eskiak eta zineko izarrak (part 2)

(urtarrilak 20, igandea)

Salt Lake Cityn jarraitzen degu, 3 egunetako asteburua behar bezela aprobetxatzen! Noizbait aipatu izan deten modun, igandeak ameriketan sosada bat izateia, ez da ia inor ibiltzen kalean. Jatetxe eta kafetegi asko itxita eoten dira. Eta Utahko hiriburuan gauden arren, beste hainbeste topatu deu hemen, alegia, inor ez dabilela kaletik. Ez da harritzekoa, ordea, ze sekulako hotza itteu!

Beraz, alternatiba ederra topatu deu. Pelikula mordua ikusi dittugu! 3 hain zuzen ere:

1- A complete history of my sexual failures: Oso oso ona!!! Ikusi ditudan guztietatik gehien gustatu zaidana agian. Dokumentala. Erresuma Batuko 30 urteko gizon batek arazo bat du. Izan dituen erlazio guztietan bere bikotekideek utzi egin dute. Zergatiaren bila hasti denean, horren inguruko dokumentala egitea erabaki du. Asmoa, bere neskak izandakoei elkarrizketak egitea da, zertan failatu duen jakiteko. Hortik aurrera, istorioa benetan xelebrea suertatzen da. Hoberena, zalantzarik gabe, benetako kontakizuna dala. Gainera, nik behintzat barre mordua egin det! Eta horrez gain, proiekzioaren ondoren, bere protagonista gure galderei erantzuten izan da. Eta horrek dokumentala guztiz borobildu du.

2- Roman Polanski: Wanted & Desired: Dokumentala hau ere. Lan txukuna, eta oso interesgarria, batez ere Polanskiren bizimoduak, berez, makina bat dokumental egiteko materiala duelako. Aipagarriena, zuzendariak 5 urte eman dituela proiektu honetan, elkarrizketak itten, e.a.; eta dokumentazio lana goraipatzeko modukoa dala.

3- America's Son: Armadan dagoen mutil gazte batek Irakera joan behar du. Lehenago, ordea, Thanksgivin Etxean pasatutzeko aukera ematen diote, eta filme honek gerrara joan aurreko azken 92 orduak isladatzen ditu. Proiekzioa ondo dago, baina sin mas.

Eta, egia esan, pelikula hauek ikusteko waiting listean apuntatu behar izan degunez, eta gero, ondoren kola egitea derrigorrezkoa genuenez, ba ... hirian turismoa itteko denbora gehiegirik ez degu izan. Beno, biharko utziko degu hori guztia!

(urtarrilak 21. astelehena)

Ohetik jeiki eta egin dudan lehendabiziko gauza leihotik begiratzea izan da. Oh, my God!!! Elurra mara-mara ari du! Hobe esanda, it's snowing cats and dogs!!! Pero bueno, que manera de nevar!!! Dena txuri txuri dago eta.... zer egingo deu??? Azkenean botak jantzi, (eskerrak Gabonetan horiek ekarri nittula EHtik! Si estas 3 semanas, ni me las he quitado para dormir!), berokia leporaino lotu eta, hortxe jun gera Salt Lake Cityko kaleetan barrena!

Ederrena, zalantza izpirik gabe, hiri erdi-erdian dagoen mormoien temploa. Joder, con los mormoncitos, argi dao diru mordua dutela, los muy cabrones!!! Ingurua ikusgarria da, bai temploa eta baita inguruko parkeak eta egoitzak. Gainera dena txuri txuri.... ipuin baten sartu gerala dirudi.

Ondoren, visita al centro comercial (mas conocido como mall en USA). Bereziena, denda guztik kalean daudela, super egoitza baten barrun izan beharrean. Eskertzen da! Gainontzean, ba hiri gehientsuenetan topatu ohi ditugun dendak. Nada nuevo!

Baina ez deu denbora gehiegirik izan shopping itteko, ze azken orduko plana sortu zaigu. Ikastolako ume baten amak Sundanceko festibalean egiten du lan, eta filme bat ikusteko pare bat sarrera eskuratu dizkigu. Beraz, vuelta al teatro Broadway (gure azken 2 egunetako etxea), eta oraingo honetan "Black List" izeneko dokumentala ikusi deu. Ondo eon da. Arteetako, edota politikako beltz ezagun batzuei egindako elkarrizketak ditu oinarri. Interesante. Zenbait konturen inguruan gogoeta ederra itteko balio izan dit.

Eta konturatzerako, hotelean genittuen maletak hartu eta, berriz ere Boisera!!! Hegaldia ondo oraingoan ere (atzerapen txiki bat izan deu, besteik ez). Eta gure hirian zer topatuko? Elurra ere. Ia hilabete daramagu horrela. Hemengoek diote oso arraroa dela hau, normalean elurra egun gutxi batzutan joaten omen delako. En fin..... hurrengo eskapadan pentsatzeko unea iritsi da!!!

eskiak eta zineko izarrak... (part 1)

Aupa people! Egunak daramatzat tarte txiki bat hartu nahian azken egunetako berrien inguruan idazteko, baina.... ez det egin, orain arte!!!

Aurreko asteburuan, zuetako asko Tamborrada ospatzen ari zinaten bitartean, Bakarne eta biok Salt Lake Cityra aldegin genuen, 3 egunetako asteburua pasatutzeko asmoz (astelehenean festa izan genuen Martin Luther King eguna zela eta).

Eta egia esan, 3 egun oso izan ditugun arren, mormoien etxea ondoegi ezagutu ez dugun sentsazioarekin itzuli naiz etxera. Eske, egun hauetan Sundanceko zine-jaialdia ospatzen ari dira inguru horietan eta ondorioz turismoa egin ordez film mordua ikusi degu.

Baina goazen pixkanaka. Ostiralean ondo egin genuen bidaia. Boise - Salt Lake. Ordu bete pasatxoko hegaldia (Donostia- Bilbo Pesan egitea bezela). Eta konturatzerako Hilton hoteleko gelan trasteak uzten ari ginen. Bai, oraingo honetan nada de "youth hostel barato". Interneten bertako hostalen inguruko kritikak irakurri genituen eta... etziren batere onak. Asi que.... to the lost, to the river, oferta eder bat topatu genun eta nos fuimos a todo lujo, a dar pasta a la familia de la Paris Hilton. 4 izarreko hotela. Ondo zegon. Pixkat anticuadoa, baina ohera de puta madre. eta hiri erdi erdian. Asi que ... kejatzeko moun!!!

Iritsi bezain pronto, paseillo por el downtown. Aze hotza!!! Inguruan izotza mordua. Azkenen festivaleko laburmetrai batzuk ikusi genitun eta, handik lotara, hurrengo egunerako planak genituelako.

Urtarrilak 19. Larunbata. Kotxe bat alokatu deu egun osorako eta goizean nahiko goiz (ederki gosaldu ostean, hori bai) atera gera bidean Park Cityrutz. Dirua besteik ez duten eskiatzailez betetako herrixka da Park City (tipo Bakeira). Eta herri horretan Sundanceko filme gehienak botatzen dituzte (gainontzekoak Salt Lake Cityn eta Robert Redforrek duen Sundanceko resortean dira ikusgai). Herriko kanpokaldean dagoen parking baten utzi deu gure kotxea eta, ondoren ordu erdiko paseillo bat emanez (elur mordua mordua, portzierto) zentrora iritsi gera. Eta konturatzerako aurpegi ezagunak ikusten hasi gera: Woody Harrelson (Asesinos Natos, El Escandalo de Larry Flynt) eta Ian Ziering (El Steve de Sensacion de Vivir!!). Paseillo por el pueblillo, eta dokumental bat ikustera joan gera.

Beno, zinemaldiko sarreren ingurun esplikatu behar da gauza nahiko berezia itten dutela txartelak aldez aurretik hartu ez dituztenentzat. Filma baino pare bat ordu lehenago "Waiting List" edo lista de espera bat zabaltzen dute. Zenbaki bat egokitzen dizute, eta gero, proiekzioa baino ordu erdi lehenago hantxe izan behar zera berriz ere. Suertea badezu (eta zenbaki txikia badezu, jakina), sarrera berehala lortzezu. Bestela, pazientzia eta txartel gabe geratzeko arriskua dezu. Baina gauza on bat ere badu metodo honek. Sarrerek 10 dolar balio dituztela. Aldez aurretik erosita, 15 ordaindu behar dituzu (vamos, que para ser cine independiente, no es nada barato!).

The Art Star and the Sudanese Twins. Horixe da larunbatean ikusi deun lehen proiekzioa. Dokumentala. Bereziena zera da, zuzendaria Bakarnen lagun on baten laguna dala. Zelanda Berrikoa. Bertan artista italiar batek jaio berriak diren sudaneko bixki batzuk adoptatzeko dituen gorabeherak isladatzen dira. Ondo dago. Istorio interesantea. Hori bai, logure puntu bat badet eta tartean galdu egin naiz.

Gero beste paseillo herri erditik, hori bai, oraingoan jende mordoz inguratuta. Noski, kontutan izanda asteburu berezia dela, elur mordua dagoela eskiatzeko eta inguruko zinemaldirik interesgarriena bertan ospatzen ari dela, ba... ez da harritzekoa. Beste kola bat in deu, oraingo honetan Strangers filmea ikusteko. Azkenen, por los pelos, baina lortu dittugu txartelak. Eta eskerrak, ze mordua gustau zait pelikula!! Amodiozko istorio eder bat da. Kibutz baten bizi dan mutil israeldar batek eta jatorri palestinarra duen neska batek Berlinen ospatu zen futbol mundialetan elkar ezagutzen dute modu xelebre baten. Hortik aurrera... ba bai, suposa dezakezuena, edozein erlazio berriko gorabeherak + euren jatorriko herrialdeen aferak eragindakoak. Interesgarriena, proiekzioaren ondoren bere egileek eta aktoreek emandako azalpenak: 100 mila dolarrekin egin zuten pelikula osoa. Eta grabaketen % 99 inprobisazioak ziran. Ba emaitza zoragarria, esan bezela!!!

Beno, eta orain eguneko unerik xelebreena (Alberto, preparate!). Ia gauerdia da. Autobus batek gure kotxea dagoen parkinera garamatza. Herriko kanpokalden dago. Ilun iluna dena, ni una puta persona. Eta Bakarne eta biok autobusetik jeisten ari geran bitartean, emakume bat sartzen da bertara. Aurpegia ezaguna egiten zait. Pero.... si es Glen Close!!!! Benetan! Casi me caigo de espaldas! Xelebreena zera da, ez degula ikusi precisamente rodeada de glamour, baizik eta gauerdian, leku isolatu-ilun baten, eta beste edozein pertsona arrunten modura, autobusa erabiltzen. Too much!!!

Boise, part 2...

Urteberrion denei!!! Azkenean lerro batzuk idazteko astia atera det! 4 egun pasa dira Boisera iritsi nintzenetik, eta egia esan, dagoeneko asteak daramatzadala iruditzen zait. Sentsazio horrek ez dirudi oso positiboa, baina ez pentsa, badu bere alde ona ere. Ze, agian berriz ere hemengo bizimodura ohitzea zaila egingo zitzaidala pentsatzen nuen, baina, ke ba.... uste nuena baino errazago egiten ari zait. Argi dago oraingo honetan ez naizela zerotik hasi.

Eta zer moduz Euskal Herriko oporrak? Ba .... orokorrean pozik, oso pozik nago hara joan izanaz! Egun intensoak izan dira (batez ere mentalki) eta gorabeheraz beteak. Zalantzarik gabe gehien poztu nauena hilobekin egon izana izan da. Eske, sekulako gogua nun beraiek ikusteko, beraiekin egoteko, jolasteko ... eta horregatik bakarrik ya bidaiak merezi izan du. Eta horrez gain, ba oso topikoa dirudi baina bai, familia, lagunak.... zuen beharra nuen, benetan!!! Horregatik pasatu berri diren opor hauetarako ez nuen beste munduko planik egin nahi. Jendearekin egon, egon eta egon. Ay, baina uste nuena baino zailagoa izan da!

Izan ere, joan aurretik pentsatzen nun: "ba, 10 egunetan seguru nahi dudan jende guztia ikusteko aukera izango dudala, behintzat gertukoenak!" baina.... bai zera!!!! Ni por el forro!!! Que si el jet-lag del primer dia, gero bazkaria Hernanin, bazkaria familiarekin, urte zaharreko afaria, hurrengo eguneko biharamuna .... konturatzerako bi egun geratzen zitzaizkidan eta gutxi batzukin eona nintzan. Beraz, azken egunetan, ba horixe.... con agenda y cita por horas. Resumiendo. Zurekin egon banaiz, lucky you! eta behin baino geyotan ikusi bagera, hasi gaizki pentsatzen.... zuregandik zerbait nahi det. Seguru!!!

Momentu ez hain goxoak edota zailak ere izan ditut, ez pentsa. Gutxi batzuk, baina bai, izan dira. Halere, horiek alde batera utziko ditut orain.

Eta oraingo gauzetan zentratzen hasiko naiz!!!

Zer berri Boisen? Ba pentsa, EHruntz atera nintzen egun berean elurra itten hasi zan eta ordutik ez da desegin! Hotza eta elurra, horixe da azken asteetako protagonista. Eta gutxienez hurrengo egunetan antzera jarraituko du. Pues vaya!!!

Ey, very important! Me estoy quitando del rollo euskal folki! Koroko entsaioetara joateari aspaldi utzi nion, eta orain, berriz, palari agur esan diot. A ver, si la idea no estaba mal, pero es que lo de quedar con Sam, el cura evangelista cincuenton, ba... etzan nere top priority! Beraz, le he dicho muy educadamente que muy bien todo, que eskerrikasko, pero que se busque a otro para el torneo de primavera. Nik nere hitza bete nun, udazkeneko torneilloa jolastu nun eta ... kitto!

Eta horren ordez orain dantza itten hasiko naiz. Atzo dantza garaikideko klase baten eon nintzan. Gustora. Irakaslea oso ona iruditu zitzaidan. Seguruaski errepikatuko det. Eta, gaur, berriz, hip-hopeko beste klase batera joan naiz. Nahiko kuriosoa izan da dena. Lekua, akademia dekadente eta rancio bat. Klasean 6 pertsona eon gera. Bakoitza bestea baino xelebreagoa. Eta iraslea, ba etzan txarra, baina klasea nahiko ni fu ni fa. Hoberena musika. Todo patxangadas super tipikonas, que si Umbrella (ella -ella -ella), que si el Justin Timberlake, o la Fergie. Ta ni poz-pozik. Baina, esan bezela ezer berezirik ez, eta gainera klaseak nahiko garestiak dira, asi que.... creo que no me ven el pelo por alli.

Zuetako batenbati esan nion agian apartamendu batera bakarrik bizitzera joango nintzala aurki..... ba orain zalantza da hori. Eske, dirudienez ikastola onduan dagoen leku hori ez da hutsik geratuko eta.... joder, yo que ya me habia hecho a la idea. Eske.... hemen enao gaixki, con el aitona Tiny, y el segurata Steve. Egia esan, nerekin super jatorrak dira, baina.... no son mi estilo. Ay, eta 3. pixukidea, Ed, eskerrak etzi badoala, ze.... esta loco! Baina, benetan. Parece ser que tiene un desorden mental. Doble personalidad, edo trastorno bipolar, edo... enao seguru baina, horrez gain etxeko gauzak lapurtzen dittu, sua piztuta utzi du pare bat alditan, beste behin gasa irekita... vamos, que nos la puede liar perfectamente. Eta bere ordez nor etorriko da? auskalo!!! Pero si tiene menos de 40, sera un milagro!!! Beraz, apartamenduarena ateratzen ez bada, agian beste lekuren bat bilatuko det.

Tira, bihar ostirala. Asteburu honetan lasai lasai geratuko gera Boisen. Zuek aprobetxatu, ni ere saiatuko naizela!!!

Besarkada handi bat denontzat. Faltan botatzen zaituztet jada.

ongi etorri Andoni!!!

Listo, etxean naiz jada!!!

Bidaia luzea izan da eta ia lorik ez det egin.

Eta maleta bat ez da garaiz iritsi.

Nekatuta nago

baina....

ez dakizue zein pozik nabilen!!!!

laister ikusiko zaituztedala espero det.

Eta, ala, orain ohera noa.

amets ederrak danoi!

...but I don't like Delta (part 2)

Iepa denei, berriz ere!

Egun ederra izan da gaurkoa. Gaur eguerdi aldera atera gera kalera, nahi baino beranduago, baina, eske nere maletak non ziran eta noiz jaso genitzakeen jakin nahian eman degu denbora mordua telefonoan. Alferrik.

Tira, baina azkenean joan gera kanpora, bai! Eguraldi ederra, hotza baina oskarbi. Eta gaurkoan ere paseillo bat ematearekin batera Manhattaneruntz abiatu gera. Bertan Danen lehengusu batekin eta bere neska-lagun berriarekin elkartu gera eta buelta politt bat eman deu beraiekin. Ondoren, berriz, guk biok Times Square aldera jo degu eta.... hostia!!! Zer da hori??? Hitz gutxitan esateko, planeta osoko kapitalismoaren erakuslerik handiena!!! Eta ez da exagerazioa!!! Begiekin ikustekoa, benetan! Dena egoitza ikeragarri altuak. Argiz jositako kartel erraldoiak. Munduko dendarik handienak eta garestienak: Tiffanys, Cartier, Voutton, Prada..... eta gainera, gaur abenduaren 24a zela kontutan hartuta, kalean manifa bat zegoela zirudien. Baina, ez, jendea azken orduko erosketak itten zebilela suposatzet. Too much, benetan! Azkenean horrelako jendetzan artean dezente agobiatu gera eta horregatik alternatibarik hoberena hartu degu. Central Parkera joan gera! (xelebreena zera da, hantxe ondo ondoan dagoela, hiriko alderik "mugituenaren" aldamenean).

Central Park, beraz..... Handi-handia, benetan atsegina, paseo eder bat eman degu bertatik. Bereziena zera da, parkean barrena ibili ondoren lasaitasun pixka batez gozatzeko aukera ere badela, baina, hori bai, parkeko kanpokaldean egoitza altu horiek ikusten jarraitzen dezula. Kontraste brutala, eta oso erakargarria aldi berean. Beno, konturatzerako Harlem auzora iritsi gera. Eta hiri erdiko etxe garestiak alde batera utzita, bapatean jende latino ugari ikusten hasi gera. Hori dauka NYek, kontrasteen ondorioz instant batean beste hiri baten zaudela dirudiela. Harlemen Danen lagun baten katuei jaten eman diegu eta ziztu bizian metroa hartu eta berriz ere Brooklyn aldera jo degu, zeren han hitzordu bat egina geneukan.

Kuriosoa, oso kuriosoa. Duela egun batzuk Luis Foncillasek (radio euskadiko korrenpontsala EEBBetan) eitb.com en duen blogean idatzi nuen, Kirmen Uriben komentario bat zala eta (nik Renon ikusi nuen). Baina uste nun nere aportazio hori etzala publikatu, errorea ematen zuelako. Ba, aurreko larunbatean, NYeruntz abiatu behar nuenean Luis honen email bat jaso nuen. Zeharo harrituta gerau nintzan. Eta besteak beste, Euskal Etxea erakutsi ziezadakeela esan zidan. Ni poz-pozik, joateko kusiosidadea nuelako (bai, gero eta folkiagoa naiz!). Beno, ba azkenean gaur arratsaldean geratu gera. Oso tipo jatorra! Bere etxean txakoli pixkat edan eta ondoren oriental fashion batean ospatu degu gure gabon gau partikularra. Elkarrizketa benetan interesgarria. Luisek, kazetari-korrespontsala izateaz gain, MTVrako ere egiten du lana, post-produkzio sekzioan. Eta mila kontu bitxi ditu kontatzeko. Dan eta bera politikari buruz eta hauteskunde presidentzialei buruz luze eta zabal hizketan aritu dira.

Afal ostean, berriz, potetxo bat hartu degu, azkar azkar, baina, badaezbada Danek eta biok etxera jo degu, maletak edozein momentutan iritsi zitezkeela esan baitigute. Eta guk sinistu!! Dagoeneko gauerdia pasatu da eta beraien arrastorik ere ez! Ikusi beharko EHra iritsi baino lehenago jasotzen ditudan. Pentsatze hutsak.... oso urduri jartzen nau.

(Azken orduko gehiketa. Maletak goizeko 7 terdietan iritsi dira. Eta horietako bat, goiko arkazkian ikusten dezuen moduan. No comment)

I love NY!!!! (part 1)

Eguberrion denei!

Suposatzet gaur gauerako afaria prestatzen izango zeratela jada, ala agian zuetako asko poteren bat hartzen, gurasoen etxean afari goxoa jan baino lehenago. Beno, ni, berriz, esnatu berria naiz nere laguna Danen etxean, eta gaurkoan ere turismo pixka bat itteko asmoa deu New Yorken.

Atzo egun osoa neri gustatzen zaidan moduan eman genuen, oinez, turismo itten. Brookyn auzotik abiatu eta Manhattaneruntz joan ginen (tartean metroaren laguntzarekin). Konturatzerako Wall Street inguruan ginen. Egoitza handi handiak! Eta bertan "0 zona", alegia dorre bikiak biltzen zituen ingurua. Nola ez, 2001eko irailaren 11a burura etorri zitzaidan. Orduko irudiak eta zientzia fikziozkoa zirudien une surrealista-beldurgarri hori nola bizi izan genuen. Tira, baina pentsamendu horiek berehala uxatu nituen hiriko beste inguru batzuk bixitatzearekin batera. Ferry bat ere hartu genun, Manhattanetik atera ginen eta ez dakit ze izen duen irlaraino zihoan. Tartean, the Statue of the Liberty ikus ahal izan genuen. Halere, inpresionanteena, dudarik gabe, apurka hiriko dorre handiak nola urruntzen zihoazen ikustea. Gero, bueltan, Manhattaneko beste kale eta abenida batzuk zeharkatu genituen. Ez galdetu zeintzuk, ze oso ondo ere ez dakit! Tira, eta euria ere egin zigun tarteka, baina horrek bost ajola, horrelako leku batean zaudenean!!!

Eta gaur, ba eguraldi ederra egiten du eta orain, berehala kanpora ateratzekotan gera. Baina badet buruhauste eder bat. Maletarik gabe nago oraindik ere. Eske, hona etortzeko ruta aldatu zidaten, eta nola ez, siguiendo con la costumbre americana, maletak etziren azaldu. Teorian atzo deitu inbertzidaten, noiz ekarriko zittuzten abixatzeko. Baina, nanai de la china! Eta, ni, berriz, deika eta deika atzo Delta konpainiakoen telefonora. Los muy cabrones, 40 minutu eman nittuen atzokoan zain, eta etzidaten deia hartu sikiera. Eta gaur goizean, berriz, beste orduerdi bat eman det telefonoari pegatuta, azkenean inkonpetente batek ezer argirik ez esateko. Aze plana!!! Beno, kalera goaz azkar azkar!!!

p.d. Oraindik ere esan beharra daukat mentalki ez dudala behar bezela barneratu New Yorken nagoenik.

etxeruntz!!!

Iepa people!!! Egunak pasa dira eta... konturatzerako Gabonen bezperetan sartu gera!!!

Suposatzet zuetako asko sekulako biharamunaz eongo zeatela Santo Tomas eguna dala eta, kabrones!!!!

Beno, ba hemen Boisen dena ondo. Azken asteetan nobedade gutxi. Gauzak kontatzeko, ba bai, beti dira, baina tira.... atzo klaseak bukatu genitun eta 4 ordu barru New Yorkeruntz abiatuko naiz!!! Han 2 egun terdi pasa eta dena ondo badoa 26an hantxe izango nauzue!!!

Eguberrion!!! Merry Christmas eta egun zoriontsuak igaro ditzazuela!

laster arte