hirira sartzea, eta deskantso txiki bat ittea. Perfect! Nik justo inguru hori ezautzet (urtarrilan eon nintzan eta). Beraz, mormoien tenploa ikusi deu (elurretan beste xarma bereziagoa zuen lekuak!), downtowneko beste egoitza politt batzuk ikusi dittugu, kafetegi fashion fashion baten kafe bat hartu deu, eta .... berriz ere carretera y manta!!! Azkenen beste ordu pare bat in dittugu kotxian eta Beaver izeneko herrixka bateko Super 8 motel baten gerau gea lotan. Motela primeran dao. Ohe handiak (queen size), logela txukunak, eta yakuzzi eta gosaria barne. Primeran in det lo.

Lanbata 22. Goiz jeiki gera. 7.30tan, eguna ondo hasteko, txapuzon en el jakuzzi!!! Tira, Oyik mareatuta bukatu du! Ondoren, berriz, gosaldu eta.... martxa, bide luzea deula gaurkoan ere! Paisaia ederra. Lehorra, Idahokoa bezela, eta zabala. Hori bai, konturatzerako Bryce Canyon inguruko lur gorrietara iritsi gera. Kanoia benetan ikusgarria da! Badu oso forma berezia, ez dakit nola azaldu. Dorre deformatu batzuk bezela sortu dira urak eta izotzak eraginda, milioika urtetako erosioaren ondorioz. Hitzak soberan, goiko argazkia horren adibidea baita. Handik, berriz, Zion aldera jo degu. Kasu honetan tamaina da ikusgarria. Inguruak harri gorriz josia jarraitzen du, baina beste estilo baten. Eta gu hortxe, karretera erdin, tarteka geldiune batzuk argazkiak ateratzeko. Benetan, bidaia inguru hauek zeharkatuz egiteak merezi zuen!!!

Eta parkeetatik, Las Vegaseruntz!!! Konturatzerako hortxe degu, desertuaren erdian zementozko eta argiz betetako hiria! Demontre, banekien handia izan behar zuela, baina hainbeste!!!! Hiriko erdigunea, Strip ingurua, benetan ahoa zabalik uzteko modukoa da. Zenbat hotel, zenbat pixu, zenbat argi, zenbat.... dena!!!! Gure hostelean trastek utzi eta hortxe jun gera hiria pixkat ezagutzera. Eta hor nere kasualidade horietako bat gertatu zait!!! (Sientense, senores, azkenean ere Atlantikoaren alde honetara gertatu dalako). Hosteletik atera bezain pronto, autobuseruntz goaz eta gure aurren 3 pertsona. Aurpegi bat ezaguna itten zait. “Aibalahostia!!!!” esan deu biok batera. Tolosa inguruko mutil bat da, Gorka, duela urte piloa Making Off kortoa itten elkar ezagutu genuen. Eta ordutik, ba noizean behin egin izan deu topo. Banekien irakaslea zala eta Zangotzan urtebete intzula lanen, baina hori aspaldi izan zan. Ba dirudienez azken 3 urtek San Franciscon daramatza, espainoleko klasek ematen. Eta nik, berriz, Boisen naola kontatu diot. Ze kuriosoa!!! Datozen egunetan SFra junberdeula aipatuz, bere telefono zenbakia eman dit.

Eta horrez gain, ba afaldu, bueltaxka eta ... poco mas. Denak dezente nekatuta gaude, eta gainera Fer, Oyik eta hirurok oso oso goiz jeiki behar dugu. Ala, lotara!!!

Igandea 23. Goizeko 4.30tako gora. Aipatutako 3rak eskursioan goaz, Grand Canyon ikustera, nola eta abionetaz!!! Ferren bi lagunekin geratu gera, Inaki eta Peio, egun horietan Las Vegasen ere daudelako. Are geyo, eskursio hori egitearena euren ideia izan zan eta gu apuntatu egin gera planera. Beno, ba ruta por los hoteles, eta handik aeroportura. Konturatzerako 8 pertsonentzako abioneta txiki baten sartuta gaude. Eta handik, goruntz!!!! Vista, zo-ra-ga-rri-a!!!! Las Vegasek goitik ere erraldoia dirudi. Eta inguruan laku eder bat du, eta mendi ikusgarriak!!! Ordu erdi eskas baten, berriz, Canoia gure azpian!!! Benetan, ez det nere bizitza osoan horrelako gauza ederrik ikusi!!!! Inpresionante baino gehiago. Hitz egokirik etzait ateratzen hori guztia deskribatzeko!! Kriston dirutza ordaindu deu (190$), baina merezi zuen!!! Ondoren, berriz, 3 ordu eman dittugu kanoiaren gainkaldean, eta bertatik bista zorabiatzeko modukoa zan. Hori bai, sekulan ateratako argazkirik ikusgarrienetakoak egin dittugu. Eta zoratzeko moduko paseo puxka horren ostean, buelta abionetara eta handik hotelera. Siesta. Behar nun! Beranduago, berriz, hiri erdiruntz jo deu berriz ere Oyik, Ferrek eta 3rok (Amaia eta Ibon beraien kaxa zebiltzan). Bueltak eta bueltak hoteletatik. Venezia hoteleko ingurua ikusgarria da benetan (pasatako ekainean Veneziara egindako bidaia mila aldiz etorri zait burura). Torre Eiffelek benetakoa dirudi. Eta Caesars Palacen galdu eta guzti in gera. Zer geyo??? Luxor eta bere piramidea ere asko gustatu zaizkit neri. Demontre, baina, aze nolako erokeria izan behar duen horrelako hiri baten bizitzeak!!!

Astelehena 24. Demontre, egunak azkar pasatzen hasi zaizkigu!! Gosaldu eta Las Vegas utzi egin degu. Los Angeleseruntz goaz. Teorian 4 orduko bidea deu, baina ez dakit zer demontretan aritu gean. Bazkaltzen denbora gehiegi, pare bat alditan gasolina botatzera gelditu behar izan deu, Los Angeles sarreran trafiko gehiegi, eta nahiko trankil etorri gera. Ba 7 ordu behar izan ditugu bide hau itteko. Alegia, ia egun osoa!!!

Baina azkenen iritsi gera Venice Beachen erreserbatuta genun hostalera. Primera linea de mar!!! La rehostia!!! Eta gainera azkenen 2 eta 3ko logela pribatutan jarri gaituzte, beraz, askoz ere lasaiago. Eganitakin hitzein det. Afari bat du. Baina bihar elkartzekotan gerau gea. Eta bide batez, inguru horretako jatetxe txinatar bat gomendatu digu. Mao’s Kitchen. Primeran. Eta merke merke. Gero potetxo bat eta .... al sobre!!!!
Eta gaur goizen, ba esandakoa, bakar bakarrik geratu naiz inguruaz gozatzen. Orain ia eguerdia da (denskantso bat hartu det idazten nun bitartean). Eta lanbroak berean jarraitzen du. Baina bost ajola, poz-pozik nao.

More news coming soon!!!

amatxoren urtebetetzea (eta erretiroaren garaia)

2008-03-19T03:27:00.003+01:00

(martxoak 18)

Mezu motz-motza gaurkoan.

ZORIOOOONAK AMA!!!!!!!!!

dagoeneko 65 urte.

bejondeizula!

marka bikaina lortu dezu

gauza handiak egin dituzu

batez ere lana!

ederki dakizu hori zer dan eta!!!

eta orain...

deskantsatzera....

ondo pasatzera....

disfrutatzera....

eta erretiroa kobratzera!!!

ustet norbaitek merezi badu,

hori zu zerala!!!!

aprobetxatu ederki zure eguna

eta aurrerantzean etorriko direnak!

badakizu, hemendik aurrera...

jai!!!

laster arte,

(hilabete t'erdi barru hementxe, Boisen)

p.d. 2005eko Gabonetan ateratako argazkia

pixukide zaharrak, lagun berriak, lagun zaharrak...

2008-03-17T06:18:00.002+01:00

Iepa people! Increible! Azken aste hauek ez dira ezer bereziak izaten ari neretzako (routine is routine), baina ziztu bizin pasatzen ai zaizkit. Azkarregi eta guzti! Egun gutxi batzuk barru udaberria estreinatuko deu, eta horrekin batera konturatu naiz neri 3 hilabete baino gutxiago geratzen zaizkidala Boisen. Demontre! Etorri berritan pentsatzen nun: "ia urte osoa dakat aurretik mila gauza egiteko". Baina orain, konturatzerako abenturaren 2/3 egin ditut jada eta ia ia atzera kontua hasteko moduan naiz. Scary!!! Hori bai, azken txanpa hau hoberena izatea esperoet, edo behintzat horretan saiatuko naiz!!!

Ea ba.... aurreko ostegun gaben badakizue zer egin nun? Nere pixukide ohiekin afaldu nun bost hilabetetan zehar nere apartamendua izan dan horretan. Handik joan baino lehenago esan nien afari bat pendiente genula, eta bide batez patata tortilla bat sukaldatuko niela, beraz... esan eta egin! Ostegun atsalden ikastolan neola tortilla goxua prestatu nun eta iluntze aldera han agertu nintzen, oraindik hain gertukoa itten zaiten leku horretan. Dena berdin topatu nun! Beno, jakina, hilabete bakarrik pasatu da etxez aldatu nintzanetik,... beraz, zer espero nun? Tiny eta Steve betiko tenorean. OK. Jatorrak dira. Baina, hori bai, afarian zehar orain bakarrik ze lasai bizi naizen pentsatu nuen behin baino gehiagotan!!!! a!!! Eta gauza bat, duela gutxi konturatu nintzan pixukide hauen argazkirik enuela! Bakizue, etxen eonda, normalean etzaizu okurritzen argazki kamera ateratzea. Beraz, oraingo honetan esan nien fotografia batzuk atera behar nizkiela, gero nik nere EHko launei erakusteko. Hori ere esan eta egin! Emaitza goran dezue!!! Nere aurreko hilabeteetako istorioak jarraitu izan badituzue antzeman ahal izango dezue silloillan exerita daona Tiny dala, eta tripatzar hori duna, Steve. Hirugarrena, berriz, Nori da, berez afganistangoa dan gizona, baina bere bizitza erdia atzerrian daramana. Oain dala pare bat hilabete aldatu zan hara eta egia esan oso atsegina da.

Ostiralen, berriz, Bakarnen laun batzuk etorri ziran EHtik, Mikel eta Olatz. Jatorrak, biak ere! Are geyo, nere etxen geratu dira lotan, hemengo egongelan leku pixkat daola aprobetxatuz. Aizue, bakizue zer? Beraien bixitaren aitzakiarekin estreineko aldiz guia turistico lanak itten arittu geala Boisen. Bitxia, ze askotan iruditzen zait oraindik ez dudala hiri hau behar bezela ezauzen. En fin... ba hementxe arittu gera downtownetik buelta batzuk ematen, txokorik polittenak erakusten, kafetegi atseginenetan zeozer hartzen, eta nola ez, Euskal Etxea behar bezela erakusten. Bihar, berriz, Mikel eta Olatz Seattlelera doaz, asteazkenerarte, eta gero bueltan hona.

Baina eske, kontua da bapatean asteazkenean jende guztia kolpe baten iritsiko dala! Bakarnen bi lagun hauez gain, bere EHko beste 4 lagun. Eta neri dagokidanez, berriz, asteazkenen Fer, Oyi eta Ibon iritsiko dira eta ostegunen Amaia (desiatzen ai naiz, repito, desiatzen zuek iristeko!!!!!) A! Eta hau guztia gutxi balitz, gaur Eganitak deitu dit (kuadrilla power), esanez bera ere asteazkenen etorriko dala Boisera, lanera, pare bat egunetarako. Posible ote da???? Denak batera!!!

En fin, baina kontua da orain laneko 4 egun geratzen zaizkidala (ostirala jai hartukot, porque yo lo valgo!!!) eta ondoren, Spring Break, alegia, astebeteko oporrak!!!! Ustet aurreko baten esan nizuela, baina gure plana hauxe da: Ibon, Fer, Oyi, Amaia eta bostok furgonetilla bat alokatuko deu. Eta 8egunetan rekorrido bikain bat inberdeu: Boise-Las Vegas-Los Angeles-San Francisco. De la hostia, ezta??? Oain ulertukozue zeatik naon desiatzen lagunak etortzeko!!!!

More news coming soon...

asteburu western (part 2)

2008-03-10T23:10:00.004+01:00

Martxoak 10, igandea:

Gaur ia eguerdia zenean esnatu naiz, zeren atzo berandu iritsi ginan Homedaletik, eta gainera ordu aldaketa izan genuen. Beraz, datozen asteetan 7 orduko diferentzia izango degu EHa eta Boise artean. Tira, eta horrez gain resakilla puntu txiki batekin ere jeiki naiz, ze... azken aldin ez det edateko ohitura handirik eta gainera atzo ia enun ezer afaldu. Zergatik? euskal festa berezi horretan jateko zegoen gauza bakarra, txorixoz betetako hot-dogak ziralako. Beraz, zerbezak eta zerbezak edaten eon nintzan, ta jateko pretzel xixtrin batzuk bakarrik, besteik ez.

Baina azkenean jeiki naiz. Gosaldu, pulamentu pixkat in, eta hona Boisera etorri nintzanetik estreineko aldiz nere arreba Ainhoakin webcamaren bitartez hitzeitteko aukera izan det. Ze poza!!! Ze bide batez Xabat eta Manex nere hilobak ere ikusi ahal izan dittut!

Eta gero, ba ... Marari (gure zuzendariari) deitu diot, ze asteburu honetan bere kotxea etzula behar eta nahi bagenun utziko zigula esan zigun. Esan eta egin! Konturatzerako Bakarne eta biok hiritik kanpo genbiltzan gidatzen, Idaho City izeneko herrirutz. Bide hori estreineko aldiz zeharkatu degu eta sorpresa ederra eraman det, ze.. zoragarria da!!! Benetan. Batez ere urtaro honetan, uste det. Ze, ibilbidearen zati handi bat Boise ibaiaren ertzean doa, eta inguru hori kanoiez beteta dago. Gainera, uraren zati batzuk oraindik izoztuta daude, eta elurra ere ikusi ahal izan degu tarteka. Ba... egia esan pilo bat disfrutatu degu ordubete inguruko bidai horretan.

Konturatzerako, ordea, Idaho Cityra iritsi gera. Hey! Bazan garaia horrelako herri bat ikusteko! Bapatean western pelikula bateko herri zahar horietako baten barrun bezela sentitu naiz. Nonbait, Idaho City ameriketako inguru honetako herririk zaharrenetarikoa da. Urrearen sukarra/eroaldia pil-pilean zegoenean sortu zan, eta oraindik garai horietako ukitua nabari daiteke. Beraz, herriak badu nortasuna (eta hori inguru hauetan asko eskertzen da!!!). Halere, sentsazio berezi batekin geratu naiz. Nolabait, iruditu zait herri txiki zahar hau saltzeko edo ingurune turistiko bihurtzeko edo, bere oesteko ukitu zahar hori areagotu egin nahi izan dutela denboraren poderioz, baina euren helburua lortu gabe, ze... herriak ez dirudi oso turistikoa, egia esan. Are geyo, puntu benetan dekadentea ere topatu diot. Eta horrek, bere modura oraindik ere interesgarriagoa egiten du.

Zentro turistikotik (bi kale, besteik ez) paseo bat eman ostean, taberna batera sartu gera. Baaai!!! Horrelako zeozer topatu nahian nenbilen aspaldian! Herriko jendea, besterik ez. Edad media, 50 anyos. Eta igande atsaldea izanik, suposatzet askok festa eguna izango dutela, eta urtaro honetan zer egingo? ba tabernara joan, mozkortzera. Bide batez, gizon horietako batekin hizketaldi eder bat izateko aukera ere izan deu. Eta hortxe ibili da inguruko kontuak azaltzen, esanez berez herria asko aldatu dala azken urteetan, orain California inguruko jendea bertara bizitzera etortzen hasi delako, etxeak dezente merkeago baitira. Gizon atsegina, egia esan. Horrez gain, oso kuriosoa da tabernariak propina batzuk eskuratzeko erabiltzen duen metodoa. Beheko bideoan ikus dezakezue!!!

Ondoren, buelta Boiseruntz. Bidean parada batzuk egin ditugu, argazki batzuk ateratzeko, ze inguruak, esan bezela, merezi du!!! Noizbait Idahoruntz etortzeko aukera badezue, gogoratu. Homedale!!!

asteburu western (part 1)

2008-03-10T06:40:00.006+01:00

Astelehenon, people! Suposatzen det zuetako asko biharamun ederrakin eongo zeatela, hauteskundeen mozkorraldiak utzitako resakakin, alegia. Ene bada! Horren ingurun gauza gutxi dakat esateko. Hemendik gauzak beste perspektiba batekin ikusten ditut.

Tira, baina argi dagona zera da, azken egunetan zuen ingurutik jaso ditudan albisteak ez dirala batere onak izan:

- Osteguna: Mederin aita hil dala jakin det. Animo, kanpeon, eta animo ere mariola!!!

- Ostirala: ETAren atentatua. At this highers of our lives... NO COMMENT!!!

- Larunbata: Eurovision. Espainiarrek mega friky bat hautatu dute bertara joateko. Lotsagarria.

(bai, badakit ETArena eta Eurovisionena parrafo berean jartzea ez dala batere egokia, baina hala atera zait. Esan beharrik ere ez parekotasunik ez daola albisteetan)

- Igandea: hauteskundeak izan dira Estatu espainiarrean. Zapaterok irabazi du. EAEko 3 probintzitan PSE izan da garailea. Eta Nafarroan UPN. Uff!!!

Beraz, nik behintzat hemengo kontuekin animatuko zaituztet:

Larunbata 8. Nazioarteko emakumearen eguna. Norbait gogoratu al da aurtengoan?

Aspaldiko aspaldiko partez dantzako aktuazio baten hartu det parte!!! Benetan! ustet noizbait aipatu izan dizuedala, baina tartean tartean Boiseko Oinkariak dantza taldekoekin ensaiatzen det. Eta azken aldin ia enaiz agertu ere egin ensaioetara, ze igandetan dira eta sarritan kanpoan izan gera. Beno, baina atzo Oinkarikoek aktuazio bat zeukaten Homedale izeneko herrixkan, eta aurreko iganden ensaiatzen aritu nintzenez, ba parte hartzera animatu ninduten. Ederki!

Atsaldeko 6ak. Oinkariak euskal etxean bildu gera eta ondoren autobus baten sartu gera Homedaleko norabidean. Eskola garaiak ekarri dizkit gogora. Joder, eta hori 4 urte pasatu dirala taldea modu aktiboan utzi nuenetik. Baina, eske.... urte asko izan dira!

Konturatzerako, Homedaleko Euskal Etxean gaude. Joder, herri txikia izanik, sekulako etxe puxka sortu dute euskaldunek!! Beno, txuri gorriz jantzi naiz (aspaldiko aspaldiko partez hori ere), eta hortxe ibili naiz berotzen, ze, aurreko igandeko ensaioa eta gero sekulako agujetak izan dittut aste osoan.

Eta azkenik, dantza saioa. Egia esan, nik dantza bakar baten hartu det parte. Bostitzean. Que es la cosa mas aburrida del mundo!!! Y pa colmo konfunditu in naiz. Baina berdin dio. Pozik nao!

Ondoren, berriz, euskal berbenilla eon da Amama Says No taldearekin. Joder, Oialumen neola zirudin eta!!!! Incredible!!!

Zalantzarik gabe bereziena zera izan da, euskal jendearekin batera bakero pilloa zebilela festaz gozatzen. Horietako batzuk euskal bakeroak, gainera. Surrealista!!! Beno, argazkikoa etzan euskalduna, baina itxura aldetik, behintzat festako bakerorik autentikoena zan!

Enjoy! Bideoan ikusitakoaren arabera, gezurra dirudi Ameriketako desertu erdian galduta nabilenik, ezta???

umeen antzera...

2008-03-01T06:39:00.004+01:00

Ostiral gaua, eta hementxe nago, txintxo-txintxo eta bakar-bakarrik nere apartamentuan. Tira, egun luzea izan da, zeren ikastolako umeekin Boisetik gertu dagoen Bogus Basin ski-estaziora joan gera. Bertan tubbing egin deu (donuts antzeko batzutan jeitsi gera aldapa batetik behin eta berriz. Hori bai, gero arrastreak genitun berriz ere aldapan gora igotzeko! Todo un lujo!!!). Neretzako lehendabiziko aldia. Eta egia esan, ez dakit nork pasatu duen hobeto, umeek ala nik!!!

Para muestra, un video!!

Gaurkoan ere motz-motz. Seguru naiz hernaniko lagunetako batenbatek bloga irakurtzen badu (que a estas alturas lo dudo...) eskertuko duela!!!

asteburu on-ona izan dezazuela opa dizuet. Ey!! Martxoan gaude jada!! Ze azkar pasatzen ai zaizkidan azken asteak!!!

america is diferent...

2008-02-29T01:00:00.005+01:00

Surrealista! Behintzat guretzako, euskaldunentzako!!

Eske, Euskal Herrian polizia hitzak konnotazio asko hartzen dittu. Baina, bideo hau ikusita, argi dao hangoek eta hemengoek ez dutela zerikusi handiegirik. O es que habeis visto alguna vez a algun poli haciendo de Jose Luis Moreno??? A! ohar bat, bideoa ikusterakoan ez badezue ezertxo ere ulertzen, lasai, ze nik ere enion esandakoaren erdia arrapatu. Y eso cuando hablaba normal!!!

Halere, entzundakoen ondoren gauza bat argi geratu zait behintzat:

- poliziak txintxoak dira, eta euren zeregina jende gaiztoa arrapatzea da.

Enjoy!!!

apartamendu berria

2008-02-27T00:44:00.003+01:00

Iepa people!! Xelebrea, une honetan ikastolako patiotik idazten ari naiz. Ordenagailu portatila izateak dakartzan onurak!!! Aspaldiko partez kanpora ateratzeko aukera daukagu, ze dagoeneko azken bi (!!!) hilabeteetan patioan izan degun izotz-plaka desegin egin da. Bazan garaia, demontre!!! Eta umeekin kanpoan nintzala aprobetxatuz, pentsatu det: “ze leches, ordenagailua apartamenduan det. Apartamendua 20 segundutara oinez. Bertan ordenagailua....”. Eta hementxe nabil, poz-pozik, azkenean eguzkia eta eguraldi freskoa degulako, eta ez aurreko hilabeteetako hotz polarra.

Irakurri dezuen moduan, orain apartamendu berri baten bizi naiz. Beno, ez da berria, zahar-zaharra hobe esanda, baina duela astebete aldatu nintzan bertara. Eta bakarrik bizi naiz. Beraz, agur Tiny eta bere iluntzetako txapak, eta agur Steve eta bere ate hotsak, gauero, lotara joaten nintzenean. Baina, egia esan, beraiekin bizitzea ere ezegon hain gaizki. Tira, eta halere oraindik afari bat det pendiente eurekin. Patata tortilla bat egingo niela esan nien, eta halaxe egingo det.

Eta zer moduz leku berrian??? Ba, lehendabiziko gaua ez zan oso ona izan, egia esateko. Kalefazioa pizten ez nuen asmatu eta sekulako hotza itten zun. Arropa mordua jantzi nun lotarakoan, horrekin nahikoa izango zalakoan. Baina goizeko 4rak aldera hotzez amorratzen esnatu nintzan eta .... hortik aurrera ez nun lo gehiagorik egin, pentsa. Joder, ze txarra dan sentsazio hori!! Pa kolmo, haizezko koltxoneta baten ari nintzan lo itten, ze oraindik oherik ez dakat (aurreko apartamenduak bere ohea zun). Ideia bat in dezakezue, beraz...

Baina, tira, behin kalefazioarena konponduta (bigarren egunerako goxo-goxo negoen jada etxen), gainontzekoak txikikeriak dira. Egongela-sukaldeko paretetako kolorea es de lo mas feo que he visto en mi vida. Benetan!!! Es una mezcla a manchas tipo camuflaje de verde y color crema. Ufff!!! Lehen apartamendu horretan bizi ziren bi neskek margotu omen zuten horrela. Joder, pues tenian el gusto en el culo!! Hasiera baten paretak txuriz margotzea pertsatu nun, baina, bertan bizitzen 3 hilabete bakarrik emango ditudala kontutan izanda, horrelako kontutan ez hastea hoberena izango dala ondorioztatu det. Asi que... viva el camuflaje!!! Eta horrez gain, moketa dakat (hemengo etxe gehienetan bezela, egia esan). Y no me mola nada!!! Baina.... horiek guztiak 2. mailako gauzak dira, esan bezela. Oraindik erdixka nago instalatuta etxe berrin. Kondiziozko ohe bat egun batzuk barru lortu dezaket, ordea. Eta hortik aurrera, suposatu nahi det primeran eongo naizela!!!

LA eta bere glamourra...

2008-02-18T04:21:00.003+01:00

Oraingo honetan Boiseko hotzetik idatzi beharrean, LAko giro epeletik egiten dizuet kuku bat! Xelebrea, ostiralean oraindik ere elurraren azken arrastoak ikus genitzakeen gure ikastolan, eta ordu gutxi batzuk geroago Marina del Reyko hondartza ingurun genbiltzan pasiatzen. Aldaketa bortitza!!!

Hegaldia ondo juntzan. Iritsi eta handik gutxira Eganita gurekin genun, bila etorri baitzan aeroportura. Ze poza!!! Egia esan Gabonetan ere eon nintzan berekin eta Elisakin EHan, baina beti da pozgarria lagun zaharrak ikustea, eta batez ere hemen, Ameriketan, horrelakoak hain urrun ditudanean. Trasteak etxean utzi eta.... bueltilla por la zona. Venice eta Santa Monica. Gertu gertu geratzen dira beraien etxetik eta. Ondoren Elisarekin bildu eta Japones baten afaldu genun beraiek bi, Bakarnek eta laurok. Primeran!!! Eta handik, berriz, etxera, atzo goiz jeikitzeko asmoa baikenun eguna behar bezela aprobetxatzeko.

Gertaeren kontakizunakin jarraitu baino lehenago, pare bat kontu azaldu nahi ditut LAri buruz. Nere buruaren barruan neukan kontzeptuak hiri handi, itxusi eta kaotiko bat erakusten zidan. Agian horrelakoak entzun izan ditudalako aurretik. Eta bere errealitate puntua izangou, fijo. Baina ez da nik ikusitakoa!!!

Lehenengo. Eguraldia. Canariar irletan nagoela iruditzen zait!!! Nonbait urte osoan zehar antzeko tenperatura dute hemen. 20 grado inguru. Eta euririk ia ez. Joder, orain ulertzet zergatik bizi diran 16 milioi pertsona inguru hauetan. Are geyo, Boisen elurrak luzaroan jarraitzen badu, me las piro, y me voy pa California!!!

Bigarren. Bizitza erritmoa. Horrelako hiri handi batera iritsi baino leno pentsatzen nuen, "esto sera de ritmo frenetico! Jende guztia handik hona korrika, ezertarako denborarik gabe. Y derrepente me encuentro a todo pitxitxi paseando por la playa, haciendo footing, jugando a lo que sea, con caras relajadas y sonrientes.... "conyo!!! esto no es lo que me imaginaba". Ba horixe.

Larunbat goiza. Oso oso goiz esnatu naiz. 5ak aldera. Y vuelta y vuelta en la cama, pero no me duermo. Ze amorru ematen didan horrek!!! Tira, yoga pixkat itteko aprobetxatu det, eta konturatzerako etxeko guztik jeiki dira: Eganita, Elisa eta Bakarne.

Amerikar peto petoen modura, desayuno de Starbucks, eta ondoren, bizikleta batzuk alokatu dittugu, paseo eder bat emateko Venice beach eta Santa Monica ingurutik. Eguraldi zoragarria itten du. Haizea pixkat freskoa, baina, joder, que ayer estaba rodeado de nieve!!! Ordu pare bat geroago bizikletak utzi eta, directamente a tumbarnos a la playa!!! Zenbat denbora!!! Plazer hutsa!!! Handik etxera. Elisak prestatutako pasta goxo bat jan deu eta, buelta por LA!!!

Zer ikusi deu??? Bel-Air auzotik pasa gera. Bai, evidentemente me estaba imagiando que de un momento a otro me encontraria con Hilary, o con Jeffrey, edo con el principe o Jazz. Handik Beverly Hillsera, ondo ondoan daudelako. Y en mi cabeza, Brandon, Brenda, El Luke Perry y toda la cuchi-panda molo mazo de principios de los 90. Portzierto, ustet nere bizitza osoan ez ditudala horrenbesteko etxe puxkak ikusi bata bestearen ondoan. Mon Dieu!!! Eso es lujo, y no lo de Marina D'Or!!! Tira, konturatzerako Rodeo Drivetik pasiatzen ai gea. Yo me creo Julia Roberts en Pretty Woman! No, venga, me he pasado!!! Baina berataz goatu naiz, hori bai. Eta, hori bai dirala dendak, lo mas chic de todo el mundo. Pradan dendan eon gea, eta egoitzak bakarrik museo bat dirudi! Portzierto, inguru horretan hemos tenido momento famosa!!! Bapatean, "esa cara me suena.... pero si es Lindsay Lohan, la que sale en todas las revistas, y que se bebe hasta el agua de los floreros en las fiestas!!!". Eta gainera hiru paparazzi ditu inguruan. Curious!!!

Zer geyo??? ah bai. Glamourrez betetako paseo horren ondoren, eta iluntzen hasi dula kontutan hartuta Sunset Boulevarderuntz jo degu. Nonbait gaualdean izaten da girorik hoberena. Paseillo, cafe en terraza, pote en un bar tipico americano, con toro mecanico incluido, eta afaria italiano baten. Gustora, oso gustora ibili gea. Eta ondoren etxera, egun luzea izan dala.

Igandea. Dia de turismo. Lo geyo in det. Eskerrak!!! Ondoren, jeiki eta hondartza alderuntz, ez dakit ze herrixkara. Desayuno tipico de domingo. Tipo brunch, que es una mezcla entre breakfast y lunch. Ederki!! Eta ondoren, ondartzara berriz ere. Ritmo caribenyo!!! Konturatzerako zer izango zian... atsaldeko 3rak fijo!! Kotxea hartu eta, back to the city. Hollywood nos espera!!! Aizue, eta egia esan, ... uste nuena baino dezente dekadenteagoa da inguru hori. Izarren kalea? (artista ezagunen izarrak lurreko baldosetan ditunak), pues una mierda. Zikin-zikina, eta inguruko denda eta lokal erdik hutsik, itxita, edo bestela de txubenirs, o ropa erotica-festiva. Baina en plan cutre. Me rio del Glamour de Hollywood!!! Eta kale horretan bertan, el Codac Theatre, azken urteetan Oscarrak egin dituzten lekua. Ba, kontutan izanda astebete barru izango dirala (are geyo, kanpoan andamioak jartzen hasi dira), ya pueden ir limpiando la zona!!!

Konturatzerako iluntzen ai du. Eta gaur etxen afalduko deu. Barbacue!!! (barbacoa, vamos!). El aparato favorito del Eganya, nonbait (despues de la toboganizada, supongo, jejejje. chiste solo entendible pa la cuadri). Kristona. Oso gustura eon gea. Eta handik ohera.

Eta orain astelehen goiza da. Eganyita aeroportura jun da ya, ze Mexikora zihoan aste honetan lanera. Eta gu hementxe gabiltza, gosaltzen, ingurutik azken buelta eman baino lehen. Gero, arratsalden, aeroportura eta back to Boise, again. Uste det oraingo honetan itzulera gogorra izango dala!

aste mugitua...

2008-02-15T05:16:00.004+01:00

Hello everybody!!! Dena ondo handik??? Badakit gaur greba eguna izan dezuela EHan. Ez dakit zuek ere bat egingo zenuten ala ez, eta egia esan.... hemen, Atlantikoaren alde honetan hori guztia oso urruti geratzen zait, hango albisteak hemengoak baino gertuagotik jarraitzen ditudan arren. Kontradizioa dirudi, bai, badakit. Baina espazioaren perspektibak gauzak aldatu egiten ditu, ala hobe esanda, beste modu batera erakusten dizkigu. En fin... nere buruko gauzak...

Halere, egia esan, aste honetan ez det denbora gehiegi izan gizarte-politika kontuei buruz pentsatzeko.

Baina, aurrena, aurreko asteburuko kontuak:

Bakarne eta biok Sun Valleyn izan ginen, bertan bizi dan euskaldun bat bixitatzen, Alberto, berez mutrikukoa dana, baino duela 40 urte hona etorri zena artzain modun. Gaur egun, berriz, sekulako negozioa du, eta etxe puxka bat Idahoko lekurik pijoenetako baten. Hori bai, jator-jatorra da, eta gainera ondo baino ondoago portatu da gurekin!!! Sun Valley, berriz, Bakeirakin aldera genezake. Mendi alden dao, jendea eskiatzera joaten da neguan, eta ederra da benetan. Jende ezagun asko bertan bizi da, edota bigarren etxea du, behintzat. Bruce Willis (con negocio incluido), Demi Moore, Schwazenegger (eta sarritan joaten omen da, gaur egun ere), John Kerry, Tom Hanks, Jamie Lee Curtis... cada cual con una casa mas impresionante que la anterior. Eta udara alden, berriz, urtero ameriketako gizon dirudunenak han biltzen omen dira negozio-bilera batzuk itteko. Bill Gates eta beste mega-empresario batzuk. Level, level!!!

Bueno, inportanteena, ederki pasa genula asteburun. Ostiralean kotxe bat alokatu genun eta 3 ordutan hantxe geunden. Eskerrak karretera garbi-garbi zegola, ze... sekula ez det hainbeste elurrik ikusi nere ingurun. Benetan!!!! Lanbatean, berriz, snowshoeing in genun (raketetan ibili), eta buelta eder bat kotxean, inguruak ikusten. Galena Peak, Redfish lakeko inguruak eta, polittena neretzako Stanley izeneko herrixka bat. 80 bat biztanle omen dittu urtean zehar. Etxeak, xinple xinpleak, egurrezkoak ala harrizkoak guztiak. Eta kafetegiren bat, y poco mas. nonbait, leku preziatu horretan turismo masiboa galerazita daukate, eta etxe puxkak ere gutxi batzuk dira. Eta ingurun, berriz, mendiak eta mendiak. Awsome!!! Esperoet maiatza alden beste bixita bat itteko aukera izatea!!! Gustatuko litzaidake, behintzat.

Bestelako kontuak.... kontatu al nizuen apartamenduz aldatzeko asmoa/gogoa nuela??? Ba jada Gabonetan horrekin nenbilen buruan. Hori bai, teorian erreza zana, dezente konplikatu didate. Azalpena: alde batetik, ikastolari pegatuta dagoen apartamendu txiki batera aldatzeko aukera eskaini zidaten. Bakarrik bizitzeko. Teorian otsaila aldera geratuko omen zan libre. Gabonen bueltan, ordea, libre geratzearena zalantza zala esan zidaten. Eta nik ya kriston ilusioak inak nittun. Horregatik beste alokairu batzuk begiratzen hasi nintzan. Konpartitzeko. Baina hori ere odisea bihurtu zan. Email pilo bat idatzi nitun, gutxinez 10 bat. Ba gehienek, ni contestar, .... que huevos!!! Egun batzuk lehenago idatzitako mezuei ari nintzan erantzuten eta!!!! Eta erantzundakoek.... kasik hobe ez egin izana. Beno, total, que todo eso pa ke al final me digan que si, que el apartamento de la ikastola se queda libre, ... en dos dias... otsaila hasieran. Vale, ok!!

Bestalde, en el todavia mi presente apartamento, iraila hasieran nik nere logelaren kontratoa sinatu nun, 10 hilabeterako. Hori bai, nahi izanez gero, lehenago mugitzeko arazorik enula izango ziurtatu zidaten. Ya!!! Eskerrak!!!! nik Gabonak baino leno esan nien aldatzeko asmoa nula, eta beraiek teorian nere lekua beteko zun gizon bat omen zuten. Pues cuando hace un par de semanas les digo que me quiero mover ya, en cuanto antes, las perras de la oficina me dicen que no hay nada claro, que el pavo no lo tiene claro, eta gainera... lista de espera bat daola eta ni enaizela lehenengoa, eta ez dakitela noiz izangouten norbait nere logelan sartzeko. Eta okerrena zera da.... bitarte horretan nik ordaitzen jarraitu behar nula habitazioagatik. Ok! Beno, beste irtenbide bat ere bazeon, pertsona berria nik topatuz gero, no problem. Vale. Ba horretan saiatu nintzen aurreko asten. Anuntzio bat jarri nun Craigslisten (una web que anuncia de todo y que los americanos usan a saco), eta ... ezer dezenterik ez... solo recibi unos 6 emails super raros, que me daban una pinta super mala, y que tenian una pinta de falsos.... Ez det azalduko zergatik, ze luzeegia da. Ok! Yo ya desesperandome, ze.... pasando de pagar dos alquileres a la vez, y si no aseguraba cuando me queria cambiar al apartamento nuevo, ba hori ere galtzeko arriskutan nenbilen. Ulertzen? hortik nere buruhausteak.

Beno, astelehen honetan interneten beste bigarren iragarki bat idaztea erabaki nun, con pocas ilusiones, egia esan. Eta nere sorpresarako, hurrengo egunen bi hitzordu in nittun apartamendua erakusteko, eta horietako 2ak momentuan esan zidan baietz, logela interesatzen zitzaiola!!! Yo flipau!!! Azkenean!!! Beraz, atzo goizen, ofizinara hurbildu eta berriak azaldu nizkien, eta lehenbaitlehen nere kontratua traspasatu nahi nula esan. Y la pava me suelta: "ez al dizu nere lankideak deitu? zure logelarako beste norbait topatu degu!" casi le meto un par de hostias!!! Baina badakizue ni oso diplomatikoa izan naitekeela eta... ezetz, nik topatutakoari hitza eman diodala eta abar azaldu ondoren, no problem! Ondoren, berriz, nere apartamendu berriko arduradunekin hitzein nun (que, por cierto, son los curillas de la ikastola donde curro. Eske gure lokala, berez, eliza baten barrun dao, eta euskal museoak zati hori alokatzen du). Bueno, eta orduan, garrantzitsuena, seguruaski eta dena ondo badoa, asteartean ingot trasladoa. Baina xelebreena zera da, nik egun batzuk lehenago utzi behar dudala nere oraingo logela, beraz, gaur bertan trasladoarekin hasi naiz. Eta oraintxe ikastolan ditut nere traste gehienak, eta une honetan, berriz, ohea azken trasteez betea det, garbiketa in detelako, eta biyar goizean, berriz, logela huts-hutsik utzi behar det.

Zergatik biyar?? eske asteburu honetan kanpoan izango naiz. Los Angelesen!!! Eganitari bixita in behar diogu Bakarnek eta biok (Egana hernaniko kuadrilako txikitako laguna da, pa los que no saben). Gainera astelehenen festa deu, Presidents Day. Pues vale, por mi de puta madre!!! Eta ea zmz datozen egunak, baina kontutan izanda LAn giro bikaina daola, hondartzara juteko modukoa, nonbait, ni ya poz-pozik. Neguko kazadora kentzearekin jada konformatzen naiz eta!!!

A! Portzierto, aurreko asteburuan, gu kanpoan ginen bitartean, euria in omen zun hemen, Boisen, eta horregatik inguruko elur eta izotza gehiena desegin da jada! Are geyo, aste honetan pare bat egunetan eguzki ederra izan deu, eta hotz polarrik ez. Esto empieza a pintar bien!!! Esperoet aste gutxi batzuk barru nere neguko uniformea definitivamente armarioan sartzeko modun izango detela. Eta argi dagoena zera da, asteburu honetan tregua txikia izango deula California alden!!! Bueltan kontaukoizuet nola jun dan dana!!!

Santa Ageda

2008-02-07T05:10:00.000+01:00

Iepa jente! Gaur motz-motz.

Hemen ere Santa Ageda behar bezela ospatu degu. Begiratu, bestela!!!

p.d. www.euskalkultura.com. Horren inguruko albistea egin dute.

p.d2. Egia esan, horrela ikusita, gure umek dia unos salaus!!!!

eskiak eta zineko izarrak (part 2)

2008-01-29T00:45:00.000+01:00

(urtarrilak 20, igandea)

Salt Lake Cityn jarraitzen degu, 3 egunetako asteburua behar bezela aprobetxatzen! Noizbait aipatu izan deten modun, igandeak ameriketan sosada bat izateia, ez da ia inor ibiltzen kalean. Jatetxe eta kafetegi asko itxita eoten dira. Eta Utahko hiriburuan gauden arren, beste hainbeste topatu deu hemen, alegia, inor ez dabilela kaletik. Ez da harritzekoa, ordea, ze sekulako hotza itteu!

Beraz, alternatiba ederra topatu deu. Pelikula mordua ikusi dittugu! 3 hain zuzen ere:

1- A complete history of my sexual failures: Oso oso ona!!! Ikusi ditudan guztietatik gehien gustatu zaidana agian. Dokumentala. Erresuma Batuko 30 urteko gizon batek arazo bat du. Izan dituen erlazio guztietan bere bikotekideek utzi egin dute. Zergatiaren bila hasti denean, horren inguruko dokumentala egitea erabaki du. Asmoa, bere neskak izandakoei elkarrizketak egitea da, zertan failatu duen jakiteko. Hortik aurrera, istorioa benetan xelebrea suertatzen da. Hoberena, zalantzarik gabe, benetako kontakizuna dala. Gainera, nik behintzat barre mordua egin det! Eta horrez gain, proiekzioaren ondoren, bere protagonista gure galderei erantzuten izan da. Eta horrek dokumentala guztiz borobildu du.

2- Roman Polanski: Wanted & Desired: Dokumentala hau ere. Lan txukuna, eta oso interesgarria, batez ere Polanskiren bizimoduak, berez, makina bat dokumental egiteko materiala duelako. Aipagarriena, zuzendariak 5 urte eman dituela proiektu honetan, elkarrizketak itten, e.a.; eta dokumentazio lana goraipatzeko modukoa dala.

3- America's Son: Armadan dagoen mutil gazte batek Irakera joan behar du. Lehenago, ordea, Thanksgivin Etxean pasatutzeko aukera ematen diote, eta filme honek gerrara joan aurreko azken 92 orduak isladatzen ditu. Proiekzioa ondo dago, baina sin mas.

Eta, egia esan, pelikula hauek ikusteko waiting listean apuntatu behar izan degunez, eta gero, ondoren kola egitea derrigorrezkoa genuenez, ba ... hirian turismoa itteko denbora gehiegirik ez degu izan. Beno, biharko utziko degu hori guztia!

(urtarrilak 21. astelehena)

Ohetik jeiki eta egin dudan lehendabiziko gauza leihotik begiratzea izan da. Oh, my God!!! Elurra mara-mara ari du! Hobe esanda, it's snowing cats and dogs!!! Pero bueno, que manera de nevar!!! Dena txuri txuri dago eta.... zer egingo deu??? Azkenean botak jantzi, (eskerrak Gabonetan horiek ekarri nittula EHtik! Si estas 3 semanas, ni me las he quitado para dormir!), berokia leporaino lotu eta, hortxe jun gera Salt Lake Cityko kaleetan barrena!

Ederrena, zalantza izpirik gabe, hiri erdi-erdian dagoen mormoien temploa. Joder, con los mormoncitos, argi dao diru mordua dutela, los muy cabrones!!! Ingurua ikusgarria da, bai temploa eta baita inguruko parkeak eta egoitzak. Gainera dena txuri txuri.... ipuin baten sartu gerala dirudi.

Ondoren, visita al centro comercial (mas conocido como mall en USA). Bereziena, denda guztik kalean daudela, super egoitza baten barrun izan beharrean. Eskertzen da! Gainontzean, ba hiri gehientsuenetan topatu ohi ditugun dendak. Nada nuevo!

Baina ez deu denbora gehiegirik izan shopping itteko, ze azken orduko plana sortu zaigu. Ikastolako ume baten amak Sundanceko festibalean egiten du lan, eta filme bat ikusteko pare bat sarrera eskuratu dizkigu. Beraz, vuelta al teatro Broadway (gure azken 2 egunetako etxea), eta oraingo honetan "Black List" izeneko dokumentala ikusi deu. Ondo eon da. Arteetako, edota politikako beltz ezagun batzuei egindako elkarrizketak ditu oinarri. Interesante. Zenbait konturen inguruan gogoeta ederra itteko balio izan dit.

Eta konturatzerako, hotelean genittuen maletak hartu eta, berriz ere Boisera!!! Hegaldia ondo oraingoan ere (atzerapen txiki bat izan deu, besteik ez). Eta gure hirian zer topatuko? Elurra ere. Ia hilabete daramagu horrela. Hemengoek diote oso arraroa dela hau, normalean elurra egun gutxi batzutan joaten omen delako. En fin..... hurrengo eskapadan pentsatzeko unea iritsi da!!!

eskiak eta zineko izarrak... (part 1)

2008-01-24T21:11:00.000+01:00

Aupa people! Egunak daramatzat tarte txiki bat hartu nahian azken egunetako berrien inguruan idazteko, baina.... ez det egin, orain arte!!!

Aurreko asteburuan, zuetako asko Tamborrada ospatzen ari zinaten bitartean, Bakarne eta biok Salt Lake Cityra aldegin genuen, 3 egunetako asteburua pasatutzeko asmoz (astelehenean festa izan genuen Martin Luther King eguna zela eta).

Eta egia esan, 3 egun oso izan ditugun arren, mormoien etxea ondoegi ezagutu ez dugun sentsazioarekin itzuli naiz etxera. Eske, egun hauetan Sundanceko zine-jaialdia ospatzen ari dira inguru horietan eta ondorioz turismoa egin ordez film mordua ikusi degu.

Baina goazen pixkanaka. Ostiralean ondo egin genuen bidaia. Boise - Salt Lake. Ordu bete pasatxoko hegaldia (Donostia- Bilbo Pesan egitea bezela). Eta konturatzerako Hilton hoteleko gelan trasteak uzten ari ginen. Bai, oraingo honetan nada de "youth hostel barato". Interneten bertako hostalen inguruko kritikak irakurri genituen eta... etziren batere onak. Asi que.... to the lost, to the river, oferta eder bat topatu genun eta nos fuimos a todo lujo, a dar pasta a la familia de la Paris Hilton. 4 izarreko hotela. Ondo zegon. Pixkat anticuadoa, baina ohera de puta madre. eta hiri erdi erdian. Asi que ... kejatzeko moun!!!

Iritsi bezain pronto, paseillo por el downtown. Aze hotza!!! Inguruan izotza mordua. Azkenen festivaleko laburmetrai batzuk ikusi genitun eta, handik lotara, hurrengo egunerako planak genituelako.

Urtarrilak 19. Larunbata. Kotxe bat alokatu deu egun osorako eta goizean nahiko goiz (ederki gosaldu ostean, hori bai) atera gera bidean Park Cityrutz. Dirua besteik ez duten eskiatzailez betetako herrixka da Park City (tipo Bakeira). Eta herri horretan Sundanceko filme gehienak botatzen dituzte (gainontzekoak Salt Lake Cityn eta Robert Redforrek duen Sundanceko resortean dira ikusgai). Herriko kanpokaldean dagoen parking baten utzi deu gure kotxea eta, ondoren ordu erdiko paseillo bat emanez (elur mordua mordua, portzierto) zentrora iritsi gera. Eta konturatzerako aurpegi ezagunak ikusten hasi gera: Woody Harrelson (Asesinos Natos, El Escandalo de Larry Flynt) eta Ian Ziering (El Steve de Sensacion de Vivir!!). Paseillo por el pueblillo, eta dokumental bat ikustera joan gera.

Beno, zinemaldiko sarreren ingurun esplikatu behar da gauza nahiko berezia itten dutela txartelak aldez aurretik hartu ez dituztenentzat. Filma baino pare bat ordu lehenago "Waiting List" edo lista de espera bat zabaltzen dute. Zenbaki bat egokitzen dizute, eta gero, proiekzioa baino ordu erdi lehenago hantxe izan behar zera berriz ere. Suertea badezu (eta zenbaki txikia badezu, jakina), sarrera berehala lortzezu. Bestela, pazientzia eta txartel gabe geratzeko arriskua dezu. Baina gauza on bat ere badu metodo honek. Sarrerek 10 dolar balio dituztela. Aldez aurretik erosita, 15 ordaindu behar dituzu (vamos, que para ser cine independiente, no es nada barato!).

The Art Star and the Sudanese Twins. Horixe da larunbatean ikusi deun lehen proiekzioa. Dokumentala. Bereziena zera da, zuzendaria Bakarnen lagun on baten laguna dala. Zelanda Berrikoa. Bertan artista italiar batek jaio berriak diren sudaneko bixki batzuk adoptatzeko dituen gorabeherak isladatzen dira. Ondo dago. Istorio interesantea. Hori bai, logure puntu bat badet eta tartean galdu egin naiz.

Gero beste paseillo herri erditik, hori bai, oraingoan jende mordoz inguratuta. Noski, kontutan izanda asteburu berezia dela, elur mordua dagoela eskiatzeko eta inguruko zinemaldirik interesgarriena bertan ospatzen ari dela, ba... ez da harritzekoa. Beste kola bat in deu, oraingo honetan Strangers filmea ikusteko. Azkenen, por los pelos, baina lortu dittugu txartelak. Eta eskerrak, ze mordua gustau zait pelikula!! Amodiozko istorio eder bat da. Kibutz baten bizi dan mutil israeldar batek eta jatorri palestinarra duen neska batek Berlinen ospatu zen futbol mundialetan elkar ezagutzen dute modu xelebre baten. Hortik aurrera... ba bai, suposa dezakezuena, edozein erlazio berriko gorabeherak + euren jatorriko herrialdeen aferak eragindakoak. Interesgarriena, proiekzioaren ondoren bere egileek eta aktoreek emandako azalpenak: 100 mila dolarrekin egin zuten pelikula osoa. Eta grabaketen % 99 inprobisazioak ziran. Ba emaitza zoragarria, esan bezela!!!

Beno, eta orain eguneko unerik xelebreena (Alberto, preparate!). Ia gauerdia da. Autobus batek gure kotxea dagoen parkinera garamatza. Herriko kanpokalden dago. Ilun iluna dena, ni una puta persona. Eta Bakarne eta biok autobusetik jeisten ari geran bitartean, emakume bat sartzen da bertara. Aurpegia ezaguna egiten zait. Pero.... si es Glen Close!!!! Benetan! Casi me caigo de espaldas! Xelebreena zera da, ez degula ikusi precisamente rodeada de glamour, baizik eta gauerdian, leku isolatu-ilun baten, eta beste edozein pertsona arrunten modura, autobusa erabiltzen. Too much!!!

Boise, part 2...

2008-01-10T18:31:00.000+01:00

Urteberrion denei!!! Azkenean lerro batzuk idazteko astia atera det! 4 egun pasa dira Boisera iritsi nintzenetik, eta egia esan, dagoeneko asteak daramatzadala iruditzen zait. Sentsazio horrek ez dirudi oso positiboa, baina ez pentsa, badu bere alde ona ere. Ze, agian berriz ere hemengo bizimodura ohitzea zaila egingo zitzaidala pentsatzen nuen, baina, ke ba.... uste nuena baino errazago egiten ari zait. Argi dago oraingo honetan ez naizela zerotik hasi.

Eta zer moduz Euskal Herriko oporrak? Ba .... orokorrean pozik, oso pozik nago hara joan izanaz! Egun intensoak izan dira (batez ere mentalki) eta gorabeheraz beteak. Zalantzarik gabe gehien poztu nauena hilobekin egon izana izan da. Eske, sekulako gogua nun beraiek ikusteko, beraiekin egoteko, jolasteko ... eta horregatik bakarrik ya bidaiak merezi izan du. Eta horrez gain, ba oso topikoa dirudi baina bai, familia, lagunak.... zuen beharra nuen, benetan!!! Horregatik pasatu berri diren opor hauetarako ez nuen beste munduko planik egin nahi. Jendearekin egon, egon eta egon. Ay, baina uste nuena baino zailagoa izan da!

Izan ere, joan aurretik pentsatzen nun: "ba, 10 egunetan seguru nahi dudan jende guztia ikusteko aukera izango dudala, behintzat gertukoenak!" baina.... bai zera!!!! Ni por el forro!!! Que si el jet-lag del primer dia, gero bazkaria Hernanin, bazkaria familiarekin, urte zaharreko afaria, hurrengo eguneko biharamuna .... konturatzerako bi egun geratzen zitzaizkidan eta gutxi batzukin eona nintzan. Beraz, azken egunetan, ba horixe.... con agenda y cita por horas. Resumiendo. Zurekin egon banaiz, lucky you! eta behin baino geyotan ikusi bagera, hasi gaizki pentsatzen.... zuregandik zerbait nahi det. Seguru!!!

Momentu ez hain goxoak edota zailak ere izan ditut, ez pentsa. Gutxi batzuk, baina bai, izan dira. Halere, horiek alde batera utziko ditut orain.

Eta oraingo gauzetan zentratzen hasiko naiz!!!

Zer berri Boisen? Ba pentsa, EHruntz atera nintzen egun berean elurra itten hasi zan eta ordutik ez da desegin! Hotza eta elurra, horixe da azken asteetako protagonista. Eta gutxienez hurrengo egunetan antzera jarraituko du. Pues vaya!!!

Ey, very important! Me estoy quitando del rollo euskal folki! Koroko entsaioetara joateari aspaldi utzi nion, eta orain, berriz, palari agur esan diot. A ver, si la idea no estaba mal, pero es que lo de quedar con Sam, el cura evangelista cincuenton, ba... etzan nere top priority! Beraz, le he dicho muy educadamente que muy bien todo, que eskerrikasko, pero que se busque a otro para el torneo de primavera. Nik nere hitza bete nun, udazkeneko torneilloa jolastu nun eta ... kitto!

Eta horren ordez orain dantza itten hasiko naiz. Atzo dantza garaikideko klase baten eon nintzan. Gustora. Irakaslea oso ona iruditu zitzaidan. Seguruaski errepikatuko det. Eta, gaur, berriz, hip-hopeko beste klase batera joan naiz. Nahiko kuriosoa izan da dena. Lekua, akademia dekadente eta rancio bat. Klasean 6 pertsona eon gera. Bakoitza bestea baino xelebreagoa. Eta iraslea, ba etzan txarra, baina klasea nahiko ni fu ni fa. Hoberena musika. Todo patxangadas super tipikonas, que si Umbrella (ella -ella -ella), que si el Justin Timberlake, o la Fergie. Ta ni poz-pozik. Baina, esan bezela ezer berezirik ez, eta gainera klaseak nahiko garestiak dira, asi que.... creo que no me ven el pelo por alli.

Zuetako batenbati esan nion agian apartamendu batera bakarrik bizitzera joango nintzala aurki..... ba orain zalantza da hori. Eske, dirudienez ikastola onduan dagoen leku hori ez da hutsik geratuko eta.... joder, yo que ya me habia hecho a la idea. Eske.... hemen enao gaixki, con el aitona Tiny, y el segurata Steve. Egia esan, nerekin super jatorrak dira, baina.... no son mi estilo. Ay, eta 3. pixukidea, Ed, eskerrak etzi badoala, ze.... esta loco! Baina, benetan. Parece ser que tiene un desorden mental. Doble personalidad, edo trastorno bipolar, edo... enao seguru baina, horrez gain etxeko gauzak lapurtzen dittu, sua piztuta utzi du pare bat alditan, beste behin gasa irekita... vamos, que nos la puede liar perfectamente. Eta bere ordez nor etorriko da? auskalo!!! Pero si tiene menos de 40, sera un milagro!!! Beraz, apartamenduarena ateratzen ez bada, agian beste lekuren bat bilatuko det.

Tira, bihar ostirala. Asteburu honetan lasai lasai geratuko gera Boisen. Zuek aprobetxatu, ni ere saiatuko naizela!!!

Besarkada handi bat denontzat. Faltan botatzen zaituztet jada.

ongi etorri Andoni!!!

2007-12-27T01:26:00.001+01:00

Listo, etxean naiz jada!!!

Bidaia luzea izan da eta ia lorik ez det egin.

Eta maleta bat ez da garaiz iritsi.

Nekatuta nago

baina....

ez dakizue zein pozik nabilen!!!!

laister ikusiko zaituztedala espero det.

Eta, ala, orain ohera noa.

amets ederrak danoi!

...but I don't like Delta (part 2)

2007-12-25T06:13:00.000+01:00

Iepa denei, berriz ere!

Egun ederra izan da gaurkoa. Gaur eguerdi aldera atera gera kalera, nahi baino beranduago, baina, eske nere maletak non ziran eta noiz jaso genitzakeen jakin nahian eman degu denbora mordua telefonoan. Alferrik.

Tira, baina azkenean joan gera kanpora, bai! Eguraldi ederra, hotza baina oskarbi. Eta gaurkoan ere paseillo bat ematearekin batera Manhattaneruntz abiatu gera. Bertan Danen lehengusu batekin eta bere neska-lagun berriarekin elkartu gera eta buelta politt bat eman deu beraiekin. Ondoren, berriz, guk biok Times Square aldera jo degu eta.... hostia!!! Zer da hori??? Hitz gutxitan esateko, planeta osoko kapitalismoaren erakuslerik handiena!!! Eta ez da exagerazioa!!! Begiekin ikustekoa, benetan! Dena egoitza ikeragarri altuak. Argiz jositako kartel erraldoiak. Munduko dendarik handienak eta garestienak: Tiffanys, Cartier, Voutton, Prada..... eta gainera, gaur abenduaren 24a zela kontutan hartuta, kalean manifa bat zegoela zirudien. Baina, ez, jendea azken orduko erosketak itten zebilela suposatzet. Too much, benetan! Azkenean horrelako jendetzan artean dezente agobiatu gera eta horregatik alternatibarik hoberena hartu degu. Central Parkera joan gera! (xelebreena zera da, hantxe ondo ondoan dagoela, hiriko alderik "mugituenaren" aldamenean).

Central Park, beraz..... Handi-handia, benetan atsegina, paseo eder bat eman degu bertatik. Bereziena zera da, parkean barrena ibili ondoren lasaitasun pixka batez gozatzeko aukera ere badela, baina, hori bai, parkeko kanpokaldean egoitza altu horiek ikusten jarraitzen dezula. Kontraste brutala, eta oso erakargarria aldi berean. Beno, konturatzerako Harlem auzora iritsi gera. Eta hiri erdiko etxe garestiak alde batera utzita, bapatean jende latino ugari ikusten hasi gera. Hori dauka NYek, kontrasteen ondorioz instant batean beste hiri baten zaudela dirudiela. Harlemen Danen lagun baten katuei jaten eman diegu eta ziztu bizian metroa hartu eta berriz ere Brooklyn aldera jo degu, zeren han hitzordu bat egina geneukan.

Kuriosoa, oso kuriosoa. Duela egun batzuk Luis Foncillasek (radio euskadiko korrenpontsala EEBBetan) eitb.com en duen blogean idatzi nuen, Kirmen Uriben komentario bat zala eta (nik Renon ikusi nuen). Baina uste nun nere aportazio hori etzala publikatu, errorea ematen zuelako. Ba, aurreko larunbatean, NYeruntz abiatu behar nuenean Luis honen email bat jaso nuen. Zeharo harrituta gerau nintzan. Eta besteak beste, Euskal Etxea erakutsi ziezadakeela esan zidan. Ni poz-pozik, joateko kusiosidadea nuelako (bai, gero eta folkiagoa naiz!). Beno, ba azkenean gaur arratsaldean geratu gera. Oso tipo jatorra! Bere etxean txakoli pixkat edan eta ondoren oriental fashion batean ospatu degu gure gabon gau partikularra. Elkarrizketa benetan interesgarria. Luisek, kazetari-korrespontsala izateaz gain, MTVrako ere egiten du lana, post-produkzio sekzioan. Eta mila kontu bitxi ditu kontatzeko. Dan eta bera politikari buruz eta hauteskunde presidentzialei buruz luze eta zabal hizketan aritu dira.

Afal ostean, berriz, potetxo bat hartu degu, azkar azkar, baina, badaezbada Danek eta biok etxera jo degu, maletak edozein momentutan iritsi zitezkeela esan baitigute. Eta guk sinistu!! Dagoeneko gauerdia pasatu da eta beraien arrastorik ere ez! Ikusi beharko EHra iritsi baino lehenago jasotzen ditudan. Pentsatze hutsak.... oso urduri jartzen nau.

(Azken orduko gehiketa. Maletak goizeko 7 terdietan iritsi dira. Eta horietako bat, goiko arkazkian ikusten dezuen moduan. No comment)

I love NY!!!! (part 1)

2007-12-24T16:56:00.000+01:00

Eguberrion denei!

Suposatzet gaur gauerako afaria prestatzen izango zeratela jada, ala agian zuetako asko poteren bat hartzen, gurasoen etxean afari goxoa jan baino lehenago. Beno, ni, berriz, esnatu berria naiz nere laguna Danen etxean, eta gaurkoan ere turismo pixka bat itteko asmoa deu New Yorken.

Atzo egun osoa neri gustatzen zaidan moduan eman genuen, oinez, turismo itten. Brookyn auzotik abiatu eta Manhattaneruntz joan ginen (tartean metroaren laguntzarekin). Konturatzerako Wall Street inguruan ginen. Egoitza handi handiak! Eta bertan "0 zona", alegia dorre bikiak biltzen zituen ingurua. Nola ez, 2001eko irailaren 11a burura etorri zitzaidan. Orduko irudiak eta zientzia fikziozkoa zirudien une surrealista-beldurgarri hori nola bizi izan genuen. Tira, baina pentsamendu horiek berehala uxatu nituen hiriko beste inguru batzuk bixitatzearekin batera. Ferry bat ere hartu genun, Manhattanetik atera ginen eta ez dakit ze izen duen irlaraino zihoan. Tartean, the Statue of the Liberty ikus ahal izan genuen. Halere, inpresionanteena, dudarik gabe, apurka hiriko dorre handiak nola urruntzen zihoazen ikustea. Gero, bueltan, Manhattaneko beste kale eta abenida batzuk zeharkatu genituen. Ez galdetu zeintzuk, ze oso ondo ere ez dakit! Tira, eta euria ere egin zigun tarteka, baina horrek bost ajola, horrelako leku batean zaudenean!!!

Eta gaur, ba eguraldi ederra egiten du eta orain, berehala kanpora ateratzekotan gera. Baina badet buruhauste eder bat. Maletarik gabe nago oraindik ere. Eske, hona etortzeko ruta aldatu zidaten, eta nola ez, siguiendo con la costumbre americana, maletak etziren azaldu. Teorian atzo deitu inbertzidaten, noiz ekarriko zittuzten abixatzeko. Baina, nanai de la china! Eta, ni, berriz, deika eta deika atzo Delta konpainiakoen telefonora. Los muy cabrones, 40 minutu eman nittuen atzokoan zain, eta etzidaten deia hartu sikiera. Eta gaur goizean, berriz, beste orduerdi bat eman det telefonoari pegatuta, azkenean inkonpetente batek ezer argirik ez esateko. Aze plana!!! Beno, kalera goaz azkar azkar!!!

p.d. Oraindik ere esan beharra daukat mentalki ez dudala behar bezela barneratu New Yorken nagoenik.

etxeruntz!!!

2007-12-22T17:17:00.000+01:00

Iepa people!!! Egunak pasa dira eta... konturatzerako Gabonen bezperetan sartu gera!!!

Suposatzet zuetako asko sekulako biharamunaz eongo zeatela Santo Tomas eguna dala eta, kabrones!!!!

Beno, ba hemen Boisen dena ondo. Azken asteetan nobedade gutxi. Gauzak kontatzeko, ba bai, beti dira, baina tira.... atzo klaseak bukatu genitun eta 4 ordu barru New Yorkeruntz abiatuko naiz!!! Han 2 egun terdi pasa eta dena ondo badoa 26an hantxe izango nauzue!!!

Eguberrion!!! Merry Christmas eta egun zoriontsuak igaro ditzazuela!

laster arte

Home, sweet home???

2007-12-07T21:54:00.001+01:00

Ieup!!! Dena ondo???

Ostirala. Ze ondo!!! Egia esan astea ziztu bizian pasa zait. Beno, zuetako gehienei askoz ere azkarrago, seguruaski, konstituzioan zubia dala eta. Esperoet egun patriotiko ederra izango zenutela denek. Nik, berriz, hain urrun egon arren, trikornio bat jantzi nuen nolabait zuengandik eta Espainiatik gertuago sentitzeko.

Aizue, aspaldi ez dizuedala nere pixukideei buruz hitzegin. Ba Montyk (3etatik gazteenak) duela hilabete inguru alde egin zuen eta bere ordez Ed izeneko gizon jubilatu berri bat etorri da. Jatorra dirudi, baina nonbait besteei janaria lapurtzen hasi da eta.... gainontzeko biak gaizki esaka hasi dira. En fin, baina hau ez da ezer ez, gure apartamenduan lehenago gertatu direnekin alderatuta. Agarrarsu, que vienen curvas!!!!

Dirudienez, duela urtebete pasatxo nere aldameneko logelan bizi zan gizona hil egin zan.... Etxean.... (ez dakite seguru, baina seguruaski 2 egun eman zituen horrela logelan). Eta okerrena zera da, gainontzeko pixukideek uste dutela gizon hil egin zutela.

No. No estoy contando una peli de miedo, ni de terror, ni es el dia de los inocentes en America. Egia gordina, besterik ez. Nonbait gizon horrek 40 urte pasatxo zitun, baina oso gaixo zegoen. Biriketako gauza edo. Arnasa bere kabuz hartzeko gauza ez omen zan. Horregatik makina baten beharra zuen eta horri lotuta ibiltzen zan uneoro. Askoz ere zaharragoa zirudien. Etzan gai etxeko sarreran dagoen postontzira ere joateko oinez. Otorduak antolatzeko ere pulamenturik ez omen zuen. Eta bere logela zerri-zerri omen zegoen (y un olor que flipas, parece ser). Dirudienez gizon horren aita sarritan etortzen zan laguntzera, baina gainontzekoek badakite liskar asko zituztela eta aitak semea jotzen zuela. Beno, parece ser que un viernes vino el padre de visita. Egun horretatik aurrera pixukideek ez zuten gehiago entzun arnasa hartzeko makinaren soinua. Gauza arraroa. Gizona etzan hurrengo egunean gelatik atera. Eta gainontzekoak, ba euren eguneroko bizimodua egiten. Igande horretan, berriz, aita agertu zan berriz ere eta ordurako semea hilik zegoen, ohean etzanda. Poliziari deitu, ekipo bat etorri zan gorpua altxatzera, eta pixukideak flipando en colores. Galdera mordua egin zizkieten. Eta aitak, portzierto, gorpua aurkitu ondoren etxera aldegin omen zuen. Beno, kontua da bi aukera logiko daudela gertaera horren aurrean. Edo: 1- gizonak makina itzali zun, alegia, bere buruaz beste intzun. 2- aitak makina itzali zuen. Alegia, semea akatu zuen. Esan bezela, nere pixukideek uste dute bigarren aukera izan daitekeela zuzenena.

Ay, ene. Aurreko egun baten dutxan nengoen bitartean pentsatu nuen duela ez hainbeste denbora gizon ura ni nengoen leku berean ibiliko zala horrelako gauzak itten. Que escalofrio!

Beno, eta orain beste kontu arinago bat. Azkenean jakin det nere pixkude Tinyk 60 urte dituela. Zaharragoa dirudi, portzierto. Eta oso jatorra da nekin, baina, hori bai, aste honetan me ha pillado un par de veces por banda, y me ha metido un par de chapas!!! Beno, horietako batean hildakoarena kontau zidan. Acto seguido me explica su problema de corazon. Tinyk eztula mordoa itteu (gauez sarritan entzuten det). Jaio zenetik bihotzeko arazoren bat izan du. Are geyo, duela 10 urte baino geyo bihotzeko ebakuntza intzioten eta transplantea ittekotan izan dira, pentsa. Bueno, pues parece ser que el corazon se le puede parar en cualquier momento. Horrelako amago pare bat izan omen dittu. Azkena, aurreko urten. Bapatean lurrera erori zan, zentzurik gabe, eta bihotza gelditu in omen zitzaion une batez. Baina, gero berriz ere martxan hasi zan. Beraz, bizirik jarraitzen du, baina oso konsziente da bere egoerataz. Bere familiako kide batzuk modu berean hil dirala kontatu zidan. A! Eta duela hilabete batzuk pixukideak asko kezkatu ziran. Egun batez baino gehiagoz etzuten Tiny ikusi. Etzuten eztulik entzun, eta kotxea, berriz, kanpoko parkinean zegoen. Gure beste pixukidea, Steve, apartamentuetako segurata da, eta hori dela eta giltza maestroa du. Beraz, logela zabaldu eta .... etzegoen inor. Tiny kanpora jun zan egun batzuk pasatzera eta dirudienez bere familiakideren bat etorri zan bera jasotzera. Ordutik, batenbatek egun bat baino geyo etxetik kanpo ematen duenean, abixatu itten dira, para evitar sustos.

Home Sweet Home!!! Beno, dirudienez, agian otsailetik aurrera ikastola ondoan dagoen apartamendu batera mugitzeko aukera izan dezaket. Bakarrik bizitzeko. Y yo digo, con el ambientillo que tengo en casa? Pentsatu inberkot!!!

If you are going to San Francisco....

2007-11-27T20:33:00.000+01:00

Aupa denei!!! nondik hasi? Hainbeste bidai-kontu dittut zuei aipatzeko... (aviso, va largo, largo, largoooooo. Hartu arnasa eta denbora apur bat. Beharko dezue!)

San Francisco. Zoragarri!!! Hiria mordu mordua gustatu zait! "Vaya sorpresa" esangozue, bai, bakit, baina eske benetan, sekulako xarma du lekuak!!!

Azaroak 21. Asteazkena. Ikastolako lanak behar baino pixkat lehenago bukatuittut eta aeroportura eraman nau Marak (gure zuzendariak). Konturatzerako California bidean naiz, baina oraindik nere buruak ez du guztiz asimilatu aldaketa. Hegaldian dena ondo. Nituen indikazioekin SFko downtownera errez iritsi naiz eta instant baten Mixelekin eta Marcekin (Montrealeko lagunak) biltzeko aukera izan det Park 55 hotelean. Sinestezina!!! Jo, ze sentsazio atsegina eta arraroa aldi beren!! Egia esan abuztuan Boisera etorri baino leno Mixel bixitatzeko aukera izan nun, beraz etzan hainbeste denbora ere elkar ikusten genuela, baina horrela, SFkon biltzea.... too much!!!

Beno, ba trastek hotelean utzi eta.... kalera.... afaltzera. Ni oraindik flipatuegia, esan bezela! Valencia kaleko tapas jatetxe baten afaldu deu. Un clavazo, jan degunerako, baina ke mas da, gustora-gustora nago. Portzierto, zanpantzarren argazki eder bat dago esekita jatetxeko pareta baten. Flipau! Ondoren lagun zahar bati deitu diot, Donostian duela 7 urte ezagututako Dani. Berez Renokoa da Dan (duela gutxi hiri hartan bixitatu dudan Dawnen laguna. Biak USACeko giriekin bizi nintzela ezagutu nituen). Azken 3 urteetan SFkon bizi izandu da, baina orain New Yorkera joan da. Asteazkenean, ordea, SFra etorri da, Thanksgiving familiarekin pasatu behar baitu, Renon. Beraz, deituiot, ea ikus gaitezkeen jakiteko. Baina azkenen berak gaueko autobusa hartukou eta.... ezinezkoa. Beno, baina kuriosoa, duela 6 urte ez nuela bere ahotsa entzuten, eta sekulako ilusioa in dit. Eta gainera Gabonetan NYetik pasatu behar dudanez, ba elkarrekin eoteko aukera izango deula dirudi.

OK, que me enrollo. Afaldu, pote bat hartu deu Market kalean dagoen taberna fashion baten eta, hotelera, a descansar. Osteguna. Goiz esnatu gea Mixel, Marc eta hirurok. Dutxau, jantzi eta kalera! Hotel inguruko kafetegi baten gosaldu ostean, turismo pixkat ittera jun gera, hiriko hondartza aldera hain zuzen ere. Eguraldi ederra itteu, zerua urdin urdina eta giro epela. Hondartza ingurua.... increible! Oso oso atsegina. Hendaiako ingurua gogorarazten dit. Beno, eta ozeano Pazifikoko ura ukitu ostean, hortxe barneratu gera Golden Gate Parkean barrura. Munduko parke urbanorik handienetakoa, portzierto. Luzeran 5 kilometro, pentsa. Zuhaitz mordua, txoriak ere bai, eta Marc eta Mixel zoratzen (txoriena Marcen lanbidea izateaz gain, bien afizioa ere bada aspalditik). Eta hortxe, inoiz ikusi ez dituzten espezieak behatuz denbora mordua pasa deu, paseatzen genun bitarten. Ondoren, berriz, Julia izeneko neska batekin bildu gera, (Marcen laguna). Thanksgiving eguna denez, bere lagun batzuen etxera doa bazkaltzera eta .... gonbidatu egin gaituzte. Beraz, planak aldatu eta.... hiritik iparraldera joan gera, amerikarrek ospatu ohi duten moduan pasatzera Thanksgiving eguna. Giro lasaia eta atsegina topatu degu gonbidatuen etxean. Jan deu, paseo eder bat ere eman deu eta.... azkenean SFra buelta, baina iluntzeko 8ak inguru. Mixel eta Marc nekatuta daude eta hotelean geratzea erabaki dute, baina, neri egia esan pekatua iruditzen zait, ze.... San Franciscon gaude! Beraz, hirian barrena buelta bat ematera atera naiz bakarrik. Mordua gozatu det! Txino korrikalari batean azkar azkar afaldu ondoren, auzo txinatarrean barrena sartu naiz. Handia! Eta aldapaz betea (hiriko beste hainbat auzoren modura). Eta ia hutsik dago! Beno, eske, Thanksgiving eguna da (gure Gabon eguna bezela amerikarrentzat. bai, lo del pavo y toda la historia, pa los que no saben). Ondoren, berriz, Northbeach auzoa bixitatu det (auzo italiarra). Zoragarria!!!! oso oso atsegina eta politta! Gero, hiri erdiko kaleetan barrena sartu naiz berriz ere. Como de peli americana de polis. Vaporra kaleko alkantariletatik gora eta giro dekadentea (zenbat eskale) eta.... jo, ze metropolitanoa! Ikeragarri gustatzen zait!!! Tira, buelta eder bat eman ostean, hoteleruntz noa, ze.... bakarrik nago eta,... ez da berdina. Gauerdirako ordu laurden bat falta da. Gelan sartzerakoan Mixel eta Marc lotan dira. Ahal dudan soinurik gutxiena egiten saiatu naiz. Eta lotan geratu naiz instant baten.

Ostiral goiza. Goiz goiz esnatu gera oraingoan ere. Prestatu eta, kalera, egun horretarako alokatu degun kotxearen bila. Azkenean, goizeko 9ak pasatxo direnean hiritik iparralderuntz abiatu gera, munduko Redwood zuhaitzik altuenetakoak dituen parke bateruntz. Eguraldia zoragarria oraingoan ere. Bidean hainbat aldiz geratu gera paisaiaz gozatzeko (Sausalito ingurua in-pre-si-o-nan-te), txoriei erreparatzeko.... eta horrelaxe ibili gera lasai lasai. Ondoren parkea. Ikusgarria, oso politta. Eta lasai lasaia. Egia esan, San Franciscoko zentroarekin zerikusi gutxi du inguruak. Buelta txiki bat eman degu, argazki dezente atera, baina konturatzerako ordu terdi luze bat indeu barrun eta.... San Andreseko falla dagoen lekuaren bila joan gera. Kotxean buelta batzuk eman ondoren azkenean iritsi gera lekura. Paseillo de rigor, zuhaitzak, txoriak.... eta bai, falla topatu deu, baina.... egia esan ez da batere ikusgarria. Nik, ez dakit, me esperaba una pedazo brecha con pinta tenebrosa, eta topatu deuna zera da, maldan gorako zelai bat, eta bertan balla zahar bat erditik banatua, 2 bat metroko tartearekin. Nonbait 1906. urteko San Franciscoko mega terremotoaren eragin zuzen zuzena. En fin.... no coment.

Kotxean sartu gera berriz ere. Bazkaltzeko ordua ere bada (horario Europeo jada, eta amerikarrentzako zer esanik ez). Azkenean herrixka batera iritsi gera. Txikia, 3 bat jatetxekin. Jende pilloa dabil de turismeo. Eske, Thanksgivinen ondorengo eguna izanda, jende askok (nere modun) oporrak dittu. Se nota. Azkenean terraza baten bazkaldu deu, bukaera aldera nahi baino hotz geyo itten zun baina... enaiz kejauko. Eta, hortxe abiatu gera inguruko kosta aldera. Kilometro batzuk geroago paraje zoragarri batera iritsi gera. Hau bai dala ikusgarria!!! Point Reyes North Beach. Noizbait inguru hau bixitatuz gero, benetan, bixitatu beharreko lekua. Mendi aldea. Etxerik ez inguruan. Errepide bakarti bat. Eta hondartza luze luzea. Eta pazifikoa berriz ere. Guretzat bakar bakarrik. Iluntzen hasi du, eguzkia sartzen ari da eta gainera ilargi betea da! Minutu gutxi batzuk eman ditugu paraje eder horretaz gozatzen.

Ilundu du. Buelta kotxera. Hiriruntz goaz. Nik, egia esan San Franciscoko euskal etxea ere bisitatu nahi nuen. Baina berandu egin da eta.... urruti xamar geratzen zaigu. Berriz ere Golden Gate zubia zeharkatu (3. aldia jada) eta hotelera. Pixkat deskantsau eta, afaltzera!! Marci gomendatu dioten japones batera goaz. Bereziena zera da, dj bat dula musika elektronikoa pintxatzen. Viva lo eclectico! Beno, egia esan dezente itxaron behar izan degu mahaia topatzeko. Eta gero zerbitzatzen ere nahiko motel ibili dira. Ni gustora geratu naiz. Marc, berriz, oso oso nekatuta dago eta hotelera jun nahi du. Beraz, azkenean afaldu ostean, ni pote ni leches. Ostiral gaua izanda. En fin.... eguna luzea izan dalako, bestela.....

Larunbata. Nere azken egun osoa da eta .... egia esan oraindik ez det hiria ia ezagutu! Hay que poner remedio. Goiz esnatu gera (oraingoan aldameneko gelako emakumearen ahotsak medio. Gros chien!). Kalera goaz, Chinatown eta Northbeach aldera, (nik bi egun lehenago gauez egin nuen moduan). Baina, egia esan, gauez gustatu bazitzaidan, egunez oraindik askoz geyo!!! Eta Marci eta Mixelei beste hainbeste. Batez ere italiarren auzoa. Ederki gustora biziko nintzateke inguru horretan!!!! Eske, hain atsegina da, hain xarmanta, hain berezia, hain ezberdina!!! Ondoren, Coit Tower. Hiriko bista bikaina degu bertatik. Eta gero Russian Hill. Edo hobe esanda, munduan dagoen kalerik berezienetakoa ikustera jun gera. %40ko pendiza duen maldadun kalea. Motza eta estua. Xelebreena zera da, kotxeak zig-zag egiten jeisten direla bertatik. Horregatik da hain famatua eta turistikoa. Portzierto, aldapatxoa oinez jeisten degun bitartean ez dakit zenbat aldiz entzuten degun turisten kotxeetatik "If You Are Going To San Francisco" kantu mitikoa.

Autobusa hartu eta... cambio de barrio. Haight Streetera goaz. SFko etxe mitikoak eta denda eta kafetegi mordua. Hortxe pasatu ditugu arratsaldeko ordurik potoloenak, eta de paso konprillaren bat ere in deu (nik kazadora bat). Iluntzen hasita, berriz ere hotelera. Mixelek eta Marcek siestilla in nahi dute eta nik downtownetik beste buelta bat emateko aprobetxatu det (egia esan, Virgin dendan sartu eta peli batzuk erosittut, poco mas).

Hotelean mutilekin bildu eta kostata, baino azkenen afaltzeko lekua aukeratu deu. Mission auzora goaz, lehendabiziko gauean bezela, oraingoan vegetariano batera. OK!! Bitartean Marcori deitu diot telefonoz (duela 4 urte San Blaseko ne etxen pare bat hilabete eman zituen giria, orain SFkon bizi dana). Jo, baina azkenen ezingo gera geratu, ze bere neska lagunaren Donostiako lagun batzuk iritsi dira egun horretan eta oso nekatuta daudenez, ba etxera joan dira. What a pitty! Beno espero beste baten elkarrekin eoteko aukera izatea. Ondoren, berriz, Marc bere lagun Juliarekin gelditu da festa batera juteko, eta Mixel eta biok, berriz, Castro auzora goaz, a conocer el ambiente de la ciudad. Teorian pote bat hartuber deu. Azkenean hiruzpalau zerbeza dira. Eta etxeratzeko prest gaudenean gauza xelebre-xelebre bat gertatzen da. Mixel komunean dago. Ni, berriz, bakarrik dantzatzen. Eta nere atzen gazteleraz hitzegiten ari diran neska eta mutil bat. Bapaten esaldi bakar baten entzuteitut Boulevard eta Bretxa hitzak. Lo de Boulevard pasa (hiri askotan daude horrelakoak, baina Bretxa! Eta biak batera!!!). Sin pensar me doy la vuelta y le digo a la tia. Eres de Donosti? Eta neska baietz, con cara flipada. Eta mutila ere bai. Beno, ba xelebrea kontua. Aurkezten gea. Loinaz eta Inaki dira. Biak donostiarrak. Neska Chicagon dabil lanean eta mutila handik iparraldera, Wisconsin ingurun oker ez banago. Beno, para mas casualidad, neskak Eskolan dantzatu zuen duela urte pilla pilla bat, txikien taldean, ni sartu baino lehenago, nonbait. No me lo puedo creer!!! Konturatzerako ordubiak dira. Tabernak isteko ordua. Eta azkenean bakarrik noa hoteleruntz, Mixelek plana baitu. Paseatzen noa azkenen, gustora gustora, ikeragarri gustatzen baitzait hori egitea, batez ere hiri handi eta ezezagunetan.

Igande goiza. Azken bueltilla San Franciscotik. Auzo italiarrean gosaldu det, oraingoan bakarrik. Gero Marc eta Mixelekin bildu eta portu aldea bixitatu deu. Baina denboraik ez zait geratzen eta... agurtu behar ditut mutilak!! Pena handia emateit. Beno, egia esan egun hauetan batzuetan taldeko hirugarrena nintzala sentitu naiz, eta Quebeceko frantsesarekin desesperatu ere in naiz une batzutan. Baina orokorren oso gustora egon naiz, beraz logikoa da. Hurrengoan non eta noiz elkartuko ote geran galdetu diot nere buruari. Eta aeroporturuntz joan naiz. Han azken sorpresilla bat. Ez didate exerlekurik eman, overbookinaren eraginez. Baina azkenean espero nuen hegazkinan itzuli naiz Boisera. Home, Sweet Home! Bai, baina... aze hotza! 4 grado inguru. Nere oporrak bukatu dira! Ene, orain Gabonetako eskapadan pentsatzen hasi berkot!!!

elurra!!!

2007-11-21T00:30:00.000+01:00

Gaur goizean hotzez esnatu naiz. Ohean bueltaka nenbilen bitartean pentsatu det: "ez da harritzekoa, gero eta hotz geyo itteu gabez, eta atzo egun osoan leihoa zabalik utzi nuen". Baina espero ez nuena zera zan, pertsiana zabaltzerakoan elurra ari zuela ikustea! Eta etxe ondoko parkea zuritzen, pixkanaka-pixkanaka. Flipau!!!

Beraz, ikastolarako bidean poz-pozik jun naiz. Gero, egia esan, orduak pasa ahala elurra desegiten joan da eta, une honetan ez da arrastorik ere ikusten hiri barruan. Bai ordea inguruko mendietan. Eta, egia esan, ustet hobe dudala ohitzen jutea, ze seguruaski aurrerantzean askotan egongo dira tontorrak modu horretan.

Portzierto, ez dizuet kontatu, baina aurreko ostiralean hockey partidu bat ikusten izan nintzan estreineko aldiz. Estos americanos!!! Dena egiten dute a lo yankee. Boiseko taldeak (Steelheads) dibisio txiki baten jolasten duen arren, jende ugari joan ohi da euren partiduak ikustera. Are geyo, sarrerak lortzea ez omen da hain erraza. Quest Arena aretoa jendez gainezka. Ikastolako ume baten (Parker) gurasoek gonbidatu gintuzten. Andrea eta Tucker. Beraz 4 ginen, bikotea, Bakarne ta ni (edo hobe "ia 5" esatea, ze Andreak bonbo ederra du). Ta esan bezela, hockey partidoak ere parafernalia ederra du. Jende guztia jaten eta edaten (ni ez dakit zertara doazen, partidoa ikustera ala sozializatzera). Eta horrez gain musika uneoro altu altu zegoen (hard-rocka, portzierto). Ta noizean behin oihu edo txalotu inbergenun, jokalariak animatzeko. En fin.... toda una experiencia.

Gainontzean, ba aurreko asteburua benetan lasaia izan da. Boisen gelditu gera eta gauza handiegirik ez degu egin. Hiriko bizitza. Ondo dago. Baina, nik esango nuke indarrak biltzeko aukera paregabea izan deula zeren... bihar San Franciscora noa!!!! Ostegunean Thanksgiving eguna ospatzen da EEBBetan (accion de gracias). Eta guztira 4 egun libre ditudanez, ba.... eskapada bikaina!!! Gainera sekulako gogoa det ze bertan Mixelekin eta Marcekin topatuko naiz. Eta baliteke lagun zaharren bat ere han ikustea (Dan, Marco). Kontatuko!!!

kasinoak eta artzaiak...

2007-11-12T23:05:00.000+01:00

(horixe eta askoz gehiago ere bada Reno!!)

Astelehena (harritzekoa). Ikastolan nago, gaurkoan gurasoekin bilera mordua degu, baina batzuk hutsegin dutenez, hementxe naiz tarte libre bat aprobetxatzen. Izan ere, gauza mordua kontau nahizuet!!!

Iragan asteburuan Renon izan gera Bakarne eta biok. Gogo handia nuen hiri hau bixitatzeko eta ezagutzeko. Eta merezi izan du!

Egia esan Reno ez da batere politta. Are geyo, nahiko zatarra eta dekadentea ere dela esango nuke (batez ere egunean zehar). Baina, horrek ez du esan nahi interesgarria ez danik. Batez ere kontutan izanda kasino mordua duela. Esperientzia berezia benetan kasinoena! Eske, bai, bai, pelikuletan ikusten dan modukoa da, areto handi-handi1 eta bertan tragaperra pilloa, mota guztietakoak, eta beste mahai mordua joku ezberdinetan apostuak itteko. Tristea ere bada, egia esan bertako giroa. Goizeko 10ak dirala? berdin du, ze beti ikustea jendea txanponak sartu eta sartu, eta botoiei ala palankari eman eta eman, baina modu mekanikoan eta aurpegietan espresio berezirik gabe gainera. Gaueko ordubiak dirala? ya el colmo. Ostiral gaben mutil gazte bat makina baten aurren lotan ikusi genun (tengo la prueba, alegia, argazkia. nahi duenari bidaliko diot).

Beno, baina, vamos por partes! Ostirala. Atsaldeko 5.30ak. Ikastolako txiringitoa itxi deu eta Oliviaren amak aeroportura eraman gaitu. Primeran! Hegazkina orduerdiko atzerapenakin atera da baina, azkenean iritsi gera Renora!!! Eta han gure zain, aspaldiko aspaldiko lagun bat, Dawn. Donostian ezagutu genuen elkar, orain 7 bat urte, lehendabiziko aldiz atzerritarrekin bizitzen jarri nintzenean. Egia esan, garai hartako oroitzapenak bikainak dira! Agian horregatik nuen bera ikusteko hainbeste gogo. Azken urteetan ez dugu harreman handirik izan, baina Boisera etorri berritan email 1 idatzi nion eta.... begira, azkenean bere hiria bisitatzeko aukera izan det! Ba Dawn oso jatorra da, eta gainera bikain bikain portatu da gurekin. Beno, ba berarekin bildu, Circus Circus hotelean trasteak utzi eta .... afaltzera! Bakarnek kontaktu euskaldu bat egina zuen jada. Joseba Zulaika, bere anaiaren laguna. Ba zita genuen lekura joan eta nortzuk topatuko? Bernardo Atxaga (Renon urtebete emango du), Mari Jose Olaziregi (idem de idem) eta Kirmen Uribe, hau ere idazlea eta poeta, eta gainera kuriosoena zera da, lehendik elkar ezagutzen genduela, ETBtik. Surrealista xamarra afariarena. Gu, iritsi berriak, nere laguna Dawn eta letretako adituak. Koktel kuriosoa. Ba guztiok elkarrekin egon ginen tartea nahiko motza izan zan, baina ederki pasa genun. Eta gero Bakarne, Dawn eta hirurok zerbeza bat hartzen geratu ginen eta hitz eta pitz ordubiak arte.

Larunbat goiza. Lo gehiegirik ez det egin. Bost ajola, enaiz lo egitera etorri Renora. 19. solairuan dagoen logelako leihotik begiratu det. Egia esan hiriak bezperan erakusten zigun irudia zeharo aldatu da. Nere aurrean argiz eta kasinoz betetako hiria azaldu beharrean, orain Reno gris eta itxusi bat dakusat. Sentsazio hori gainera areagotu egingo da pixka bat geroago, hiria kale mailatik aztertzerakoan. Gosaltzeko tartea. Kalera joan gera kafetegi baten bila. Baina.... ze bitxia, gure inguruan kasinoak besterik ez ditugu, eta denda oso gutxi ikusten da, eta kafetegirik ez. (jatetxe eta kafetegi gehienak egoitzen barruan kokatzen diralako, alegia kasinoetan). Posible da? Tira, azkenen topatu degu gustuko bat (kasualidadea, baina bertan Kirmen eta Esti (bertan ikasten edo lanean dabilen neska euskaldun bat) topatu ditugu. (Ya empiezo con mis casualidades!). Ondoren, bueltilla downtownetik eta ondoren buelta gure hotel-kasinora, Dawnekin gelditu baikera.

Hiritik nahiko gertu dagoen Lake Tahoe ezagutzera eraman gaitu. Mendi inguruan gelditzen da lakua, 2000 metrotik gora, oker ez banaiz. Ingurua zoragarria da, ederra benetan. Eta giroa, berriz, nahiko iluna. Oraindik bereziago egiten du paisaia. Euria itten hasi da. Baina ze demontre, Renon euririk ez omen du itten eta!!! Beno, guk gure ibilaldiarekin jarraitu degu lakuaren inguruan . Hondatza antzeko batera iritsi gera (Californiako muga pasatu ostean). Jo, ze inguru atsegina!!! Lasai lasaia, politt-politta! Gustora izango nuke apartamendu bat hortxe! Bazkaldu eta.... gure bueltakin jarraitu degu. Truckee izeneko herri batera iritsi gera. De pelikula!!! Gogoratzen aspaldiko oesteko pelikulak? Trena herrixka bateko geltokira iritsi da. Inguruan egurrezko etxe batzuk, estilo berezikoak. Ba, horixe da Truckee. Ze cute!!!! Ta konturatzerako ilunduta. Buelta Renora eta afaltzera joan gera, bertako euskal taberna baten San Martineko afaria ospatzen baitute.

Ay ene, ze surrealista! Louis' Basque Corner jatetxea 70ko hamarkadan sortuko zutela suposatzet. Eta ordutik ez dutela eraberritu ere gaineratuko nuke, estetikagatik diot. Tabernatik dudan ikuspegia xelebrea da. Barran sartuta makina tragaperra antzeko batzuk (Renon gaudela ez ahaztutzeko). Atzekaldean, paretean, berriz, euskal dantzarien postal tipikoak, eta ondoan ameriketako bandera duen postala, bere eagle edo arrano eta guzti. Argi dago, basque diaspora is different!!! Eta kamarerak??? 50 urte pasatxo dituzten bi emakume puska, poxpolina traje negargarri batzuekin jantziak. Jo, ze pena argazki kamerako pilak bukau in zitzaizkidala, ze bestela.... Beno, eta hortxe ibili ginen afaltzen bertako euskaldun zaharrekin batera. Alde batetik kuriosoa eta politta da ikustea nola bizi duten gure kultura, eta nola mantendu nahi duten (hortxe ibili dira luze eta zabal hizketan artzaien borda bat erakustoki bihurtzeko behar duten diruaren inguruan). Bestalde, anbientea ere pixkat rancioa eta zaharkitua egiten zitzaidala onartu beharra dakat. Baina, esan bezela, curious, very curious.

Eta ondoren, Bakarnek eta biok "ninya" bat in deu (que nos las hemos pirado, vamos) eta ameriketara jun gera, alegia, bertakoen tabernetara. Beno, taberna bakar batera, hobeto esanda. The "Green Room" oker ez banaiz. Zuzeneko musika, bertako banda rockera pare bat, nahiko sin mas diranak ikusi, zerbeza bat hartu eta .... etxera.... lotara. Jo, ze txintxo!!!!

Igandea. Beste kafetegi bat topatu deu gosaltzeko. Bueltilla de rigor kaletik. Baina, oraingoa ezberdina da. Veterans Day ospatzeute AEBetako hiri askotan. Eta ondorioz kalean militarren desfileak daude. Ay ene! que miedo! Beno, ba hortxe geratu gera, aho bete hortz, gaztetxuek desfilatzen zuten bitartean. Inguruan amerikar modua banderitekin, "go our troops" eta antzeko mezuak zeramatzaten karteltxoekin e.a. Eta gu, ba flipatuta. En fin, alde in deu, presa genulako. Dawnekin gelditu gera. Hirian dagoen euskal artzaiei eskainitako eskultura ikustera eraman gaitu. Kanpokaldean dagoen parke batean kokatzen da. Nestor Basterretxeak egin zuen 1989. urtean. Jo, ze kuriosoa pentsatzea duela urte asko euskaldun mordua Reno bezelako inguru ezkutu batera iritsi zirela eta horietako asko bertan bizitzen geratu zirela! Argazki pilloa atera ditugu eskulturaren inguruan. Gero paseo ederra, vegetariano baten bazkaldu eta hiriko bista eder batetaz gozatu deu. Eta aeroportura jun baino lehenago Dawnen etxetik pasatu gea (ze politta!). Izan ere, duela 7 urte Donostian ateratako argazkiak ikusi behar genituen. Eta oroitzapen mordua etorri zait burura, aspaldian ikusi ez nituen aurpegiak, Kathy, Dan, Airielle, Bobito, Aaron, Eric, ... , guiriekin egindako plan ero batzuk, Hannah suediarrak beti zeraman berokia, eta horrelakoak. Beno, baina konturatzerako Dawn agurtzen ari naiz eta hegazkin barruan gaude. Noiz ikusiko degu elkar berriz ere? Hori denborak esango du.

(Argazkian, esan beharrik ere ez, euskaldunak Renon! Ostiraleko afariaren irudia. Hau ere kuriosoa, ezta?)

trick or treat....

2007-11-01T19:58:00.000+01:00

Ostegun santu. Eta zuetako gehienek festa eguna izango dezue. Ni, berriz, ikastolan nabil, eguneroko modun, umek zaintzen eta horrek dakartzan gehigarriekin (mukik garbitu, panyalak aldatu e.a.). Baina atseden bat aprobetxatu det lerro batzuk idazteko blog honetan.

Atzo nere lehendabiziko benetazko Halloween gaua ospatu nun! Duela urte batzuk, guiriekin bizi nintzanen egin nun sasi Halloween bat Donostian (oaindik goatzen naiz horretaz). Baina zerikusirik ez hemengoarekin.

Berez, nahiko egun xelebrea eta eroa izan genun ikastolan. Ume guztiek mozorroak ekarri zituzten eta jakina, ohizko eginbeharrak jokoengatik aldatu genitun. Jo, zenbat argazki atera nitun!!! Eske, hain xalau zeuden ume guztik!!!! Aze fauna: katua, tximua, pirata, Shreck, Elmo, dinosaurioa, Hanna Montana, Skeleton, eta nola ez .... printzesak!! Eta abar geyo....

Beno, lan-eguna giro onean pasa genun. Ondoren, berriz, nere debilidadea dan Josuren gurasoekin bildu ginen, afaltzera gonbidatu baigintuzten Bakarne eta ni. Baina asmo nagusia zera zen, umeek "trick or treat" nola egiten duten ezagutzea. Bazpa azalduko dizuet hori dala Halloween gaueko ohitura nagusia, alegia, atez ate goxoki eske aritzea. Tinbrea jo ostean, Trick or Treat esan behar dute umeek (trukoa ala tratua) eta ondoren bi aukera daude, goxokiak ala joku/susto bat jasotzen dute). Beraz, 8ak aldera Harrison Boulevard aldera jo genuen (hiriko etxerik dotoreenak hantxe dira). Ke pasada!!! Que currada!!! Ikusgarria etxejabeek nola prestatzeituzten euren atariak espreski egun horretarako! Mota guztietako kalabazak, beldurrezko dekorazioa: kalaberak, xaguxarrak, sorginak, lapidak.... Herensuge bat eta guzti ikusi genun! Bitarte horretan Izaskun (aurreko urteko irakaslea eta gure laguna) gurekin bildu zan eta ondoren bera, Bakarne eta hirurok Izaskunen beste lagun batzukin bildu ginen etxe baten zerbeza batzuk hartzeko. Azkenen gauerdirarte luzatu ginen.

Eta gaur ikastola zabaltzea tokatu zait. Lo gehiegi ez det egin, beraz, baina .... ze demontre, beste gauza batzuk ere inberdittugu!!! Gainera asteburu honetan Boisen geratuko gera, beraz, izango det aukera pixkat deskantsatzeko. Beno, ala agian ez, ze Mortzilla dinner izenekoa ospatuko dute Euskal Etxen larunbat honetan. Kontauko nola doan hori ere bai!!!

bideoan Josu agertzen da, bere izebaren etxe-atarian trick or treat itten. Ke salau!!!

Seattle (oso polita da)

2007-10-29T19:35:00.000+01:00

Pentsa une batez Seattlen. Zer dakizue? Zer etortzen zaizue burura?

Neri, orain arte, kolore grisa. Euri asko itten omen du. Hiri industriala izango zala pentsatzen nun. Eta ez oso kosmopolita. Bestela, nola da posible aurreko hamarkadan Grungea bezelako mugimendua sortu izana bertan? (Nirvana, Pearl Jam eta abar luzea)

Ba.... oker nengoen!

Pasa berri dan asteburu hau Seattlen eman degu Bakarnek ta biok. Ostiral eguerdian umeak ikastolan utzi (Mara ixten geratu zan) eta aeroportura joan ginan. Ordubete geroago hegazkinan sartuak ginen eta beste hainbeste pasa ostean, berriz, Washington estatuko hiri nagusira iristen. Inguruko bista bikaina. Paisaia berdea (Euskal Herriaren antzekoa), mendiak (elurra eta guzti) eta eguraldi bikaina!!! Zegokigun autobusa hartu ostean, zentro aldera abiatu ginen, gure ostatuan trasteak uztera. Uau!!!! Seattleko downtown aldea, eta batez ere lehendabiziko avenida zoragarria da!!! Bizi bizia, jende mordua, denda pillua eta kafetegi gehiago oraindik ere. Arraza eta kolore guztitako jendea. Eta hantxe, gertu gertu, The Green Tortoise hostela (gure 2 egunetarako etxea). Egia esan, gomendagarria bakarriz ez, Seattle bisitatuz gero, ustet leku egokiagorik eztezuela topatuko. Merke merkea, (20 dolar patu deu bakoitzak). Garbia. Komunak? De hotel de lujo, benetan. Ohea ondo zegon eta gosari konpletoa barne. Ah! Eta hiriko lekurik interesgarrienetik minutu erdira. Alguien da mas?

Beno, ba trasteak utzi ondoren, salto baten Pike Marketen ginen. Agian guretzako horrelako azoka bat ikustea ez da hain berezia, EHan asko ditugulako. Baina hau polit-polita da. Eta badu zeozer oso berezia. Arrandegi baten langileek salgai dauden arrai piezak bota egiten dituzte mostradoretik kanpora. Beste langile bati, erosleari, jendeari. Bitxia benetan. Ez dakit jende geyo eoten dan erosten ala argazkik ateratzen. Ondoren, paseillo de rigor ingurutik, lehendabiziko avenida hartu eta Pioner Square ingurura. Hiriko alderik zaharrena. Bertan adreilu gorriko egoitza ederrak nagusi dira eta nabari da portua ere ez dagola batere urruti, antzinako fabrika eta lonjak izan zitezkeenak hortxe jarraitzen dutelako, baina eraberrituta, etxeetan, dendetan bihurtuta. Eta esan dizuet Seattlek kafeteria mordua duela???? Estilo guztitakoak. Hori bai, que pasada Starbucksen monopolioa! Gehiegizkoa. Baina geroago jakin genuen horren arrazoia. Starbucks Seattlegoa da. Are geyo, sortu zuten lehendabiziko kafeteria ere ikusi genun.

Buelta ederra eman ondoren (Bakarne eta biok marabillatuta hiriarekin, batez ere portu inguruko bistarekin. Atzeko mendiak gezurretakoa zirudien!), afaltzeko ordua! Vietnamita bat. Baina nahiko korrikalari. Hori bai, Seattlen bizi dan euskaldun bati deitzeko aprobetxatu genun. Beno, gizon hau berez Boisekoa da baina 15 urte daramatza han bizitzen. Eta euskeraz ederki moldatzen da. Beno, ba hurrengo egunean gurekin gelditu nahi ote zuen galdetzeko deitu genun baina, ke ba!!! orduerdi geroago gurekin zan. Eta aitortu beharra dakat, gida bikaina izan deula oaingo hontan. David Jayo izena du. 40 urte inguru. Gurasoetako bat Mutrikuarra. Are geyo, etxia ere badute bertan eta Donostian, berriz, urtebete emantzun euskera eta gaztelera ikasten. Oso jatorra, oso irekia, eta barre mordua itten du. Berarekin bildu ostean, poteoa ingenun inguruko taberna ezberdin batzutan, euskal tradizioaren modura. Hori bai, zuritoen partez zerbeza handiak. Dios, zenbat aldiz junber izan nun komunera!!! Portzierto, eon ginen tabernetako bereziena, Crocodile izeneko bat. Kasik Hernanikoa zirudien. Muy grunge. Ba Nirvana taldekoak han hasi omen ziran jotzen ezagun bihurtu baino leno.

Halere, zerbeza batzuk hartu ostean, nahiko goiz erretiratu ginen etxera. Hurrengo goizean, berriz, dezente goiz jeiki ondoren, kalera salto egin genun hiriko beste hainbat txoko ezagutzeko asmoz. Horrela jakin genuen Downtown osoa ez dala dendak eta kafetegiak. Beste eraikin askok ofizinak eta bankuak dituzte. Eta kale horiek inpersonalagoak ere itten dira. A! Eta Seattlek Shopping izeneko zona bat ere badu. Ederra, zaindua. Hori bai, berriz ere globalizazioaren menpe bizi gerala frogatzeko balio izan zidan emandako bueltak, ze.... betiko dendak!! Ia ezer berezirik ez. Beno, zeozer bai, baina hori geroago kontaukoizuet.

Eguerdian Davidekin bildu ginen berriz ere. Eguraldi bikaina. Eta beste bueltaxka bat eman ondoren, ferrya hartu eta inguruko irla batera joan ginen. Bikainena Seattlelgo panorama apurka apurka urruntzen gure aurrean. Inpresionante! Irla horretan, berriz, bueltaxka bat eman genun. Herri txiki bat. Kriston etxiak, level-level. Dena oso politta, zaindua.... en fin..... lo ultimo que me esperaba de Seattle. Ay, que gracia, eta Davidek dena azaltzen zun bittarten, 'oso polita da' errepikatzen zun uneoro. Ustet inor etzala horretaz jabetu, baina zalantzaik gabe, asteburu osoan gehien errepikatu deun esaldia izan da! Gero buelta berriz ere hirira eta han turismeo pixkat geyo, baina oraingo honetan hainbat auzotatik. Horrela jakin degu, esate baterako "auzo komunista" bat duela Seattlek. Beno, baina eder ederra, hau ere denda txiki pilluakin, liburudendak, pitxiak, kafetegiak.... eta Leninen eskultura handi-handi bat. Ameriketan.... unbelievable! Eta ondoren, afaltzeko Sushi!!! Que bueno! eta gero beste inguru bateko tabernak ezagutu eta, hortxe de juergilla. Nahiko light. Baina hiriko inpresio ederra emateko adina behintzat bai. Hoi bai, hurrengo baten, farra guarra!!! Ze ustet Seattlek hori eta askoz gehiago ere eskaintzeula!

Igandea. Gosari earra gure ostatun eta .... bai, asmatuzue. Kalera. Hoi bai, oraingo honetan shopping pixkat, ze demontre. Denda handi bat fitxatuta genun. Bertan almazen handi hoitako baten sobrak dittuzte. Zapatena, inpresionante! Aukera itzela eta prezio oso oso onetan. Bakarrik esangoizuet Bakarnek eta biok Imelda Marcosen antza geyo deula oain herenegun baino. Nik azkenen bi pare zapata eta korri itteko zapatilla batzuk erosi nitun (bai, noizean behin me entra el furor consumista eta..... ezin det erremedioik jarri).

Eta askoz geyo ez.... afrikano baten bazkaldu genun (goxoa, baina razioak txikiak). Gero azken bueltilla bat. Smith dorreko 35. pixura igo ginen hiriko beste perspektiba bat jasotzeko. Eta maletak jaso ondoren, autobusa aeroporturuntz, eta handik etxera atzo iluntzean.

Eskerrak horrelako bueltillak egiteko aukera degula gero eta txikiagoa iruditzen zaidan Boisetik. Orain, berriz ere ikastolako egunerokoa deu. Baina, hori bai, aste honetan Halloween ospatzen da Ameriketan. Festa egunik ez degu izango (shit!). Halere, kontaukoizuet nola doan dena. Gauza bakarra aurreratukoizuet. Ume batzuekin batera Trick or Treat itteko asmoa deu!!!

p.d. Aurreko idatziko argazkia aldatuet. Izar!!! Ke potxola!!! Eta hori jaio berriko argazkia dala! eta hemen berriz, bideo berezi bat, Seattlegoa. Kalean gaudela, bapatean gure gainean milaka txori, egan eroen moduan. Arraro-arraroa. Hitchcocken pelikula gogora etorri zitzaigun.

izarrak eta ilusio berriak...

2007-10-16T05:03:00.000+02:00

Blog honetan noizean behin sartzen zeratenek aldaketa bat sumatuko zenuten agian. Orain arte azken kontakizuna zena kendu egin det. Arrazoi ezberdinak ditut horretarako. Alde batetik lagun batzuen gomendioa jarraitu det (Ivan, Amayi). Bestalde, nik ere azken aldian izandako egun ilunekin bukatu nahi dudanez eta rollo txarrak alde batera utzi nahi ditudanez, ba horixe, buruan bueltaka eta bueltaka izan ditudan kontuak blog honetatik desagertarazi egin nahi izan ditut. Baina ez da horien aurrean ez ikusiarena egin nahi dudalako, baizik eta beraiek gainditzea dalako nere helburua. Eta horretarako, duela astebete sentitutakoak atzean utzi beharko ditut. Ez da erraza izango, ordea.

Astelehena. Zuetako batenbatentzat badakit zer suposatu ohi duen astelehenak. Bizimodu berria hasteko aukera berria. Beno, egia esan nere astelehena ez da berezia izan, nahiko arrunta esango nuke, baina halere datozen egunak aurrekoak baino hobeak izatea esperoet. Eta horretan ahaleginduko naiz.

Izan ere, bizitzak tarte ilunak izaten ditu, bai, baina zoragarriak ere bai!!!

Herenegun albiste bikaina jaso nun. Osaba egin naute berriz ere. 5. aldiz!!! Eta estreinekoz neskatxa bat degu familian. Izar.

Egia esan oraindik ere gauza gutxi dakit berari buruz. Badakit erditzea espero bezela jun zala, min dezentekin azken zatian (aupa Alazne! Hori da hori indarra eta adorea dezuna, berriz ere epiduralik gabe!!!), baina azkenean larunbatean goizeko 9.45etan (ustet) Izar berri bat jaio zan. 3 kilo terdi pasatxo. Hilehoria da eta begi argiak ditu. Bera aurrez aurre ikusteko eta besoetan hartzeko desiatzen ari naiz, baina hori oraindik ezinezkoa denez, ba argazki batekin konformatuko nintzateke. Ea noiz bidaltzeizazuen batenbat!!! (eso va por la family!!)

Horrez gain, mila kontu txiki ditut kontatzeko. Baina aukeraketa egin behar dudanez, hementxe errepaso labur bat.

- Lagun berriak itten hasi naiz. Very very important!!! Hizkuntzak praktikatzeko aitzakiarekin, Bakarnek eta biok hainbat intercambio / exchange lortu ditugu:

Alde batetik frantsesa praktikatzen hasi naiz Mariakin (hemen bizi dan neska euskaldun oso jatorra) eta berak ere beste interkanbio bat zuenez, ba ostiralean 3rak geratu ginen. Azken honek Megan izena du. Amerikarra. 7 hilabete eman zituen iaz Frantzian. Ordubetez bakarrik aritu ginen, baina oso rollo ona eman zidan. Eta gainera primeran hitzegiten du.

Beste bi interkanbioak, berriz, ingelesa-espainola praktikatzeko egin ditugu:

Daniela. Bosniako emakume bat. Ostiralean ezagutu genuen eta egia esateko flipatuta geratu ginen bere bizitzarekin. Gerraren ondorioz Belgrado utzi behar izan zuen eta hainbat urte Kroazian eman ostean (paradojikoa, baina egia) EEBBetara etorri zan duela 10 urte baino geyo. Ingelesa ederki menperatzen du, beraz. Eta orain gaztelera ikasten dabil.

Dakota. Kontu hau xelebrea da. Kontaktua emailez egin genuen eta Bakarnek eta biok neska zala pentsatu genuen. Baina, bai zera! Boiseko mutil gazte bat da. Oso jatorra. Oraindik ez du gazteleraz ondoegi hitzegiten, baina kriston gogok jartzeitu praktikatzeko. Eta gainera ostiralean afari baten egon ginan bere bitartez, eta ederki pasa genun. Herrialde ezberdinetako jendea eta leku horietako janaria. Tope erasmus. Bazan garaia horrelako zerbait itteko!!!

-Asteburua, berriz, Sun Valley ingurun eman degu, ze artzaien azoka/ festa bat ospatzen zan bertan eta gainera gonbidatu in gintuzten hango etxe baten gelditzera. Artzaien inguruko festa baten, noski, euskaldunak ezin ziran falta. Are geyo, aspaldi inguru hauetara etorritako gizon emakume batzuk ezagutu genitun. Anbiente ederra (sesentero, baina oso ona). Eta bide batez hemengo batzuen bizimoduekin ederki flipatzeko modua izan genun. Vamos, se podian hacer unas novelas y pelis.... que no veas. Eguraldi ederra. Paraje oso politak. Hori bai, denbora gutxi inguruak behar bezela ezagutzeko. Baina gonbidapen bat jaso degu nahi degunean bertara bueltatzeko, eskiatzeko! . Apuntatu beharko deu!!!

- A!!! Eta ahaztu baino lehenago, osteguneko pala partidoa irabazi egin genun!!! Ni txar-txarra oraingoan ere, baina eske beste taldean oraindik txarragoa zan beste bat zegon eta...

Etxera noa. Lotara. Gaurko eguna arrunta izan bada, biharkoa berezia eta bikaina izan dadin saiatuko naiz.

(argazkikoa, esan beharrik ere ez, Izar. Egun gutxi batzuk ditu argazkian, baina dagoeneko Alaznen antza hartzeiot)

Atlantikoaren bestaldeko notiziak...

2007-09-26T00:56:00.000+02:00

Iepa berriz ere! Oraingoan motz-motz. Zuen emailak jasotzea ikeragarri atsegin detela esan beharrik ere ez. Halere, albisteak oso pozgarriak ez direnean, ba.... zer esango..... oraindik ere gehiago goatzen naizela zuetaz. Are geyo, zuen aldamenean egotea gustatuko litzaidake (baina fisikoki, kasu honetan).

Ilaskiren ahizpa ingresatuta dago, eta oso larri eon omen da. Oraindik ere tristeagoa, kontutan izanda amatxo izan berri dala. Ea laister behar bezela osatzen dan!!! Animo, kari, eta muxu handihandi1!!!!

Eta gainontzean, ba email triste xamarrak jaso dittut azken egunetan: Oyi, altza porru, bestela legortu ingo zea!!! Fer, ez utzi adarra jo diezazutela!!! Ima, bekarena hortxe geratzen bada, ba.... denbora libre geyo gozatzeko!!!

Nik ere gorabehera batzuk izan ditut azken egunetan. Eske, oraindik ere pixkat gogorra itten zait batzuetan hemen egotea. Batez ere konfidantzazko eta gertuko jendearen hutsunea nabari detelako, gero eta geyo! Beno, ea pixkanaka nere tartea itten deten hirian, ikastolatik kanpo!

Gogoan zaituztet!!!!

"puertas a mi isquierda"

2007-09-25T02:17:00.000+02:00

Astelehena. Uff! Eskerrak gaurko eguna bukau dala, ze hecho polvo nao oaindik ere! Asteburuak du horren errua!!!

Portland earki dao. Benetan!! Asteburua ala bizpairu egun pasatzeko plan bikaina! Bai Bakarneri eta bai neri, asko gustatu zaigu biei. Bada.... hiri-hiria, horrek suposatzen duen guztiarekin (eta egia esan, orain arte ezitzaidan iruditzen Boise hain herria zanik, baina konparaketak itten hasita.... kasik hobe ez ittea!).

Bueno, eta zer kontauko dizuet Portlandi buruz? Larrosen hiria deitzen diote. Kostaldetik oso gertu dago, baina hiriak berak ez du kostarik. Bai ordea ibai handi bat, Willamette izenekoa. Eta portu garrantzitsua ere, bide batez. Nabari da hiri zaharra dala, eta kasik esango nuke ukitu "europarra" baduela, ze, kaleak ez dira hain zabalak, eta etxebizitza batzuk ere dezente zaharrak dira (edo dirudite). Egia esan, Montreal gogorarazi dit pixkat, ze biek dute hain gustuko dudan nahasketa. Egoitza altuak eta txikiak, eta zentroalde bizia eta mugitua; eta bapatean, ondoko kalea lasai-lasaia da. Eta jatetxe pilloa, mundu osokoak, eta denda ugari eta etxebizitza oso polittak, burnizko balkoiekin, kanpoaldetik igotzeko ta jeisteko eskailerak dittuztenak. Eta parke pilloa ere badu. Eta, egia esan Downtown inguruan ibili gera denbora gehienean, baina punta batetik bestera oinez joateko 30 bat minutu besterik ez. Beraz, primeran! Halere aipagarria da hirierdian ibilgailu publikoa dohakoa dala. Unbelievable! (a! eta trenean, azalpen guztik ingelesez eta castellanoz. Hortik dator lo de "puertas a mi isquierda".

Eta zertan aritu gera? Ostiralean ikastolatik atera eta aeroporturaino eraman gintuen hemengo ama batek. Primeran, ze ordulaurden baino gutxiago behar da ikastolatik. Eta han dena lasai lasai eta ondo juntzan (Boisera iristeko gorabeherak ikusita, ni ya beldur nintzan!). Bertako aeroportutik zuzenean hiri erdiraino trena. 40 minutu. Kasik gure hostaleraino. International Youth Hostel horietako bat. Oso oso ondo. Kokapen bikaina, etxea oso politta, dena txukun txukun.... hori bai, kada friki bertan lotan!!! Beno, baina denbora asko ez degu pasa. Trastek utzi eta japones batea jun ginan afaltzera! Goxo goxoa, eta modu onean. Gero zerbeza batzuk, eta konturatzerako, yo con un pedete!!! Ay, hurrengo goiza, ordea, nahiko tortura izan nuen, seguruaski bezperako ardoa etzelako onegia ala nork daki.

Larunbata.... paseillo luzea hirian zehar. Saturday Marketera joan ginen. Oso ezaguna bertan. Postu pilloa, denetarik, (baina benetan denetarik!!). Eta gero zer? beste japones merke merke batean jan eta larrosen parkea ikustera jun ginan hiri kanpokaldera. Berriz ere buelta downtownen eta konprita batzuk Gap-en. Italiano baten afaldu eta zerbeza bat Kells izeneko taberna irlandes baten. Egia esan, egun osoa bueltak ematen pasa ondoren, earki nekatuta geunden, beraz.... back to the hostel! Eta atzo, berriz, beste buelta bat hiri erditik, txino vegetariano baten bazkaldu, eta egoitza baten 30. pisuan dagoen kafetegi batera joan ginen hiriko bista bikainaz gozatzeko prest. Ondoren trastek hartu eta.... berriz ere buelta Boisera!

Bakarnekin bikain! Bidai-lagun oso ona da. Batez ere kontutan izanda 48 ordu jarraian elkarrekin eman ditugula, very very important!!!

Eta orain, hurrengo irteera prestatzen hasi beharko!!! (ekonomiak uzten badu, of course, ze hemengo irakasle soldatakin.... una escapada por mes eta kitto!). Bueno, hurrengo asteburun zinemaldia dago hemen Boisen, eta Bryan Adamsen kontzertua. Beraz, hobe txintxo ibiltzea astean zehar!

bizimodu arruntera ohitzen.... ala ez?

2007-09-21T21:17:00.000+02:00

Aupa aspaldikos!!! Dagoeneko hilabete baino geyo daramat Boisen! Eta normala dan moduan, hemengo egunerokoa gero eta arruntagoa itten hasi zait, (nahiz eta oraindik hirira guztiz ohituta eoteko asko falta zaiten). Hori dala eta, nere blogeko buruetak gero eta urriagoak izaten hasi dira, eta horrekin batera zuen email kopurua dezente jeitsi da, baina hori normaltzat ematet (are geyo kontutan izanda behar bezela erantzutea ezinezkoa egin zaidala).

Berrikuntzen arten...

1- gimnasiora juten hasi naiz! bazan garaia. Pare bat egunetan step-eko klasea hartu det. Eta ondo, ondo jun da. Hori bai, esplikazio guztiak ingelesez diranez, ba pixkat arraroa itten da, eta batzuetan zertxobait galduta ere sentitu naiz.

2- pala txapelketa bat jolastukot aurki. Benetan, ez da bazilada! Bai, nik, que la ultima vez que coji una pala fue en..... la ikastola (Ibon, hondartzako palek ez dute kontatzen!), y creo que al unico que le gane fue al Ruben! Bueno, ba kontua da pasatako igandean telefono dei bat izan nuela. Egun batzuk lehenago Euskal Museoan ezagututako gizon bat zan. Samuel. Pala txapelketarako bikote bila zebilela aipatu zidan, eta noski, ni euskalduna naizenez, ba geneetan daramadala usteu gizonak! Jolasteko gerau ginen hurrengo egunean eta.... hori bai izan zala surrealista! Frontoia Basque Bloc-ean dago, Gernika taberna eta museoaren artean. Hori bai, zahar zaharra da. Eta Samuel, berriz, ba 50 urte inguruko apaiza evangelista bat da. Euskalduna ez den arren, gure hizkuntza erakusteu museoan, ze 7 urte eman zituen bizitzen Anoetan, Tolosako eliza evangelikoarentzat lan egiten zuen bitartean. Ba kontutan izanda urte mordua pasa dala nik pala 1 hartu nuen azkenekotik eta horrez gain apaiza cincuenton batekin jolasten ai nintzala, eta Boisen, ba.... ulertukozue momento surrealistarena, ezta?

Gainontzen.... ba gauza aipagarri gutxi. A, bueno, esan nizuen korora jun nintzala? ba, aste honetan 2. ensaiora agertu naiz, baina, nik ustet azkena izango dala, ze... argi dakat ez dala nere lekua! Bai, ezagutzen nazuenek ederki asko dakizue kantatzea ikeragarri gustatzen zaidala, baina, eske hau ezberdina da!

A! Oraindik ere jende Boisen oso gutxi ezagutzen dudan arren, nereak itten hasi naiz, alegia, jende ezagun gutxi horrekin kalean topatzen. Bai, 2 aldiz jada, eta nahiko modu xelebrean. Baina hori ez dizuet detaillatuko!

Beno, eta orain utziko zaituztet ze.... umeak hementxe daude, nere atzen, bideo 1 ikusten, eta ez da plana. Portzierto, ordubete barru Bakarne eta biok Portland era goaz, asteburupasa! Hangoak bueltan kontatuko dizkizuet!!!

Argazkian, duela 5 minutuko estanpa. Umeak eta Bakarne telebistari begira.

Bideoan, berriz, asteazkeneko une kurioso 1. Koroko ensaioa eta gero Monica izeneko emakume baten despedida (bere etxera itzultzen da azken 7 urteak Boisen pasa eta gero). Hemen ere folkloreak indarra duela argi erakusteu. Bi emakume. Bata Koro, berez Donostiarra, baina hemen 30piko urte daramatzana. Bestea, berriz, gure ikastolako Alexaren amona. Enjoy!

John Waynen antzera....

2007-09-17T06:52:00.000+02:00

Igande gaua netzako (zuetako gehienontzat aste berri baten hasiera jada!). Ohean eon beharrean ikastolako ordenagailu aurren oaingoan ere bai, hori bai, EHtik noiz deituko didaten zain (egazterako konexio bat inberdet minutu batzuk barru). Eta bitartean asteburukoak kontatzeko prest nabil.

Ondo pasa det, eta hori da inportanteena! Aurreratu nizuen moduan Izaskunek Bakarne eta biok gonbidatu gintuen bere lagun batzukin batera kanpinan joateko por-ahi. Ez genekien nora gindoazen eta egia esan oraindik ere ez dakit zehazki non izan gean! Ostiral atxalden ikastolatik aldegin, motxilatxoa prestau eta Izaskunekin eta bere lagunekin batu ginen. Guztira 10 ginen eta gehienak ezezagunak netzako. Baina egia esan, oso jende jatorra ezagutu det. Ea ba.... Maria (euskalduna), Boisen bizi dana eta bere mutila (beno, egia esan, senarra) David; Yani eta Diego, Txilekoak, eta Lucasen esperoan diranak (5 hilabetekoa dago Yani); Carmen eta Miguel, Txilekoak ere, eta Boisera etorri berriak; Andy, Californiako mutil 1, baina Boisen urte batzuk bizitzen daramatzanak; eta horiez gain, Izaskun, Bakarne eta ni. (ah! eta Coco eta GG, Izaskunen txakurrak!). Iparralderako karretera hartuta 2 ordu luzeko bidea egin eta gero eta gutxienez mendian gora 10 mila pasatu ostean, azkenean gaua non pasa erabaki genuen. Zelaitxo bat mendi puntan (bueno, hobe esanda antena batetik gertu geratzen zen parking antzeko bat). Hantxe afaldu genun eta ondoren, tertulia eder baten ondoren, lo egiteko zorroak atera genituen eta Daviden gomendioa jarraituz, "John Waynen estiloan" egin genuen lo, alegia, izarrak gure gainean genitula, kanin dendaren ordez. Eta egia esan izarren bista pasada bat zan, baina hori bai, aze nolako hotza goizaldean (eta hori arropaz josita geundela zakuen barruan).

Atzo goizean, berriz, zeozer gosaldu ostean, ditxosozko lakuaren bila jun ginan. Teorian mila t'erdi inguru inbergenun oinez. Hori dala eta, nik nere altus motxila besterik eneraman eta lo-zakua eskuetan (bulto ederra, portzierto). Baina.... ene bada..... bidea pentsatzen genuena baina dezente malkorragoa zan eta..... luzeagoa..... dezente luzeagoa!! Demontre, eta konturatzerako galduta geunden, hasierako planetik dezente aldenduta, eta baso baten erdian (gero suposatu degu hasiera-hasieratik bide okerra hartu genuela). Beno, zer egingo? Lasai hartu, zer erremedio! Eta baso erdin instalatu ginen. Tertulia, jan (gehiena tipo vegetariano, ze goxua!) eta lo. Bigarren gaua a la intemperie, 2000 metrotara. Hori bai, oraingo honetan John Waynek egingo lukeen moduan, su eta guzti (eta hori debekatuta daudela ze sute mordua egon da inguruan).

Egia esan, lo ez det nahi bezain ondo egin egun hauetan (goizaldera aze hotza), baina egoerak badu bere puntua. Eta gaur goizen, berriz, trastek hartu eta mendian gora abiatu gera, kotxeetara. Denbora dezente eman degu baina.... azkenean ordubiak baino lehentxeago iritsi gera (eta pote bat irabazi diot Bakarneri, jjejej). Ondoren, kotxean sartu, gu gure trasteak eta generaman hauts guztia, eta back to Boise! Sentsazio bitxia izan det iristerakoan ze....menditik etxera itzuli gera, baina orain nere etxea Boise da! eta pixkanaka ohitutzen noala iruditzen zait.

errekorrak eta estreinuak...

2007-09-15T00:19:00.000+02:00

Dagoeneko hilabete daramat etxetik kanpo!!! Orain arte inoiz ez det hainbeste denbora pasa jarraian Euskal Herritik hain urrun. Eta egia esan, xelebrea da ze, zentzu batzutan azken 30 egun hauek oso oso azkar pasa direla iruditzen zait (batez ere azken astea, demontre, enteratu ere enaiz egin eta), baina bestalde, hainbeste gauza egin det, hainbeste gauza gertatu dira, azken agur egunak nahiko urruti gelditzen zaizkidala!! Denboraren dimentsioaren gorabeherak!

Azken emailetan, berriz, behin baina gehiagotan aipatu izan dizuet pixkanaka hirira ohitutzen hasi naizela, baina hemengo erritmoa hartzeko dezente falta zaidala oraindik ere. Bueno, ba aste honetan pauso batzuk eman ditut aurrera. Adibidez, dagoeneko hiriko liburutegiko sozioa naiz!!! ey, oso inportantea, batez ere kontutan izanda liburu mordoez gain, cd eta dvd piloa ere badituela (ay, baina, oain dvd erreproduktore bat edo ordenagailua beharko nituzke etxian). Bitartean, nere lehendabiziko liburua hartu det maileguan. A.M. Holmesen "Things that you should know" ustet dala bere izena. Duela gutxi autore beraren "This Book Will Save Your Life" irakurri det (Thanks Ibontxo!) eta dezente gustatu zaidanez.... a lo practico jun naiz!

Horrez gain (very important), gym bateko sozioak in gera Bakarne eta biok! Bazan garaia, ze hilabete t'erdi daramat kirolik in gabe, eta kontutan izanda oporretan bezela eman naizela denbora gehiena, alegia, etxetik kanpo, ba ez det jan nahi bezela eta.... demontre..... enekien grabitatea hain krudela zenik!!! Albert, parece que me estoy entrenando para disfrazarme de wonderwoman en Halloween!!! (eta orain ulertuko dezue goran topatutako argazkia! albertok eta bere fotoshop miragarriak egindako pieza urtebetetzeko aitzakiarekin. Marvellous!!!)

Eta ze geyo? ah bai!!! oso oso garrantzitsua, mugikorra erosi det! Orain arte erabilitako telefonoa utzi egin zidaten (Izaskun, thanks beste behin ere!). Beraz, hemendik aurrera hementxe topatuko nauzue: 001 208 392 5819.

Ta orain banoa, ze ikastola 30 minutu barru itxikot (aleluya!!) eta oraindik aspiradora pasa behar det eta horrelakoak. Portzierto, canpinean goaz asteburu honetan. Izaskunek eta bere lagun batzuk plana egina zuten eta Bakarne eta biok gonbidatu gaituzte. Hot Springs izeneko herrira goaz, eta gauza gutxi dakit baina, nonbait ur termalak dituzte bertan. Ummmmm!!! Kontauko bueltan, bale??

Zaindu, eta bitartean zoriontsu izaten saia zaitezte!!!

"ohhhhh Beyonce, Beyonce....."

2007-09-13T00:26:00.000+02:00

ASTELEHENA, IRAILAK 10.

Aste berria nekatuta hasi det, egia esan. Asteburun lo gutxi, nonbait. Ey! Aipatzea ahaztu egin zitzaidan, baina hemendik aurrera astero konexio 1 ingot irratirako, egazterako, eta lehendabizikoa astelehen goizen izan da (nere igande gabean). Zuzenean. Beraz, nere gaueko 12.00ak pasatxo zian! MTV video sariak ordu horretan bertan ematen ai zian, beraz, erreza nun gaia hitzeitteko. Halere, nahiko sentsazio arraroa geratu zitzaidan. Azkarregi juntzan dena? beno, hurrengoan lasaiago hartzen saiatuko naiz.

Eta astelehena, esan bezela, logure dezentekin hasi det. Beno, pasako da. Gainera, Bakarne eta biyok ordutegia banatzen hasi gera. Beraz, 7.30tatik 17.30tara ikastolan egotearena bukatu da. Eta eskertzen da, pillua gainera! Eguerdian pare bat ordu izan dittut eta siesta eta guzti in det apartamentun.

Baina, zalantzarik gabe, eguneko hoberena kontzertuarena izan da. Sarrerak nolakoak ziran ez genekien (baina tabernan tokatuta, bikainak etziala izango suposatzen genun). Joan gara 7ak pasatxo Taco Bell arenara (gehienez jota etxetik 15 minututara oinez. La rehostia!!!). Barruan ni Dios! uy, ze arraroa. Portzierto, nos hemos hecho los suecos!! ea ba, esplikauko. Sarrerak, efectiviwonder, txarrenetakoak dira. Eszenatoki aurrekoak, o pixuan, garestienak (100 $ inguru). Lehenengo pixuan, de todo (60,80$). Eta gureak gora goran, bigarren pixun. Baina, kontutan izanda aretoa etzela beteko aurreikusi degula, ba lehendabiziko pixuan geratu gera eta hortxe exeri gera, erdi-erdin. Denbora pasatzen hasten da. 7.30ak. Oaindik areto herena ere bete gabe. Que mosca!!! Si es la Beyonce, conocida ya en el mundo entero. 8ak baino pixkat leno argik itzali itten dira. Jende gutxi gutxi oraindik ere. Gu exerlekuetatik mugitu gabe. Eta.... sale la telonera. Ah!!! Eske kartelean etzun jartzen ezerrez! Portzierto, ni me acuerdo de como se llama. Baina, hori bai, oso ahots politta du. Neska bat, pianoa jotzen. 20 bat minutu ematen ditu. Eta berriz ere argiak piztuta, eta ni pentsatzen... "como veamos por aqui el concert, de la hostia". Beste 20 bat minutu pasatzeia. Pixkanaka lekua betetzen joan da. (dagoeneko erdia inguru). A! Ez dago hain gaizki, 5000 pertsona inguru. Astelehen baten. Eta Boisen!!!

Berriz ere argiak itzali eta, hortxe atera da gure neska morroska!!! (aurreko aldian ikusi nuenean baino pixkat morroskago, todo sea dicho!). Como canta la cabrona!!! Hasteko, Crazy In Love. Empieza a tope! (ta nik pentsatzen, "ta zer utzikou bukaerarako?). Eta ondoren, de todo un poco, baina ia 2 orduko kontzertu luzea.

Alde onak: La tia se mueve que te vas de la olla! Eta abestu... no para de cantar, eta ahotsa uneoro, de la hostia. Eta, are zailago, abestu eta kantatu aldi berean!!! Chapeau! Txapela kentzeko modukoa. Eso es una artista!!!

Alde ez hain onak: Egia esan, bere look-a ez da oso ona. Nahiko leona dago eta makillajearekin pasa in dira. Parece una medio drag-queen. Eta jantziak, ba... de todo un poco, baina horietako asko.... dejan mucho que desear. Adibidez, pedreriaz osatutako malla color carne 1. Le queda mal, muy mal. Asi de claro. Eta, dantzarien rolloa, une batzuetan naahiko guay dira, batez ere mutillak. Baina, nik ustet hori amerikar kulturaren gauza dala. Eta deskantsuetan, (ze Beyoncek jantziak aldatu behar ditu), bere bandak soloak itteitu. Batzuk pittin bat aspergarrik.

Portzierto, kontzertuko une baten Ibon etorri zait gogora. La Beyonce estaba pegandose unos gorgoritos de esos que.... nola azaldu.... todos intentan imitar en OT. Eta pentsatzen nun hemen izango bazina, que te iban a explotar los timpanos, jejejjje. Baina alde ederra dago, y es que.... la Beyonce lo borda! A!! beste gauzatxo 1. Que raro, horrelako kontzertu baterako exerleku guztik exerita izatearena. Estos americanitos!!!

Ba, azkenen Bakarne eta biok etxera jun gera poz-pozik. Are geyo, kontutan izanda dohainik ikusi degula saioa eta gainera exerleku bikain batzutan. Alguien da mas?

bizitzak sorpresak emateizkigu...

2007-09-12T05:44:00.000+02:00

LARUNBATA 8 (part II)

Hainbat euskaldunekin izandako sorpresazko topaldia eta gero, gaueko 23.00 pasatxo zirala, Bakarne eta biok bakarrik gelditu gera. "Benga, azken pote bat!!" esan diogu elkarri. Hori bai, euskal-folki nahikoa izan degunez, Boiseko gaua ezagutzera joan gera.

Egia esan, ez degu gehiegi ibili behar izan, Basque Bloc-a Downtownen dagolako, alegia, hiri erdi-erdin. Nora sartu? Taberna dezente daude, eta denak ezezagunak zaizkigu! (horrek badu bere alde interesgarria eta nekagarria ere bai). Azkenean Bakarnek bat aipatu du. Hanna's du izena. Taberna handi xamarra, luze-luzea. Bukaeran eszenatoki bat eta, bertan banda bat zuzeneko musika jotzen. Itxura ederra hartu diogu!! Gizonezko ahots bat entzun degu, baina hurbiltzerakoan, zer topatuko eta 40 urteak aspaldi pasatako emakume 1. Itxura berezi berezia (por no decir que va hecha un cuadro!). Hori bai, karisma handikoa. Kantu rockero ezagunak jotzen dittuzte, oraingoak eta batez ere atzokoak. Amaia, bapatean zure alter-egoarekin topo egin dudala pentsatu det. Bai! Seguru naiz horrelakoa izatea ikeragarri atsegingo zenukeela. Eta hortxe jarri gera dantzan eta kantuan Bakarne eta Biok. Bapatean emakumeak esaten du: "nork nahi ditu Beyonceren kontzerturako sarrerak?" y yo me quedo a cuadros!! Ez da posible!!

Kit-Kat: Hemen, badaezbada, esplikatu behar dizuet datorren astelehenean Beyoncek kontzertua ematen duela Boisen. Bai! Esta claro que hay algunas diferencias abismales entre Goizueta y Boise. Eta xelebreena zera da, Bakarnek eta biok egunak daramatzagula sarrerak erostekotan. Are geyo, saiakera eta guzti egin degu, baina ez dakit ze demontregatik ez degun oraindik egin. Agian arraultzaundi bat naizelako? Posible da, baina.... hortxe misterioa...

Continuamos: Bakarne eta biok tabernan. Yo flipado. Lortu behar ditugu!!!! Beraz, eszenatoki aurrera goaz eta hortxe jartzen gea inguruko guztien moduan haciendonos los remolones, suerte pixkatekin "por la fly" goazelako kontzertura. Baina.... ohhhhhh!!! ez da posible!!! Beste batzuk lortu dituzte bi sarrerak : ( Hori bai, emakumeak bi billete faltsu eman dizkigu. Aldameneko neska batek esateigu: "free drinks!". Bueno, ez dira txartelak, baina, ni tan mal, bi pote dohainik. Hortxe goaz barrara. Eta bitartean giroarekin disfrutatzen (bueno, egia esan zerbeza eta ardo dezente edan degu dagoeneko). Zuzeneko musika bukatu da eta orain diskoak jartzen hasi dira. Ni poz-pozik, Nelly Furtadoren "Promiscuous" eta horrelakoak dantzatzen. Portzierto, garagardoa goxo-goxoa. Blue Moon. Oihane, zutaz goau naiz, ze Hoogardenen antzekoa da eta seguru oso gustoko izango zenukeela. Eta ya etxera jutekotan gabiltza baina orduan lehengo taldea eszenatokira itzuli da. Eta handik gutxira berriz ere: "Who wants Beyonce tickets?" eta... joder, orduan buru barruan bonbilita bat pizten zait! Bakarneri esateiot: "oaintxe nator. Minutu 1". Eta kalera noa korrika.

Kit-Kat number 2. Badakizue nola saltzen diran egunkariak ameriketan? bai, lo tipico de las pelis, kaleko kutxa baten txanpon bat bota, kutxatxoa ireki eta bat hartu. Ba, horiez gain dohako aldizkari geyo ere izateia. Que si el duplex americano (etxeak), que si Boise Weekly (kulturala) eta abar. Arratsaldean fijatu naiz horietako baten portadan Beyonce agertzen zala.

Seguimos. Beraz, raudo y veloz, tabernatik gertu dagoen kutxatxora joan eta ale bat hartu det! Buelta tabernara. Bakarnei esplikatuiot. Eta berak lehendik beste ale 1 gordea zuen poltsan. Beraz, eszenatokira joan eta berriz ere emakumeak galdera bota duenean, Bakarne eta biok besoak altxatu dittugu eta Beyonceren argazkia erakutsi diogu, cual fans quiceanyeros. Irribarre handi bat bota digu. "Oraingoan ez baditugu lortzen, ez goaz kontzertura!" esan diot Bakarneri. Eske, "guretzako izan behar dira". 5 minutu beranduago abeslariak sarrerak banatzen ditu eta, suposatzezuen modun, baaaaai!!!!!!!!!!!!! guretzat dira!!!!!!!!!!!!!!!! que potra!!!!!! eta ni poz-pozik eta saltoka eta Bakarne besarkatzen, como si me hubiera tocado la loto!!! Ze parrak botaittugu! Rockerai muxu eta guzti eman diot de la emocion!!!!! eta hortxe jun gera etxeruntz, pozez zoratzen!!!

Bidean, bizitzako une ederrak aprobetxatu inber dirala pentsatzen aritu naiz. Onak ez diranak ere ate joka etorri ohi baitira tartean-tartean. Lo hartu det eta goizaldera, 9ak inguruan esna nao ohean, bueltak ematen. Telefonoa. Inyaki da. Oso oso urduri dago. Zerbait gertatu da. Benetazko amets-gaiztoa. Etxeko ganbara sutan topatu du bere amak. Inyakin bertan egiten du lo maiz. Hori bai, gau horretan logelan gelditu da. Eskerrak. Halere, kalteak handiak dira. Eta okerrena, ganbaran Inyakik eta Xabik arte ederretako urteetan egindako lan pilo bat, argazkik, cdak, ordenagailu berria eta abar biltzen zituzten. Oroitzapen mordua. Eta dena kixkalita! Eta ez daki nola gertatu den baina.... ezin du burutik kendu gertatutakoa. Ni bera lasaitzen saiatu naiz. Zorionez ez da kalte serioagorik izan. Denak ondo daude. Eta hori da garrantzitsuena, ezta? Baina, argi dago, bizitzak sorpresa ugari eman ohi dizkigu. Eta batzuk bikainak izan ohi diren arren, beste batzuk .... en fin.... bakizue!

Toquemos madera!!!

Euskaldunak nunai....

2007-09-11T00:22:00.000+02:00

eta Boisen ere bai!!!!

IRAILAK 8. LARUNBATA

Aze nolako eguna!!! honek bi parte merezi ditu, pentsa!!!

Asteburua. Ikastolatik pasatu ondoren eta bezperakoak kontatu ostean (afariarena), Bakarnekin bildu naiz eta Downtownen itten duten azoka bat ikustera jun gera. Dirudienez ohizkotan baino postu gutxiyo daude, ze asko eta asko (artesaniakoak patipat) Julia Davis parkean dira, bertan asteburu osoan Art in the Park izeneko jaialdia ospatzen aibaitira. Zerbait hartu ondoren haruntza abiatu gera eta... giro bikaina, benetan!!! Postu pillua (eskuz egindako nik zerdakit zenbat gauza, margoak, argazkiak, eskulturak, bitxiak, .... hori bai, orteradak ere bai!!!). Eta horrez gain jateko txiringitoak, zuzeneko musika, eta dena borobiltzeko egualdi bikaina!! Hantxe eon gea, atsalde pasa, Basque Bloc-era jun geran arte. Bezperan, esan ziguten Juan Mari Beltran zuzenean izango zela, eta Bakarnek esan zun "baietz ezagun bat baino geyo topatu?" ba.... halaxe izan zan, nola ez!!!

Hortxe topatu genituen, besteak beste, ETBrako produkzioan lan egin izan duen Ixiar, aspaldi ezagutu nuena. Flipante! eta tekniko modun ibilitako neska bat, eta pare bat aktore, Miramonen ibili izan dianak. Eta horrez gain Etzakiten aritzen zan Ander, Hernaniarra. Bueno, ba beraiekin potetxo bat hartzeko tartea ere izan genun, afariaren eta kontzertu-berbenillaren ostean. Hementxe dezue irudia!

Muxuak. Korrika banoa, ze.... Beyonceren kontzertura goaz Bakarne eta biok. A! Baina sarrerak nola lortu genituen beste momentu baten kontaukoizuet!!!

ikastolan ezohiko ordutan...

2007-09-07T07:13:00.000+02:00

Aupa people!! Hementxe nabil, ia denboraik gabe emailak idazteko. Bloga ere halanola eguneratzen ai naiz. Horregatik gaur zeozer praktikoa ingot. Copy -paste. Idatzitako email 1en parrafo pare bat erabilikoittut gaurko gorabeherak azaltzeko. Hementxe doaz:

Hementxe nabil. Gaueko 11.15 pasatxo (actualizado). Ikastolara etorri berri naiz, baina emailak idaztera kasu honetan. Eske, apartamentura iritsi naiz eta.... ze trixtura!!! ta nola mezu pilo bat erantzuteko ditudan, ba horixe.... ttipi ttapa honaino etorri (10 min. bakarrik), paseilo eta lasai lasai nabil etxeko logelan sartuta eon beharren. Bueno, baina enaiz kejauko, ze afari bikain batetik etorri berri naiz. Bakarne (beste irakaslea) hemengo famili baten etxen eon zan egun batzuk, Lachiondotarrak (gizona erdi bizkaitarra). 60 urte inguruko bikote bat. Unos soles! Beraien etxen afaldu deu (vaya choza, tienen yakuzi en el jardin, no te digo +), ta giro ederren eon gea. Lo mas gracioso, gizonak akordeoia jotzeu eta Bakarne ta biok berarekin batera kantatzen. "Saltzen, saltzen, txakurtxiki baten karamelueeee" eta "antteron txaparrotia, frankoren bibotiaaaaa" ta holakuk. Vamos, que mas jertzale que si estuvieramos en frente de la gernikako arbola!!! Baina hori, oso ondo.

Hori bai, oaingoz denbora mordua pasatzen ai gea ikastolan (guk erabakita, hasta pillarle el trukillo). ta ondorioz, hortik kanpo gauza gutxi. Hiria ere justu justu ezautzen. Erdialdea (hemen Downtown deitzeiote). ta gauza mordua deu itteko. ta animuk, ba, por ratos. batzutan gogor xamar ittenzait. besteetan dezente eramangarria. bueno, ahi estamos, gogor itten ere! baina orokorren ondo, eta ilusio askokin!!

Beno, ideia bat ittezue, ezta??? Oain beste kontu batzuk, labur labur aipatuta:

1- bi aste daramatzat lanen, baina oaindik kontratuik ezdet sinatu (beno, gaur behintzat kopia 1 eman didate irakurtzeko eta dirudienez bihar botakodeu firmita)

2- txekea, bai, gaur eman didate (2 astero kobrauko deu). baina.... ezin izan deu dirua jaso. Banku hori oso arraroa da, ze bertako txeke baten dirua metalikoan ez dizute ematen, eta guk oraindik ezin izan degu kontu korrenterik zabaldu, ze seguridade sozialeko zenbakirik ere ez deu..... en fin... amerikar hauek dia la hostia!!!

3- halere, lehendik aurreztutako dirua gastatzen hasi gea. Atzo Bakarnek eta biyok hegaldi 1 erosi genun, 2 aste barru Portlandera joateko (asteburupasa). Modu onean. Hori bai, zuetako norbaitek hiria ezagutzen badu, ikusteko zeozer interesgarria edo, informazioa asko eskertuko genuke!!

Listo! 11.30ak (que rapidez!). Etxera noa, ze oain bai berandu egin zaidala. 8 ordu barru hementxe eon beharra daukat, baina lanerako prest. Gogoan izango zaittuztet. Eta, portzierto, enaiz esateaz nekatzen, mila mila merci azken egunetan idatzi didazuen guztiei. Gaur, esate baterako oso umore onez hasi det eguna, zuen emailak irakurri ostean. Beno, ba horixe, que me enrrollo!!! muxuak eta besarkadak ta egun ederra izan!!!

argazkian, gure ikastolako patioa. Jeffrey eta Parker (aze bikotea! elkarrekin bitxo batzuk dia). eta atzean Patty (bere etxen afaldu deu gaur)

apartamentu berria...

2007-09-05T06:38:00.000+02:00

Gabon people, ala hobe esanda, egunon zuentzat! Hemen gaueko 10.40 minutu dira. Ikastolan nago, baina plazer hutsagatik, ordenagailuan azken berriak idazteagatik. Ea ba.... atzokoan esan nizuen moduan, atzokoa Andersondarren etxean pasa behar nuen azken gaua izan zen, gaur apartamendu berrira aldatu naizelako! Ea ba. Lehenengo inpresioak. Alde onenetatik hasiko naiz:

-Lekua ondo dago: Apartamentuen konplejoa (nolabait adierazteko) oso ondo dago. Kokaleku paregabea, ikastolatik oinez 10 minututara. Hiriko erdialdea ere nahiko eskura, 15 bat minututara, eta bizikletan dezente azkarrago. Nahiko berria da. Hainbat etxe bloke ditu, eta horien artean patio eder bat, voleibolera jolasteko sare eta guzti (beno, neri hori bost ajola, ordea). Horrez gain parke dotore bat ondoan. Logela, berriz, txukuna eta margotu berria. Komuna (biren artean konpartitua) garbia. Terrazita txiki bat degu egongela kanpoan, belar eta guzti, ze lehen solairuan bizi gea (ameriketan, a ras del suelo).

Eta orain, berriz, hain positiboa etzaidana iruditu:

-3 pixukide ditut (sukalde-egongela konpartitzen deu 4ren arten). Horietako 2 ezagutu dittut jada. Batek..... gutxienez 65 urte izango ditu, baina oraindik gehiago dituela dirudi. Tiny (txikia) izena du (goitizena, of course), hori bai, bera ez da batere tiny, edo hobe esanda bere tripa ez da batere tiny, berak esan didan moduan aurkeztu garenean. Portzierto, etxean izan naizen denbora gehiena logela barrun eman du eta, el cabron no paraba de toser!!! ze.... atsegina!!! Bueno, baina hau behintzat nahiko jatorra izan da.

-Beste gizona, hile-gorria, 40 urte inguru (edo paseak). Nahiko itxusia. Sartu denean ni afaltzen nengoen eta eskua eman diot. Aurkezpen formalaren bila, Boisera iritsi berria naizela eta Europarra, Euskalduna naizela esan diot. "a! orduan Espainola" bota dit berak. Earki hasi gea. Ustet ingelesa edo izango dala (azentoagatik diot). Beno, apartamentuan bizitzen zenbat denbora daraman galdeu diot. '9 hilabete'. Eta konturatzerako gelara sartzen ari zen eta... kitto. Beno, ba... ze soziala! Hori bai, etxetik ateratzerakoan berriz ere bere jetoa ikusi det (ni terrazatik atera naiz) eta bera begira eta... ezta agur ere ez. Ay ene!!! eta, 3. a nolakoa izango den, auskalo! Hori bai, bere despertadorea gutxienez ordu batez jo eta jo izan da ne logela berrin trastek antolatzen ai nintzan bittarten. Beno, eta ez dakit 3retako nor, baina 1 behintzat apartamentuetako segurata omen da. Alguien da mas??

Ikustezue, etxean nuen panoramarekin, afaldu eta alde egin det, hona, zuei berri batzuk azaltzera. Keep in touch!!! eta idatzi, plis, asko eskertzen det eta....

Muxu bana eta egun ederra pasa ezazue!!!!

argazkian ne gelako itxura. ez da txarra. baina gogoratu.... itxura, itxura besteik ez da.....

Mc Call

2007-09-04T04:22:00.000+02:00

Astelehen iluntzea da eta berriz ere Boisen naiz, aurreko 3 egunak Andersondarrek McCall izeneko herri batean duten kabaina batean pasatu ostean. Egun lasaiak izan dira hauek. Paraje ederrak ikusi ditut. McCall ia 2000 metrotara dagoen laku baten inguruan kokatzen da. Bainatzeko aukera izan degu, alde batetik, (Hondartza ikusita, gezurra zirudien kostaldetik hain urruti geundela) eta horrez gain, telesila baten ibili naiz (aspaldiko aspaldiko partez), inguruan eskiatzeko pista batzuk ere badiralako (neguan irekiak, noski!). Goitik bista ikeragarria da, Oregoneko estaturaino iristen da, portzierto. Eta horrez gain, zer geyo indet? paseo pare bat kabainaren inguruan, mordua irakurri eta lo ere luze eta zabal!!

A! Estreinekoz:

1- Garage Sale baten izan naiz. Esplikatukoizuet zer dan: Amerikarrek traste mordua izan ohi dute etxean. Tartean tartean, nahi ez dituzten gauzak edo basuretara bota behar dituztenak salgai jartzen dituzte, etxeko atarian antolatzen duten bigarren eskuko gauzen azoka baten moduan. Horretarako ederki antolatzen dira. Garage Sale gehienak larunbatetan egin ohi dituzte. Egunkarian iragarkia jarri (bai, bai, ederki antolatuta), eta horrela jende mordoa inguratzen da. Zer aurkitu daiteke? ba denetarik. Altzariak, arropa, edozein motatako tresnak, gailuak, objektuak, katxarroak..... eta gainera oso merke salgai. Esate baterako, nik irrati CD bat erosi det 5 dolarretan!!

2- Erle batek ziztatu egin nau (oker ez bainaiz lehen aldia. Behintzat ez det beste aldirik gogoratzen). La muy puta!!! Gaur goizean goiz goiz esnatu naiz eta kabainaren inguruan buelta bat emateko jantzi naiz. Ba 10 metro egin orduko, ziztada fuerte bat somatu det oinean. Harrituta, zapatilla kendu eta, hortxe ikusi det barruan animalia madarikatua! Ordurako hilda, jakina! Beno, noizbait gertatu behar zan horrelakoren bat!!

Beno, aurreko gauza guztiak irakurrita ederki pasatu dudala pentsatuko dezue, eta, alde batetik hala izan da. Halere, ..... pixkat bakarrik sentitu naizela ere aitortu beharra daukat. Eske, Andersondarrak oso jatorrak dira eta ederki portatu dira nekin (beno, mutikotxoak batzutan nere onetik ateratzen nau, ze... ba normala den moduan, 3 urte izanda pazientziarik ez du. Denbora guztian Caillou izeneko marrazki bizidun batzuk ikusi nahian dabil, el muy pesado! Y no calla!! ("Caillou nahi det, Caillou nahi det!", etxean, kotxean, kalean, komunean, lotan dagoenean...). Baina, egia esan, gertuko jendearekin egotea ere faltan bota izan det egun hauetan. Atseginagoa izango zan, eta dibertiagarria ere bai. Halere, bakarrik egotera ohitu beharra daukat , ze super abentura honen parte ere bada. Badakit, eta konsziente naiz, baina batzuetan kosta egiten da.

Orain, berriz, etxean bueltan, azken gaua emango det Andersondarrekin. Bai! Gauzak espero bezela badoaz, biyar bertan apartamendu berrira mugituko naiz. Eta gogo bizia det horretarako! Ea behingo batez nere rutina behar bezela bideratu dezakedan! A! eta pixukide berriak izango ditut, 3 hain zuzen ere. Horrek ere pixkat arduratu egiten nau. Ea nolakoak diren!!! Beno, jakin bezain pronto kontatuko dizuet!

asteburu luzea aurretik...

2007-08-31T23:11:00.000+02:00

Iepa people!!! Hementxe berriz ere!

Zer berri? beno, pixkanaka klaseen erritmoa hartzen ari naiz hemen Boisen. Gaur 5. eguna izan degu eta orain artekoak nahiko ondo jun dira, baina, hori bai, gorabeherea dezentekin. Batzuetan iruditzen zait ederki moldatuko naizela. Bestetan, berriz, argi eta garbi ikusten det enagoela txikien maixua izateko jaioa. Eske.... praktikaz gain, ez dakit dohai pixkat ere ez ote den beharko. Zergatik diot hori? Umeak sarritan haserretzen dira (hemen eta han, of course). Ba, horrelakoetan oraindik asko kostatzen zait beraiek bereganatzea. Eta... ez dakit hori egiteko gai izango naizen ala ez. Beno, eskerrak hemen Bakarne dudala aldamenean!!! Berak sekulako esperientzia du, eta hori asko nabari da. Gainera lehen egun hauetan dena elkarrekin egiten ari gera, eta horrela gozada bat da. Pega bakarra: ordu mordoa ematen ari gea ikastolan sartuta (9 -10 inguru). Eta ondorioz, oraindik ere hiriko erritmoa hartzeko, ba denbora gutxi. Ikusiko deu nola doan dena!

Egun hauetako berezitasunik? ba gauza gutxi. Lana, eta pare bat afari guraso batzuekin (kontu xelebren bat ere tartean), konprak itten beste eun baten, eta.... askoz geyo ez. A! Futbolari buruz komentario txiki 1 (ez, enaiz erotu, lasai). Hemen Boisen jende guztiak mordua flipatzeu unibertsitateko futbol (amerikarra, noski) taldearekin. Broncos, euren izena. Beno, eskerrak liga unibertsitarioa dela! Estadioan 30 mila pertsona baino geyo sartzeia, eta estadio kanpoan, aldiz, barruan baino giro geyo dao. Mogollon de furgonetas, caravanas, canpins, txiringuitos,... denak jaten eta edaten eta.... vamos, ustetela futbolarena aitzakia merkea besteik ez dala!!! Portzierto, Boiseko futbol zelaia oso ezaguna da, ze belarra urdina du!!! (bestela beidatu interneten!). Bakarra, nonbait Ipar-Ameriketa osuan.

Beno, eta komentario honen ostian, bakarrik aipatukoizuet 3 egunetako asteburua daukagula aurretikan hemen. Kasik Eganyitari bixitilla indiyot L.A.n, baina, azkenen ne Boiseko pamiliyakin (Andersondarrekin) McCall izeneko herrira noa, mendi aldera. Nonbait oso paraje ederrak daude inguruan. Kontauko bueltan!

Aizue, zuen emailak asko eskertzeittut, bene benetan. Bakit ez dudala nahikoa denbora ateratzen behar bezela erantzuteko, baina, ulertu ezazue, bale? pazientziya!!! A! eta zuek behintzat, segi idazten, plis!!!

datorren asterarte!!

klaseko lehenengo eguna...

2007-08-28T04:46:00.000+02:00

Gaurko eguna oso garrantzitsua izan da netzako. Ikastolako lehen eguna!!! Egia esan, aitortu beharra daukat pixkat urduri eta guzti nintzala atzokoan, ze.... auskalo zer topatuko nuen bertara iristerakoan gaur. Baina, pentsatzen nuena baino dezente errexagoa izan da azkenean! (thanks whoever!)

Goizean oso goiz esnatu naiz. 6ak inguruan. Ene! Askotan egin beharko det hemendik aurrera. Eta ezagutzen nauzuenek jakingo dezue ez dudala oso gustoko goizegi jeikitzea baina... Beno, ohean buelta batzuk eman ondoren, dutxa, gosari azkarra eta Highlandseko maldan behera abiatu naiz Andersondarrek utzitako bizikletan. Fresko itten zun. Halere, paseo ederra izan det eskola bidekoa, 25 minutu ingurukoa eta bide batez behar bezela esnatzeko balio izan dit. Hori bai, behar nuna baino 5 minutu beranduago iritsi naiz, (yo en mi linea) 7.35etan. Bakarne hantxe zegoen jada. Ey! Kontatu al dizuet aurreko ostiralean Bakarne, beste irakaslea, iritsi zela? kasik bi egun oso eman zituen Boisera iristeko gaixoak, ze Chicagon hegaldia kantzelatu in zioten eta 20 ordu luzez itxaron behar izan zuen gaxoak. Baina iritsi bezain pronto ederki ospatu genun (ardo festa bat zegon Basque Bloc-ean).

Beno, gaurkoakin jarraitzeko.... umeak 8tatik aurrera hasi dira iristen, pixkanaka pixkanaka. Gaur, egia esan gauza handiegirik ez degu egin. Jolastu, ipui batzuk kontatu, jaten eman, marrazki batzuk margotu... azken finen lehenengo eguna zan guztientzat. Hori bai, gehienak oso ondo portatu dira. Pixkanaka ezagutuko dituzue. Batzuk dia mas potxolos!!! Neri Josu izeneko bat mordoa gustatzen zait. 3 edo 4 urte ditu. Begi argi argiak, bizi-bizia, sasoi ederrekoa, pixkat brutote, eta euskeraz oso oso ondo moldatzen da, edo hobe esanda, bizkaitar-amerikarrean, ze... krixton parrak botatzeitut bera entzuten. "Armosue estot yan" esan dit gaur (pa los que no entienden, "ez det gosaldu").

Guztira 15 bat ume izango ditugu bi irakasleen arten (pentsatzen genuna baino gutxiyo), 3 - 6 urte bitarteakoak. Eta, egia esan, ordu mordua eman degu ikastolan sartuta Bakarnek eta biyok, ia deskantsurik gabe 8 ordu. Marak, zuzendariak, atseden luzea hartzeko esan digu azkenen, bera umeak zaintzen geratuko zala, eta ondorioz Bakarne ta biyok kafe luze bat hartzera jun gera inguruko italiano batera. Ondoren, berriz, ikastolara itzuli gera, baina ume guztiak junak zian jada, eta interneteko hegaldi merkeak beidatzen aritu gea bi Hernaniarrak. Kasik L.A.ra juteko bidaia erosi det, datorren asteburua 3 egunetakoa dala aprobetxatuz (hemen astelehenean festa degu), baina azkenen Eganyitari bixita beste baten egin beharko diot, ze Andersontarrek gonbidatu egin naute McCallen (Idaho) duten apartamentura joateko eta, ezin ezetz esan (batez ere leku horren erreferentzia bikainak pasa dizkidatela kontutan izanda).

A! oraintxe, bloga eguneratzen ai nintzala eguneko sorpresaik polittena izan det ze ne Inyatziok deitu dit!!! Hori bai enuela espero (batez ere EHan goizeko 5t'erdiak kontutan diala izanda). Jo, oaindik 2 aste ez dira pasa Donostia utzi nuenetik baina, eske mentalki hainbeste aldatzen da egoera denbora askorako joan zeala jakiterakuan!! Ikustezue, zuetaz uneoro gogoratzen jarraitzen det, ta hori asteburu honetan momentu bikainak ere izan ditudala! Ostiraleko ardo festa (ea Oinkariak dantza taldearen bideoa zintzilikatu dezakedan ze... gezurra dirudi Boisen nagoela, benetan!). A! eta larunbateko Tour de Fat!!! (bizikletero pilo bat juntatu zian hiriko Julia Davis parkean, horietako asko mozorrotuta, eta hara iristerakoan, garagardo festa karpa batzutan, eta giro bikaina!). Eta igandean, berriz, afari zoragarri bat Lachiondo familiyaren etxin. Ta, joder, ze jardina! Ikeragarri politta. Pentsa, egurrezko yakuzi bat zuten bertan, los muy cabrones!!! Argi dao hiri honetan batzuk kriston dirutza dutela! Baina holako gauzak alde batera utzita, hoberena da hiria gero eta gertukoagoa egiten hasi zaidala. Oaindik asko falta da bertan komodo sentitzeko eta horretaz gozatzeko.... baina..... esperoet une hori ere iritsiko dala!

Ta aurki ohera noa ze gaueko 10ak dira. Joder, en mi puta vida no me he ido tan pronto a la cama!!! Ezta 7 urte nitunean ere!

argazkian nere umetxoetako batzuk. kamixeta txuri-urdin marradunakoa Josu da!

klaseak hasi aurreko prestaketa lanak...

2007-08-23T21:34:00.000+02:00

Aupa denei!!! Hementxe berriz ere! Nahi baino gutxiago idazten ari naiz egun hauetan, ze... internetik ez daukat etxean. Ze demonios, etxerik ere ez det eta!!! Beno, baina ahal deten tarteetan ikastolako ordenagailuan sartzen naiz zuen emailak irakurtzera eta, benetan, ez dakizue zenbat zenbat eskertzen ditudan eta ze indarra ematen didaten! Mila mila esker, beraz, idazten ari zeaten guztioi! eta gainontzekoei, ba... venga, mugitu ipurdi hoiek! (edo hatzak, hobe esanda)

Orokorren dena ondo doa, baina, ostras, gogorra itten da zuetako inor hemen ez izatea! Eskerrak nere burua animatzen saiatzen ai naizen!!!

Beno, berriak (eta gaur bai, azkar azkar, ze de eskakeo nabil idazten ikastolan, Mara bilera batera joan dan tarte baten). Herenegun Oinkariak dantza taldeko ensaio bat ikusten eon nintzan Basque Centerren. Surrealista total, ze.... Euskal Herritik hain urruti eta hain gertu gure kultura! (ene! hori esanda, "gernikako arbola" kantatzea bakarrik falta zait!!) Beno, jende gutxi zegoen. 6 bakarrik. Mireia, Larrabetzuko neska ipurterre bat, udara hemen pasatzera etorri dena (Oinkarikoak EHan ezagutu zituen eta orain beraiei erakusteko engantxatu dute). Gill, bertako bat baina euskeraz ederki moldatzen dena. Alaina eta Annie, bi ahizpa, bata bestea baino jatorragoa eta handiagoa (selako eperdixe!). Lael, neska hilehori sasoitsu bat eta Taylor izeneko mutil bat. Ondoren kalimotxo bat edaten gerau ginen Euskal etxeko tabernan (zenbat urte kalimotxo bat edan gabe, ne kasun!!! Viva los pedos 15anyeros!!). Barran beste aldean Flora izeneko emakume adindu bat, Lekeitio ingurukoa ustet. Tira, EHan eongo balitz bezela (auskalo zenbat urte daramatzan hemen). Beno, eta azkenean dantzako nesketako batzukin afaltzen geau nintzen hoietako baten etxen. Surrealista berriz ere, ze, atzeko soinu banda tope euskalduna zan. Tapia ta Leturia, Latzen, Garikoitz ezdakitzer, Hertzainak... eta bertakoak abestiak kantatzen. Letrak nik baino hobeto zekizkiten eta!!!! Beno, ba ederki gustora eon nintzan beraiekin solasean eta gero gainera etxera lagundu zidaten!! Enaiz kexauko, ez horixe!!

Atzo, berriz, egun gogorragoa. Mara nere bila etorri zan etxera eta ikastolara etorri ginan. Zenbat lan egiteko!!! eta ez nekien ezta nondik hasi!!! Garbiketa lanak, hori errezena (pentsa!). Patio guztia erreztu, bertako jostailuak ureztatu (kriston hautsa zutelako) eta ondoren nere gela izango dena txukuntzen hasi nintzan. Baina, ... hori kaosa!!! Armarioak trastez beteta eta ordenik gabe eta .... zer gorde, eta zer bota, eta.... en fin..... pixkat desesperatu in nintzan. Eskerrak irratia a tope jarri nuela! Hemengo musika irrati potente bat topatu det, tipo los 40, denbora guztian abestiak errepikatzen dituen horietakoa, baina, de puta madre dao (nazkatu bitarten, of course!) A! eta horrela jakin det datorren hilabetean Beyonce eta Smashing Pumpkins zuzenean arituko diala Boisen! a la Beyonce no me la pierdo!! (Baby boooy, gonna loose my breath...). Bueno, baina, egia esan, klase aurrekoak prestatzea da lo puto peor!!! Eskerrak gaur bertan Bakarne, beste irakaslea izango dena Boisera heltzekoa dala. (Bakarne, help me!!!)

Beno, ikastolan nenbilen. Ondoren Mara, bere bi umetxoak eta ni ikastolarako konprak ittera jun ginan. Ta de paso, adaptadore 1 erosi ahal izan nuen gailuak entxufatu ahal izateko. Ondorioz, mugikorreko mezuak jaso ditut (portzierto, ez bidali SMSrik, eta ez deitu telefonoz, que me sacan un ojo de la cara los muy cabrones! idatzi emailak, plis!!). Eta horrez gain, azkenean bizarra mozteko aukera izan det gaur! (olentzeroren antza hartzen ai nintzan eta.... entre las mierdas que estoy comiendo eta 10 egunetako bizarra!!).

Bueno, que me lio.... Ikastolatik alde egin eta gero Izaskunekin eta Denisekin (Izaskunen Guatemalako lagun bat) bildu nintzan. Nachos batzuk jan genitun terraza baten, hori bai, erle batzuen konpainia ederrean momentuoro. Beraz, azkenean animali hegalariez nazkatuta Denisen etxera jun ginan kafea eta gazta tarta jatera. Que entranyable! Ondo, ondo, gustora eon nintzan biekin solasean, Izaskunen txakurren inguruko kontuak entzuten eta abar. Par batzuk ere bota genitun eta, bide batez, nere atzoko eguna pixkat leundu zuten ze... ia denbora guztia ikastola barrun eman nun. Ondoren etxera jun nintzan, ez oso berandu, baina Andersontarrak dagoeneko logelan zebiltzan. Beraz, ni, ixil-ixilik, te bat egin eta sotora! Al sobre! Pixkat irakurri eta lotara.

Gaur, mas de lo mismo. Jeiki, gosaldu eta ikastolara, txukunketekin jarraitzera. Beno, baina eskakeo une ederra izan det nere Inyatziok deitu didanean (Mara kanpoan zala aprobetxatuz oraingoan ere. Joder, si parece que no hago nada..... baina ez da hala, eh!). Egia esan, berarekin hitzegin eta gero dezente lasaiago geau naiz, ze atzo email ilun ilun bat idatzi zidan eta.... ba ni kriston penakin! Egia esan, distantziarena ez da erraza, behintzat hasiera hau pixkat gogorra egiten ari zait (enuen gutxiago espero, hori ere egia da). Hori bai, eskerrak motibatzen nauten gauza txikiak ere egiten ari naizela, bestela.....

Tira, eta... oraingoz askoz gehiago ez. Mila xehetasun kontatu nintzake ingurukoei buruz. Beno, nere egunerokoa normalizatzerakoan bestelako istoriotan sakontzen hasiko naiz!

Azken orduko aldaketa!!! argazkiak gehitu ditut egun hauetako idatzietan!!! Nahi izanez gero, badakizu, gozatu itzazu!!!

Muxuak denei. Mordoa botatzen zaituztet faltan! eta behar zaituztet, ez ahaztu!!!

Hiri berrira ohitu nahian...

2007-08-22T01:44:00.000+02:00

Aupa berriz ere!! Euskal Herrian eguraldi nazkagarria egiten duen une honetan, ni Boiseko ikastolan naiz, pixkanaka hemengo gauzetara ohitu nahian. Uff, baina gauza mordoa det itteko, benetan!

Beno, labur labur atzokoak eta ondoren gaurkoak. Atzo goizean oso goiz esnatu nintzen Andersontarren etxeko sotoan dudan ohe handian. Aldaketa guztien ondorio, argi dago. Berriz ere lo hartu eta 7etarako esna nintzen, baina lo mordoa in ostean. Pixkat irakurtzen aritu ostean egongelara igotzeko kuraia nahikoa hartu eta Jennifer eta Coreykin aritu nintzen pixka baten. Mara (gure ikastolako zuzendaria) deitu nuen baina, erantzungailua. Tira, azkenean bizikleta hartu eta hirira jeistea erabaki nuen. Ene, erdialdera jeistea erreza izan zen, baina.... buelta nolakoa izango zen? Turismillo pixkat in nun: kapitolioa, bere bulebarra, eta handik ez oso urruti, The Basque Block. Han Euskal Museoa eta Gernika taberna ikusi nituen, baina goizegi zen eta itxita ziren biak. Beste une baten! Beraz, mapa hartu eta ikastola aldera joan nintzen. Itxita ere, eta han ez zen inor. Rosa Mari deitu nuen baina okupatuta zegoen. Marak ez zidan deitzen. Beraz..... bapatean bakar-bakarrik sentitu nintzen hiri berri baten zer egin ez nekiela. Une zaila! Baina nere buruari esan nion: "take it easy, N-dou-ni!!" eta bizikleta hartu eta buelta lasai bat ematera joan nintzen Boise ibaian zehar.

Bertan ordubete inguru eman nuen irakurtzen eta.... eskerrak Izaskunek deitu zidala!!! Tarte bat zuen, beraz, ikastolan bildu ginen (berak bazuelako nola sartu). Han detaile osoz azaldu zizkidan ikastola barruko xehetasun guztiak!! (mila esker berriz ere, Izaskun, nahiz eta blog hau ez dezun irakurriko!). Eta bide batez atzoko blogeko xehetasunak idatzi ahal izan nizkizuen. Ondoren, 5 terdiak aldera Jennyri deitu nion, etxeruntz nindoala adierazteko. Berriz ere nere kuraia azaleratu zen, eta bizikletan bidea gora egiten saiatuko nintzala esan nion. Esan eta egin. Hori bai, ederki kostata! Hori izardiak bota nituen!!! Eske... auzoa non geratzen den ikusi beharko zenukete!

Beraz, Anderson pamiliyakin afaldu nun eta ondoren etxe inguruko parajeak erakutsi zizkidaten. Egia esan, lekuak badu bere xarma! Lehorra da, horia, baina menditxo baten dago eta lasaitasuna ikaragarria da. Ondoren, berriz, email batzuk idatzi, eta konturatzerako loak amorratzen nengoenez, 10. 30ak inguruan oheratu nintzen. Ene! Hori ez det nik nere bizitza osoan egin!!!

Gaur, berriz, goiz xamar esnatu naiz eta atzokoan izan nuen erdi tristura alde batera utzita. Ti-ta gosaldu eta Mara etorri da Andersontarren etxera nere bila. Ikusi dudan lehen aldia! Nola deskribatu bera? Ederra da, aurpegi alaia du, nahiko gaztea (nik 35 urte inguru botatzeizkiot. Agian batenbat geyo?) eta jatorra dirudi. 3 seme alaba ditu. Iaz banandu egin zan. Eta, telefonoz izan duen elkarrizketa baten entzun ahal izan dudanez, aurreko astean norbait interesgarria ezagutu du Californian (hori da cotilleo puro y duro!). Ikastolatik pasatu ostean, nere papeleoa bideratzen hasi gera, eta horretan eman dugu ia egun osoa, alde batetik bestera kotxean. Azkenean, seguridade sozialeko zenbakiarena, bideratuta! (2-3 aste barru jasoko omen det). ID, ba, aurreko zenbakia izan arte ezingo det atera. Eta, garrantzitsuena, alojamenduarena bideratuta degu jada. Nonbait, apartamendu konpartitu baten izango naiz. 4 pertsona guztira (mutilak denak). Sukalde-egongela eta komun handia, denen lekua. Propioa, berriz, logela eta komun txiki bat. Ikusi beharko nola doan dena, baina dirudienez horietako bi mutil ni baino zaharragoak dira eta bestea, gazteagoa. Guztira 325 $ (gasto guztiak barne), eta ikastolatik oso gertu. Dena ondo badoa, irailaren 4an sartuko naiz eta 10 hilabete emango ditut bertan.

Beno, eta zer geyo? orain Oinkariak dantza taldearen ensaio bat ikustera noa Euskal Etxera. Gaur taldeko neska bat ezagutu det eta... ba horixe,.... ikusi beharko zer topatzen deten han!! Egia esan, ikusteko irrikitan naiz!

Banoa, beraz....

Hurrenarte!!!

Boisen!!!

2007-08-20T23:51:00.000+02:00

Aurreko bi hilabeteetan bidai hau behar bezala prestatzen aritu ostean, azkenean nere helmugara iritsi naizela esan dezaket! Boisen naiz!!!

Nondik hasi.... berriz ere hainbeste gauza daukat kontatzeko.... (oraindik garaiz zaudete bloga ixteko. Gero beranduegi izango da!) A bai, nere urtebetetze egunean utzi zintuztedan, Xarlesek prestatutako afari zo-ra-ga-rri horren aurrean, (aspaldian etxe baten jan dudan goxoena!). Gainera, orain web cam bat daukat!!! (Mixel, Xarles, merci, mila merci nerekin hain ondo portatu izanagatik eta nere egunean etxetik urrun izan arren, etxean bezela sentiarazteagatik)

Beno, labur labur. Larunbata, Montrealen emandako azken eguna. Goiza etxean, lasai, gosaltzen eta bide batez gai existentzialez hizketaldi sakon batean barneratuta Mixel eta biok (ta Charles ere bai tarte batzuetan). Dios, ze zaila da horrelakoak frantsesez ulertzea, eta are geyo hizkuntza horretan aritzea! Beno, eta ondoren Montrealeko lekurik polittenetakora joan ginen bizikletaz Mixeltxo ta biyok, Canal de la Chinera. Hitz gutxitan esateko, portu zaharretik oso gertu geratzen den canal bat da. Leku super lasaia, belar pillo batekin, eta aldi berean hiri erditik oso gertu geratzen da. Horregatik bista zoragarria da! Paraje lasaia eta atzean Montrealeko dorrerik altuenak. Gero etxera buelta (azoka batetik pasatu ostean) eta bide batez, nere esker ona eman nahiean afaria prestatu nien Mixel eta Xarlesi: Patata tortilla. Ay, baina ez zitzaidan oso ona atera, beraiek kontrakoa esan arren (hurrengoan fijo! eta kroketak ere bai zuentzako!!). Beno, baina azken gaua zen Montrealen, beraz, kalerako prestatu ginen. Lehenengo, Mark agurtzera joan ginen bere etxera eta ondoren, berriz, nere belgikako lagunarekin, Alexekin pote bat hartu genuen. Ay, baina berandu xamar zan eta nik oso goiz jeiki behar nun, atzo goizeko 7etarako aeroportuan izan behar bainuen. Beraz etxera itzuli, maletan traste guztik sartu eta lo pixka bat (3 ordutxo, besterik ez).

Igandea. 0 eguna. Boisera noa! Super lokartuta jeiki, dutxatu, zerbait hartu eta banoa! Xarles agurtu det. Mixelek aeroportura narama. Pentsatzen genuena baino pittin bat beranduago iritsi gera. 7.15. Bileteak hartu ditut. Ordu eta laurden oraindik ere (berez soberan). Baina inmigraziotik pasatu behar naiz eta gero aduanatik. Eta hor hasten dira nere buruhausteak berriz ere!!! (aeroportuak, a ze mundua!). Kriston kola inmigrazioan! Baina kriston kola da..... ordubete ematen dudala, benetan! Ni hiper-super urduri. Bertakoei denbora guztian galdetzen ea zer demontre egin dezakedan. Beraiek, lasai egoteko, denak berandu dabiltzala! eta ni, con todo mi morro, kolatzeko asmoz, ze bestela ya me veo, hegazkina galduta eta ordu mordua ematen Montrealeko aeroportun! Azkenen ez naiz kolatzen. Logureak kolpe batez aldegin du eta bere ordez, dagoeneko hain ezezaguna egiten ez zaidan eztarriko gusto mikatza datorkit. Pa kolmo, inmigrazioko tipoa mongolo bat da! Hasiera, en plan borde: "You're not goin to Boise" dio. Nik, baietz, bisadoa dudala eta dena behar bezela. Beste txartel puta bat betearazten dit, denbora galduz, noski. Baina, bapatean jarrera aldatzen du, eta azkenen se hace el majo y todo, esanez Boise oso hiri politta dala (que hijo de puta!!!). 8.15. Duela 5 minutu enbarkatu behar nuen. Maleta a toda hostia hartu, beharrezko zintan utzi eta aduanara. Berriz ere kriston kola! Me muero!!! Hango emakume bati esateiot nere egoera zein dan. Eta, ez dakit nere pasatu aurpegia dan ala pena ematen diodan ala zer, baina, por suerte, kasu honetan aingeru bat tokatu zait!! Berak lasai egoteko dio, hegazkinekoei walkie-talkietik abixatzeie eta gainera azkenean kolatu egiten nau metaletako detektoretik azkar azkar pasatutzeko! Azkenean 8.27tan iristen naiz enbarke-atera eta bertakoak nere zain! Eskerrak ematen ditut!!! Hegazkinan sartu eta .... ezin det sinistu!!! Joder, ze tensioa! Beno, baina flipatuzazue, ze enaiz azkena! nere ondoren beste 3 edo 4 pertsona iristeia!!! Ta, pa kolmo,.... abioia ordu bete berandu ateratzen da!!!!!!!!!!!!! No me lo puedo de creer!!!!!!!!!

Hurrengo geltokia Chicago. Pentsatzen nuena baino ordubete gutxiago det, beraz, ordu bat!!! Ya me veo corriendo de nuevo por todo el aeropuerto, saltando aduanas como si fuera una carrera de 100 metros vallas. Eta, hori dela eta.... hegazkinetik ateratzerakoan lehendabiziko jarri naiz. Baina..... sorpresa!!!!! Atera naiz, con cara de velocidad ,eta hegaldien pantallan begiratzerakoan konturatzen naiz nere enbarke-atea 15 metrotara dudala eta ez dudala ezer berezirik egin behar! No me lo puedo creer!! Pentsa, bokata bat jateko denbora soberan det! Bitartean konturatzen naiz hegaldi pilo bat atzeratzen eta kantzelatzen ari direla eguraldi txarra dala eta. Si ya me veo, ez bada gauza bat, bestea izango. Gure hegaldiak atzerapen txikia izango du, baina aterako da. Eskerrak. Hegazkinan sartu eta lasai exertzen naiz. Erdi lo denbora pixkat ematen det eta... hor ez da ezer ez mugitzen. Azkenean.... bi ordu beranduago ateratzen gera Chicagotik, ez dakit ze arrazoi dela eta! Neri ya, bost ajola, ze behintzat banoa Boisera!

Hegaldia lo egin nahian ematen det. Azkenean, berriz, azken 2 urte hauetako Eurovisioneko kanturik gogokoenak entzuten ematen det denbora, nere buru nekatua animatu nahian. (No no neeever.... no no neeever!!!!!!!!!!! eta horrelakoak. Para novatos, Alemania 2006. Country abestia. Si ya me veo, cantandola en un caraoke de Boise vestido con botas y gorra de cow-boy!!) Eta, konturatzerako, 20 minutu eskas Boiserako! Leihotik begiratzen det. Nola deskribatu paisaia? (ze pena enuela argazkirik atera). Mendi pilo bat, baina, super arraroak, mendi formarik gabe eta bulto arraroz josiak. Eta itxura hiper-desertikoa. Baina kolore hori ez det inoiz ikusi paisaietan. Marroi-okre eta hori baten nahasketa bitxia eta kasi beldurgarria. Ilargian ikusten naiz une batez. Ez, Idaho da! Baina bapatean ibai batek desertu hori erdibitzen du! eta mendiko karretera bat ere ikusten det. Kotxe bat. Eta aurrerago, berriz, ibaia zabaldu egiten da. Presa bat. Eta kotxe gehiago. Salbatu naiz, ez nago ezerezaren erdian. Eta bapatean mendi horiek bukatu egiten dira eta lautada bat. Eta etxeak. Eta lurra gero eta gertuago. Konturatzerako lurreratzen ari gara. Boisera iritsi naiz! Sentsazio oso arraroa det. Hemen bizitzen emango det nere bizitzako urte osoa?

Trasteak hartu. Banoa hegazkinetik kanpora. Konturatzerako Izaskun aurrean det! (Izaskun= aurreko urteko irakaslea, aurrerantzean bertako unibertsitatean lanean izango dena). Aze poza! eta berarekin Rosa Mari eta Josu. Rosa Mari hemen jaiotako emakume bat da, eta euskera primeran hitzegiten du, baina hori bai, bizkaiko eta yankeelandiako ahoskerak nahastuta. Kasi me meo!! Eta Josu bere ume txikia da, ikastolan izango dan horietakoa. Beno, maleta bila noa.... eta ez da agertzen!!! joder, ezin det sinistu!! Ya... me da igual!! Izaskun eta biok bere kotxean sartu eta.... egun hautan egongo naizen familiaren etxera goaz. Hiriaren erdialdea zeharkatu degu. Capitol boulevard. Ustet aurrerantzean askotan pasatuko naizela bertatik. Eta amerikar etxe tipikoak ditun kale batetik pasatzen gea. Eta bapatean... bidean gora! Nere familiaren etxea urruti geatzen da!!! Azkenean, pixkat kostatuta baina topatu degu lekua!!!

Etxeko emakumearen izena Jennifer Anderson da (vamos, que casi como la Jennifer Aniston de Friends!). Ume txiki bat du. Corey. 3 urte egin ditu bezperan. Ikastolara hasiko da astebete barru. Etxea, handia, eta oraindik obretan, zeren beraiek ari dira konpontzen pixkanaka pixkanaka. Geroago senarra dator. Ray. Amerikar tipikoaren itxura dauka. Afari ederra degu eta tertulia entretenituan pasatzen degu atsaldea senar-emazteek, aitonak, ume txikiak, etxean dauden 3 txakurrek, Izaskunek eta 3rok. Izaskun badoa, aitona eta bere txakurra ere bai. Eta ni hortxe geratzen naiz leihotik begira. Bereziena. Euria egin du. Gutxienez duela hilabete etzuela egiten. Badirudi nik ekarri dudala Euskalherritik. Azkenean beheko pixura noa, bertan baitako nere logela. Eta arraro sentitzen naiz. Azken finean Boisen naiz. Bi hilabete daramatzat hau guztia bideratzen. Eta.... oraindik guztia prozesatzen ari naiz!

Benetan nekatuta nagoenez, 10etarako erdi lo nago. Beno.... ondo etorriko zait hemengo ordutegietara ohitutzea!

Gaurkoak.... beste egun baten,.... ze dagoeneko mordoa idatzi det!!!! Baina aurreratuko dizuet une honetan ikastolan nagoela, bakar bakarrik, eta nahiko bitxia egiten zaidala guztia.

urtebetetzea...

2007-08-18T03:24:00.000+02:00

ZORIOOONAK NERIII

ZORIONAK ANTONIOO

ZORIOOONAK NERII!!!!

Ikustezue, dagoneko 31 urte ditut!! ene! txikitan uste nuen adin honetara iritsita..... ezkondua izango nintzela, seme-alabak agian, eta seguru seguru, bizitza oso formalizatua eta egonkorra. Ba.... pozten naiz hala ez izateaz!!! Ondo sentitzen naiz, gazte, bizi eta pozik gainera. Hori bai, faltan botatzen zaituztet Atlantikoaren beste aldetik!!!

Lehendabiziko gauza, mila mila mila esker bidali dizkidazuen mezu, email, sms eta horiek guztiagatik. Asko, asko eskertu dittut!!!!!!

Eta azken ordukoak motz motz kontatzearren:

Atzo maleta jaso nuen!

Belgikako aspaldiko lagun bat ikusteko aukera izan nuen, Alex. Asko asko poztu nintzen! eta tertulia ederra izan genuen. eta de paso Eurovisioneko kantu mordoa entzun genituen!!!

Gaur berriz, egun ederra! Lasaia, eta oso atsegina!! Goizean, jeiki berritan, Inakirekin hitzegin det!! (ez dakizue zenbat poztu nauen deiak!). Ondoren gosaldu, amakin hitzegin (kriston gogua nuen ere!) eta bazkaltzera joan gera Mixel, Mark eta hirurok begetariano batera. Goxua! ondoren etxera bueltatu, siestita (como Dios geratu naiz), eta bueltatxo Montrealeko Mont Royaletik. Hau da hiriko parke handi bat, goikaldean geratzen dena, eta bertatik bista zoragarria da! (Horren erakusle, argazkia. Mixel eta biok). Gero beste bueltita hiri erdikaldetik ta orain afaltzeko prest gera Mixel, Xarles eta hirurok beraien etxean. Gainera Xarlesek egongela pixkat dekoratu du urtebetetzea ospatzeko eta ..... asko asko poztu nau horrek! Azken finean, aurten urtebetetzea ohizkoa dudan beste modu batera ospatu det, bai, baina oso egun polita izaten ari naiz, eta hori da inportanteena, ezta?

Muxu handi bana! Gaurkoan batez ere! Faltan botatzen zaituztet!!!

Bueno, eta orain utzi egingo zaituztet ze... aurki sabela betetzeko ordua iritsiko zaigu!

Montrealetik...

2007-08-15T15:22:00.000+02:00

Euskal Herritik kanpo idazten dudan lehendabiziko aldia!

Nondik hasi? Gauza asko kontatu nitzake azken ordu hauei buruz. Garrantzitsuena, hementxe naiz, Montrealen eta gainera oso pozik. Hori bai, ez dut pixu gehiegirik ekarri. Azalduko dizuet.

Bidaia ondo hasi zen. Goizeko 7ak konturatu gabe iritsi ziren. Are geyo, azken uneko urduritasunak efektua izan zuen nigan, gauza guztiak behar bezala egin gabe aldegin nuela pentsatu bainuen. Berriz ere agurrak, kasu honetan San Blaseko familia: Itzi eta Seba erdi lo (logikoa) . Horacio, oraindik oheratu gabe (logikoa ere bere kasuan). Eta Ibon, espreski jeikita ni behar bezela agurtzeko. Eskertzen da!! Ay, faltan zaituztet jada!! Oihane nere bila etorri zan puntual puntual (ez nuen gutxiago espero, Oyi!) eta hortxe joan ginen aeroportura, bezperakoak elkarri kontatzen. Berriz ere agurra. Joder, ze zaila egiten da batzuetan! Eta hor bai, abentura hasia zela konturatu nintzen. Egia esan, denbora nahikoa izan det mentalizatzeko, zeren duela bi hilabete hartu nuen Boisera joateko erabakia, baina, hala ere kosta egiten da aldaketa datorrela buruan sartzea (neri behintzat ikeragarri kostatzen zait). Eta konturatzerako Madrileko bidean nintzen, sentsazio berezi batekin: agur, orain arte bizi eta ezagututako guztiari! Gabonetan itzuliko naiz.

Madrilen dena espero moduan. 3 ordu t,erdi nituen baina, nahiko motz egin zitzaidan tarte hori. (agian telefonoari itsatsita pasatu nituelako minutu gehienak). Eta konturatzerako berriz ere hegazkinan sartuta! Hori bai, oraingoan bidaia luzeago bat aurretik: Madrid- Philadelphia. Hainbat kontu aipatu nitzake hegaldiari buruz: azafatoek, ni papas de espanyol (màs americanos que una hamburger!), batzuk oso bereziak gainera. Komentario bat aipatuko, gustatu zitzaidalako. Bazkal ordua. Nere aldamenean 50 urte pasatxoko emakume bat. Gure aurrean, berriz, 50 urteko inguruko azafata bat, umore handikoa. Aukeran chicken or pasta. Aldameneko emakumeak ez daki zer aukeratu. Azafatari galdetu dio zer den hobea. Azken honen erantzuna: it`s just flight food! Gustatu zait.

Beno, eta harira joango naiz, zeren dagoeneko zuetako batenbat erdi lo izango da (ya veo las sonrisillas en cara de màs de uno. Bai, zuek Hernaniko piezak!!) Eta beraz beste azafata eder baina erdi trabeloari buruzko pentsaerak ez dizkizuet azalduko ( hori bai, que estrès con water, coffee or tea? ez dakit zenbat aldiz errepikatzen zuen esaldi bera minutu baten!). En fin, hegaldia nahiko ondo, ze lo pasa nuen ia denbora guztia (ez da harritzekoa, bezperan lorik ez nuela egin kontutan izanda). Eta hortxe iritsi nintzen Philadelphiara. Eta hortxe hasi ziren nere buruhausteak. Berez, bi ordu nituen dena egiteko. Nahikoa. Inmigration. Kola luzea. Aldamenean Bilbotik datorren gizon bat, eta hortxe biok hizketan, gure turnoa itxaroten dugun bitartean. Ay! eta nonbait kola txarrean jarri ginen, ze agente heldu eta umoretsu bat erdi bekadun pipiolillo bati azalpen guztiak ematen ari zen eta horrek prozesu guztia mantxotzen zuen. Kuriosoa: nire txanda iristerakoan, agenteak esaten dit nere bisado mota (Q1) ez duela inoiz ikusi lanean daramatzan 9 urtetan. Nonbait Disneyn lana egiten duen jendeari ematen diote. Uy! zer topatuko det Boisen? zertaz mozorrotu beharko det lanerako?

Beno, azkenean dena ondo, baina kasi ordubete joan zait. Maleta jaso behar det. Itxaroten ordu laurden gehiago. Ez da agertzen. Maletak bukatu dira. Joder, earki hasi gea. Eta orain zer? Montrealera iristerakoan Luggage Claim dion stanera joateko aipatzen didate. Eta hobe det mugitzea, bestela konexioa galduko det. Eta, berriz ere segurtasunetik pasatu behar det. Kola luzea. 35 minutu bakarrik nere hegaldia ateratzeko, eta terminalez aldatu behar det. Benetan urduritzen hasten naiz. Azkenean erdi kolatu egiten naiz. (nere aurpegia ikusita, ez da harritzekoa jendeak utzi izana). Zapatak kendu, pasa detektorea, jarri zapatak, hartu poltsak. Eta ni ya korrika aeroportuan. Ya me veo completamente colgado en Philadelphia eta maletarik gabe. Eztarrian urduritasun gustu mikatza. Eta autobus batean sartzen naiz, F terminalera dihoana. Eskerrak 5 minutuko kontua dela. Berriz ere korrika nere atera. Eskerrak, azken abixua ematen ari direnean iritsi naiz, hegaldia ateratzeko 20 minutu eskas falta direnean. Une batez, las he pasado putas. Ia negarrez eta guzti. Baina, behintzat Montrealera doan hegaldia hartu det.

Eta hurrengoa ya lasaiago doa. Ordubete luze baten Philadelphia- Montreal egin degu (eta nik buruan hori Donostia-Bilbo Pesan egitea dela). Badaezbada maleten zintan pazientzia osoz bilatu det nerea, baina ez da agertzen, of course! Luggage Claimen maletaren istorioa kontatu diet eta lasai egoteko esaten didate, bidaliko didatela. (ikusi beharko Montrealen egiten ditudan egunetan iristen den. Espero baietz, bestela...). Eta ya behin kanpoan, Mixel nere zain!!! hau poza, eta hau lasaitasuna!!!

Eta horixe. Bere etxera etorri gera autoz. Han Xarlestxo zain (Mixelen mutila). Ederki afaldu, ederki edan eta tertulia ederra. Etxe honetako duela 3 urteko oroitzapen mordua etorri zait burura (hemen izan nintzanekuak, klaro). Eta konturatzerako lotan nago. Lasai, kontent.

Gaur, berriz, goiz esnatu naiz (jo, tia, esto del jet-lag es lo màs!). Mixel eta Xarles lanean dira, eta ni, hementxe nabil zuei idazten. Ondo nago. Pozik nago. Eta aurki, kalera, Montreal bixitatzera!

Argazkian, atzoko uneetako bat. Ibon, Horacio eta ni San Blasen. Egun bakarra joan da eta dagoeneko urruti geratzen zait!

last call

2007-08-14T04:55:00.000+02:00

Ai ene! Nola azaldu hitzez une honetan sentitzen detena!!!

Bi ordu barru Oihane nere bila dator eta berak Honyarbiko aeroportura eramango nau. Iritsi da eguna!! Banoa Boisera! (Beno, hobe esanda, gauzak espero bezela badoaz, gaur gauean Montrealen izango naiz Mixel bixitatzen). Ezin det sinistu!!! Alde batetik poz handia det eta irrika handiagoa oraindik ere datorrenarekin. Bestalde, etxekoak, lagunak, Iñaki, Donostia eta azken 30 urte hauetan inguratu izan nauen guztiari agur esatea.... ba arraroa suertatzen da benetan, eta pena handia ematen ditela ere atortu beharra daukat. Izan ere, azken hilabete hauek oso onak izan dira orokorrean eta... nolabait etapa hori isten ari naizela iruditzen zait. Seguru etxetik kanpo denbora asko pasa izandu dezuenok sentimendu hori ederki ezagutuko dezuela!

Tira, espero dezagun ondoren etorriko dana ere aurrekoa bezain ona izatea!

Aizue, zuetako askotaz aurrez-aurre despeditzeko aukera izan det, baina denengana iristea ezinezkoa izan zait. Barkatu iezadazue! Hala ere, zalantzarik etzazue izan, zuetako beste asko ere gogoan zaituztedalako. Are geyo, idatziko dizuet emailen bat, I promise!!!

Beno, utziko zaituztet. Ea nondik idazten dizuedan hurrengo emaila! Hori bai ezberdina izango dala!! Eta orain banoa, zeren... oraindik maleta bukatu gabe dudala esaten badizuet? Bai, halakoxea naiz!

Muxu handi bana eta laister arte, artistas!!!

A! hementxe doa azken egunetako irudirik maitagarrienetako 1: abuztuak 11, familiako bazkaria aman etxen. Haitz terremoto eta Xabat terrazako piszinan ederki pasatzen. Ingurukoek bustita bukatu genun, baina poz-pozik.